Beeld: Marlon van Efferink Fotografie
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Het is de laatste woensdag van februari. Mijn column moet deze week af. Shit. Over een paar uur ga ik op vakantie. Helemaal vergeten. Met een verhoogde hartslag open ik mijn laptop. En terwijl de adrenaline door mijn aderen stroomt voel ik toch ook een vreemd genot, want: onder druk werk ik het best.
Ik vind mezelf geen optimist, maar als het op tijdsplanning aankomt leef ik in een parallel universum. Deadlines doen iets met me. “Ik moet over tien minuten weg” betekent: een zee van kansen. Tien minuten is genoeg om nog de was aan te zetten, de kledingkast te sorteren en te besluiten een nieuw e-mailadres aan te maken. Structureel onderschat ik wat er nog in de marge past. Mijn planning gaat uit van een wereld zonder frictie, zoekgeraakte sleutels, file, of plotselinge existentiële hallucinaties op het toilet.
En dus kom ik structureel te laat.
Volgens Vera Spaans in het boek Te Laat zijn we nooit “zomaar” te vroeg of te laat. Spaans legt uit dat te laat komen zelden puur logistiek is. Het is relationeel gedrag. Tijd is geen neutrale eenheid; het is een manier waarop we ons tot anderen verhouden. Te laat komen kan iets zeggen over afstand, nabijheid, autonomie, macht, afhankelijkheid. Te vroeg komen kan iets zeggen over voorbereiding, zorgvuldigheid, angst, respect of het verlangen controle te houden over de situatie.
Een bevrijdend inzicht dat Spaans deelt is dat te laat komen niet automatisch respectloos is – er zit een dubbele waarheid in.
Het kan ook betekenen dat je toch nog even blijft zitten bij een mooi gesprek, dat je op het laatste moment toch dat bloemetje wilt meenemen, dat je een ervaring niet wilt afraffelen omwille van de klok. Soms is te laat komen geen desinteresse, maar juist betrokkenheid.
Natuurlijk is er ook de andere kant. Niemand staat graag op een tochtige straathoek terwijl de minuten wegtikken. Tijd is niet alleen persoonlijk bezit; het is ook geleende ruimte van een ander. Een bloemetje in de hand verzacht veel, maar niet altijd die koude bushalte. Wat voor de één een extra moment is, is voor de ander verloren minuten.
Tijd zegt dus iets over jou, over hoe je ruimte inneemt, hoe je spanning reguleert, hoe je kiest voor een extra moment in plaats van strakke efficiëntie. Dat vond ik confronterend prettig. Want eerlijk is eerlijk: als ik nog snel bloemen koop voor iemand, dan kom ik daardoor later binnen. Maar wel mét mooie bloemen. Als ik nog even blijf luisteren naar een verhaal, dan vertrek ik niet exact op tijd. Maar wel met een afgerond gesprek.
Het verfrissende aan dit boek is dat Spaans niet moraliseert. Te laat is niet fout, te vroeg is niet goed. De boodschap is: kijk ernaar. Wat doe je eigenlijk? Wat regel je hiermee? Wat vermijd je?
Sindsdien zie ik mijn “ik kan nog wel even” als een waarschuwing, geen gemakzucht. Tijd rekken kan mijn brein, de werkelijkheid niet.
Dus ik stop hier. Mijn hoofd zegt nog één alinea, maar mijn agenda zegt: vliegtuig halen.
Benieuwd naar meer columns van Bernike? Je vindt ze hier.
Eén dertiger, twee landen, drietalige baby en nog veel meer ambities. Anne-Mieke schrijft in haar columns over haar dilemma’s en ontdekkingen, nu ze net moeder is geworden van haar eerste kindje en tegelijkertijd in een nieuw land woont.
Soms loopt een simpele Marktplaats-aankoop nét even anders dan gepland. Wat begon als een droomvondst voor een prikkie, veranderde in een verhaal dat Mila een jaar later nog steeds bezighoudt.
Jorinde is al jaren gelukkig getrouwd met Kevin, maar sinds haar oudste zoon op school zit, ziet ze haar ex weer dagelijks. En dat levert toch wat verwarrende gevoelens op.
Soms is één simpele zin van een andere moeder genoeg om te breken. Fré (31), kersverse moeder van een baby, maakte het onlangs mee in de supermarkt.
Het lijkt allemaal één grote droom: zon, ruimte en een nieuw leven in Spanje. Maar volgens Janneke Jelies zit de werkelijkheid nét even anders in elkaar. In de Radio 10-ochtendshow vertelt ze eerlijk hoe pittig dat eerste jaar in Spanje eigenlijk was.
Kirsten Schilder is getrouwd met zanger Nick Schilder en moeder van Nikki, Julian en Jackie. Daarnaast is ze oprichter van Making Memories.
