Beeld: Marlon van Efferink Fotografie
Bernike (30) is getrouwd met Ruben (32) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Op een dag werd ik wakker en voelde: het is begonnen. Alsof iets wat al die tijd had gesluimerd in de warme nagloed van een eindeloze zomer, plotsklaps openscheurde en zich als olie verspreidde over het voorheen zo azuurblauwe wateroppervlak.
De gordijnen liet ik dicht, uit angst de naakte twijgen van de eens zo weelderige zomereik te moeten aanschouwen. De wind gierde door de ventilatieroosters en zonder uit het raam te kijken, wist ik dat de lucht de kleur van maansteen had. Ik trok de deken nog wat verder over mijn hoofd en wenste terug te kunnen zakken in een diepe, droomloze slaap, om pas in mei weer wakker te worden. De herfst was begonnen.
Ik sprak erover met een vriend. Over de zwaarte van mijn gemoed, de donkere dagen, de rouw om een zomer die voorgoed gestorven leek. Ik klaagde en vroeg me af waarom die grijze dagen me toch direct zo somber maakten. Mijn leven zag er immers niet wezenlijk anders uit dan een week geleden?
Waarom dan toch die vermoeidheid, dat lege gevoel van wachten op een tijd van lentekruid en pasgeboren lammetjes die maar niet leek te komen? ‘Herfstdip,’ zei mijn vriend kordaat. ‘Heel normaal. Je serotonine en melatonine raken ontregeld. Heb je al eens aan een daglichtlamp gedacht?’
Even sputterde ik tegen. Mijn zieleroerselen waren toch niet zo simplistisch weg te wuiven? Alsof mijn melancholie zich met een druk op de knop liet verhelpen! Toch bleef het hangen in mijn hoofd.
Ik kende iemand die een daglichtlamp in huis had en mocht die eens lenen. Tweemaal per dag, twintig minuten. Elke ochtend en middag ervoor zitten. Na één dag merkte ik weinig verschil. Na twee dagen had ik na de lunch iets meer energie, na drie dagen klaarden de wolken in mijn hoofd langzaam op. En na een week sliep ik beter en stond ik zowaar fluitend op. Ook mijn omgeving merkte een positieve verandering. Wat een wonderding!
Ik retourneerde de daglichtlamp en ging op zoek naar een eigen exemplaar. Het tweemaal daags stilzitten was wel een uitdaging geweest. Twintig minuten lang níét even iets anders doen, bleek een behoorlijke opgave. Dus was ik verheugd toen ik een daglichtbril ontdekte: dezelfde lichttherapie, maar dan op je neus. Handen vrij, leven door.
Ik zag tientallen foto’s van mensen die met een futuristisch montuur en blauwe lampjes enthousiast in de camera keken. Na alle lyrische recensies, waaronder die van het Spaanse damesvoetbalteam en LeBron James (!!!), was ik overtuigd. Dit moest het worden.
Een paar dagen later arriveerde mijn nieuwverworven schat. Enigszins schuchter plaatste ik het apparaatje op mijn neusbrug. Ik had een roze variant gekozen en daar extra voor betaald, als compensatie voor het niet al te vrouwelijke montuur (ik vond dat ik ergens een grens moest trekken).
Nu treft mijn man mij elke ochtend aan de ontbijttafel met mijn buitenaardse lichtbril op mijn neus. De eerste keer probeerde hij beleefd zijn gegrinnik te onderdrukken. Inmiddels heeft hij zijn gêne laten varen en zingt hij vol overtuiging: ‘I’m in love with an alien. I’m in love with her eeeeeeyes!’
Ook mijn dochter is inmiddels gewend aan haar moeder, die elke ochtend met twee blauwe lampjes op haar gezicht aan de ontbijttafel zit. Ze kijkt er niet meer van op.
Mijn alienbril is nu onlosmakelijk verbonden met het ochtendritueel. Mijn man zingt zijn lied, mijn dochter eet haar pap en ik verlicht het tafereel met mijn blauwe schijnsel. Hoopvol houd ik mijn blik houd ik op de toekomst gericht. Voor we het weten, is het weer voorjaar.
Benieuwd naar meer columns van Bernike? Je vindt ze hier.
Als het schooljaar erop zit, vraagt Chantal (39) haar zoon Milan (9) om zelf een leuk afscheidscadeautje voor zijn juf te bedenken. Hij regelt alles zonder hulp en is apetrots. Tot Chantal bij het ophalen iets op het bureau van juf Sanne ziet staan wat haar wel héél bekend voorkomt.
Video
Betaal je braaf elke keer de Tikkie voor verjaardagcadeaus voor je vriendinnen, maar als je zelf jarig bent, geeft niemand thuis. Lekker dan.
Video
Altijd maar doorgaan, leuke dingen plannen en het liefst overal bij zijn. Maar wat als je lichaam regelmatig op de rem trapt? Emma Deckers (28), de dochter van Daphne Deckers (58) en Richard Krajicek (54), weet inmiddels hoe belangrijk het is om naar haar lichaam te luisteren.
Nog even en je kind heeft zomervakantie. Wil je last minute nog een afscheidscadeau voor de meester (of crècheleider) scoren? Bekijk dit lijstje met ideeën.
Twee kinderen, veel ambitie en zelden alles onder controle. Mijn partner zit regelmatig wekenlang in het buitenland, dus ben ik vaak mijn eigen back-up. Kortom: hybride alleenstaande moeder. Ik neem je mee in hoe dat eraan toegaat. Met chaos, de nodige breakdowns, hoognodige dromen en een beetje aanmodderen. Want uiteindelijk doet iedereen maar wat.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week het dilemma van Sophia (31). Ze gaat binnenkort trouwen en heeft voor haar grote dag een dresscode bedacht. Alleen weigeren haar vriendinnen zich daaraan te houden.
