Docent Corine: ‘Het moment was dan toch gekomen: dit kan ik niet meer, ik neem ontslag’

corine balkenende docent columnist Eigen beeld

Corine is docent Nederlands op een vmbo-school. Naast dat ze zo ongeveer elke dag ’t kofschip uitlegt, houdt ze ook erg van tuinieren, jeugdboeken lezen en reizen. Een dag in het VO is nooit saai en al deze rebelse, grappige en uitdagende momenten deelt ze graag.

Lees verder onder de advertentie

Daar stond ik dan. Het moment was dan toch gekomen. Dit kan ik niet meer, ik neem ontslag.

Je kent het wel: je zit op een verjaardag naast iemand die je niet kent. Al snel komt de vraag: wat doe jij eigenlijk? Ik leg dan natuurlijk braaf uit dat ik voor de klas sta, nee geen basisschool, middelbare school: vmbo. ‘Zoooo, dat is knap, zou ik nooit kunnen.’

Lees verder onder de advertentie

Het is een baan

Nee, natuurlijk niet. Het is namelijk een baan, je moet er gewoon een hoop voor leren. Net als bakker worden of hypotheekadviseur of doktersassistent. Zou ik ook niet kunnen. Maar goed, dat is niet wat mensen bedoelen. Ze bedoelen: wow tieners…. Die zijn best eng. Raar eigenlijk. Ik bedoel, als jij op die verjaardag zit, betekent het dat jij ooit zelf een tiener was. Vond je jezelf toen eng? Dat denk ik niet.

Ik snap natuurlijk wel wat erachter ziet. Een stereotype tiener is vaak rebels, doet dingen die niet iedereen kan volgen en vertelt met liefde wat jij allemaal niet goed doet. Moet je nagaan als je twintig van die tieners tegelijk hebt.

Lees verder onder de advertentie

Het overkomt mij ook maar gewoon

Dan is het bij mijn werk ook nog de bedoeling dat ze iets leren, iets moeten doen wat ik wil en zij niet. Geloof mij, ze stil krijgen is echt een uitdaging. De meest gevraagde vraag van stagiaires is dan ook altijd: hoe doe jij dat? Eerlijk? Ik heb geen idee. Natuurlijk leer je op de opleiding genoeg over klassenmanagement en door de jaren heen heb ik ook wel doorgekregen wat goed en minder goed werkt. De kleine tips, zeg maar.

Lees verder onder de advertentie

Maar eigenlijk overkomt het mij ook maar gewoon. Op de één of andere manier luisteren ze als ik dat wil. Natuurlijk niet altijd de eerste keer, maar toch hoef ik weinig echt heel erg mijn best te doen. Ik zie het altijd maar als een gelukje in mijn persoonlijkheid. Voor collega’s: het spijt mij, ik ben zo’n irritante collega waarbij het makkelijk gaat.

Geef het wat tijd

Nou ja, ging. Tot nu. Vandaag lukt het niet. Ik heb een nieuwe klas. Ik kijk ze aan. Doe alles zoals ik het altijd zou doen. Maar ze blijven onrustig en praten door mij heen. Ik voel mij een sukkel. Oké, er vliegen geen stoelen door de klas, niemand heeft zich bezeerd en ook ik adem nog. Maar het was niet goed. Ik ben dan ook blij als de bel gaat.

Aan het eind van de dag zit ik bij mijn leidinggevende met de volgende boodschap: ‘Ik stop er mee hoor! Dit is niet waar ik voor heb gekozen’. Ze kijkt mij nog net niet lachend aan. ‘Geef het wat tijd’, is haar advies. ‘Over vier weken eten ze uit jouw hand.’

Lees verder onder de advertentie

Nou lekker dan, daar kan ik wat mee. Ik verliet misschien nog wel pissiger dat kantoor dan die les. Toch had ze gelijk. Oké, het waren geen vier weken. Ik moest aan de bak. Dingen proberen die ik nog nooit had gedaan. Op zoek naar nieuwe ideeën. Opeens moest ik echt aan het werk. Ik werd uitgedaagd. Eerlijk, het was het beste wat mij ooit had kunnen overkomen. Die teamleider was zo gek nog niet.

Corine neemt je in haar columns mee in haar belevenissen als docent in het voortgezet onderwijs. Benieuwd wat ze verder meemaakt? Je leest haar andere columns hier.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail