Tara: ‘Op een trieste manier zat ik heel content te wezen over alle cadeaus die gegeven werden’

Column Tara Fotografie: Paulien van Beusekom
Tara Stokdijk
Tara Stokdijk
Leestijd: 3 minuten

We vierden de verjaardag van onze dochter. Ze vond het geweldig. Niet in de laatste plaats omdat ze heel de middag op de bank zat en er aaneenvolgend cadeaus naar haar toe gebracht werden. Eén keer werd dat onderbroken door een stukje taart. Kon ze ook waarderen.

Lees verder onder de advertentie

Mijn taak: naast haar zitten op die bank en enthousiast reageren op de cadeaus. Dat laatste ging me makkelijk af. Ik vond alle cadeaus namelijk erg leuk. Dat komt omdat ik ze zelf bedacht heb.

Verlanglijstje

Voorafgaand aan de verjaardag maakte ik een verlanglijstje voor mijn dochter. Zo hoefde onze gasten niet na te denken over wat je in godsnaam aan een kind geeft dat 3 wordt, waar dat kind momenteel fan van is (kan Peppa Pig nog? Of is het al Frozen?) en wat het kind allemaal al bezit. Dat zijn te veel variabelen. Daar worden mensen onzeker van. Aan mij de taak om de mensen zekerheid en houvast te geven door middel van een tamelijk briljant verlanglijstje.

Lees verder onder de advertentie

Triestig tevreden

Ik zat dus heel de middag een beetje triestig tevreden te zijn om mijn eigen lijstje en om hoe braaf de visite zich aan dat lijstje had gehouden. Op een gegeven moment zei iemand: ‘O, ik baalde zo dat die schoenen met die lampjes al door iemand anders afgestreept waren, die had ik ook willen geven.’ Toen was deze moeder al helemaal erg in haar nopjes. Ik weet het: heel heel heel triestig.

Lees verder onder de advertentie

Waardering

Weet je wat het is, als moeder moet je je waardering soms uit bespottelijke dingen halen. Dat compenseert voor alle keren dat je kind je stom noemt. Of zegt dat je achterwerk veel te groot is. Of je verzoekt aan de andere kant van de bank te gaan zitten, omdat je kind echt absoluut niet naast jou wil. Dan is het leuk als je ook eens iets positiefs hoort.

Lees verder onder de advertentie

Kindercamera

Een van de cadeaus die mijn kind kreeg is een kindercamera. Het was gelijk een hit. Binnen een uur maakte ze 150 foto’s. Na haar feestje keken we ze op de computer terug. Waar haar visite vrolijk had gelachen naar de camera, zagen we alleen maar foto’s van onderkinnen, buiken en voorgevels terug. Ook waren er opvallend veel foto’s van plafonds, vloeren, muren en mijn dochter zelf (een random voet of neusgat) gemaakt. Erg veel talent leek ze nog niet te hebben, maar gelachen hebben we wel.

Lees verder onder de advertentie

Geplet

Toen we een paar dagen later, op haar échte verjaardag, naar een grote speeltuin gingen, mocht de camera weer mee. Binnen tien minuten ging het mis. Mijn dochter kroop op haar buik door een of andere zanderige tunnel terwijl de camera om haar nek hing. Het ding werd ernstig bevuild en geplet. Daar knapte-ie niet van op. Eenmaal thuis probeerde ik ‘m op te lappen. Hardop uitspreken dat deze camera misschien toch niet helemaal het ideale cadeau was voor een kind van 3 voelde als een nederlaag, dus dat deed ik niet. Later zag ik ‘6+’ op de doos staan. Die doos heb ik weggegooid. Het is heus een prima cadeau voor mijn dochter. Binnenshuis dan.

Lees verder onder de advertentie

Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (3). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail