Fotografie: Paulien van Beusekom
We vierden de verjaardag van onze dochter. Ze vond het geweldig. Niet in de laatste plaats omdat ze heel de middag op de bank zat en er aaneenvolgend cadeaus naar haar toe gebracht werden. Eén keer werd dat onderbroken door een stukje taart. Kon ze ook waarderen.
Mijn taak: naast haar zitten op die bank en enthousiast reageren op de cadeaus. Dat laatste ging me makkelijk af. Ik vond alle cadeaus namelijk erg leuk. Dat komt omdat ik ze zelf bedacht heb.
Voorafgaand aan de verjaardag maakte ik een verlanglijstje voor mijn dochter. Zo hoefde onze gasten niet na te denken over wat je in godsnaam aan een kind geeft dat 3 wordt, waar dat kind momenteel fan van is (kan Peppa Pig nog? Of is het al Frozen?) en wat het kind allemaal al bezit. Dat zijn te veel variabelen. Daar worden mensen onzeker van. Aan mij de taak om de mensen zekerheid en houvast te geven door middel van een tamelijk briljant verlanglijstje.
Ik zat dus heel de middag een beetje triestig tevreden te zijn om mijn eigen lijstje en om hoe braaf de visite zich aan dat lijstje had gehouden. Op een gegeven moment zei iemand: ‘O, ik baalde zo dat die schoenen met die lampjes al door iemand anders afgestreept waren, die had ik ook willen geven.’ Toen was deze moeder al helemaal erg in haar nopjes. Ik weet het: heel heel heel triestig.
Weet je wat het is, als moeder moet je je waardering soms uit bespottelijke dingen halen. Dat compenseert voor alle keren dat je kind je stom noemt. Of zegt dat je achterwerk veel te groot is. Of je verzoekt aan de andere kant van de bank te gaan zitten, omdat je kind echt absoluut niet naast jou wil. Dan is het leuk als je ook eens iets positiefs hoort.
Een van de cadeaus die mijn kind kreeg is een kindercamera. Het was gelijk een hit. Binnen een uur maakte ze 150 foto’s. Na haar feestje keken we ze op de computer terug. Waar haar visite vrolijk had gelachen naar de camera, zagen we alleen maar foto’s van onderkinnen, buiken en voorgevels terug. Ook waren er opvallend veel foto’s van plafonds, vloeren, muren en mijn dochter zelf (een random voet of neusgat) gemaakt. Erg veel talent leek ze nog niet te hebben, maar gelachen hebben we wel.
Toen we een paar dagen later, op haar échte verjaardag, naar een grote speeltuin gingen, mocht de camera weer mee. Binnen tien minuten ging het mis. Mijn dochter kroop op haar buik door een of andere zanderige tunnel terwijl de camera om haar nek hing. Het ding werd ernstig bevuild en geplet. Daar knapte-ie niet van op. Eenmaal thuis probeerde ik ‘m op te lappen. Hardop uitspreken dat deze camera misschien toch niet helemaal het ideale cadeau was voor een kind van 3 voelde als een nederlaag, dus dat deed ik niet. Later zag ik ‘6+’ op de doos staan. Die doos heb ik weggegooid. Het is heus een prima cadeau voor mijn dochter. Binnenshuis dan.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (3). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
De zoon van Janine doet wel vaker gekke dingen. Ze dacht dat dat gewoon jongenseigen was. Maar nu heeft hij iets gedaan, waardoor ze zich zorgen maakt of er niet meer aan de hand is.
Grenzen stellen aan je kind is niet altijd gezellig. Zeker niet als je na een lange dag geen zin hebt in een discussie over nóg een filmpje, een snoepje voor het eten of die kamer die echt opgeruimd moet worden. Toch kan consequent zijn belangrijker zijn dan je denkt.
Mijn ouders passen sinds de geboorte van Bodi en Daaf elke week op. En nee, dat is niet normaal. De crèche wordt volgend jaar 10 procent duurder. Maar ga je als werkende ouders ook 10% meer verdienen? Waarschijnlijk niet. En dus denken we steeds vaker aan onze familie: opa en oma kunnen toch prima een […]