Fotografie: Paulien van Beusekom
We vierden de verjaardag van onze dochter. Ze vond het geweldig. Niet in de laatste plaats omdat ze heel de middag op de bank zat en er aaneenvolgend cadeaus naar haar toe gebracht werden. Eén keer werd dat onderbroken door een stukje taart. Kon ze ook waarderen.
Mijn taak: naast haar zitten op die bank en enthousiast reageren op de cadeaus. Dat laatste ging me makkelijk af. Ik vond alle cadeaus namelijk erg leuk. Dat komt omdat ik ze zelf bedacht heb.
Voorafgaand aan de verjaardag maakte ik een verlanglijstje voor mijn dochter. Zo hoefde onze gasten niet na te denken over wat je in godsnaam aan een kind geeft dat 3 wordt, waar dat kind momenteel fan van is (kan Peppa Pig nog? Of is het al Frozen?) en wat het kind allemaal al bezit. Dat zijn te veel variabelen. Daar worden mensen onzeker van. Aan mij de taak om de mensen zekerheid en houvast te geven door middel van een tamelijk briljant verlanglijstje.
Ik zat dus heel de middag een beetje triestig tevreden te zijn om mijn eigen lijstje en om hoe braaf de visite zich aan dat lijstje had gehouden. Op een gegeven moment zei iemand: ‘O, ik baalde zo dat die schoenen met die lampjes al door iemand anders afgestreept waren, die had ik ook willen geven.’ Toen was deze moeder al helemaal erg in haar nopjes. Ik weet het: heel heel heel triestig.
Weet je wat het is, als moeder moet je je waardering soms uit bespottelijke dingen halen. Dat compenseert voor alle keren dat je kind je stom noemt. Of zegt dat je achterwerk veel te groot is. Of je verzoekt aan de andere kant van de bank te gaan zitten, omdat je kind echt absoluut niet naast jou wil. Dan is het leuk als je ook eens iets positiefs hoort.
Een van de cadeaus die mijn kind kreeg is een kindercamera. Het was gelijk een hit. Binnen een uur maakte ze 150 foto’s. Na haar feestje keken we ze op de computer terug. Waar haar visite vrolijk had gelachen naar de camera, zagen we alleen maar foto’s van onderkinnen, buiken en voorgevels terug. Ook waren er opvallend veel foto’s van plafonds, vloeren, muren en mijn dochter zelf (een random voet of neusgat) gemaakt. Erg veel talent leek ze nog niet te hebben, maar gelachen hebben we wel.
Toen we een paar dagen later, op haar échte verjaardag, naar een grote speeltuin gingen, mocht de camera weer mee. Binnen tien minuten ging het mis. Mijn dochter kroop op haar buik door een of andere zanderige tunnel terwijl de camera om haar nek hing. Het ding werd ernstig bevuild en geplet. Daar knapte-ie niet van op. Eenmaal thuis probeerde ik ‘m op te lappen. Hardop uitspreken dat deze camera misschien toch niet helemaal het ideale cadeau was voor een kind van 3 voelde als een nederlaag, dus dat deed ik niet. Later zag ik ‘6+’ op de doos staan. Die doos heb ik weggegooid. Het is heus een prima cadeau voor mijn dochter. Binnenshuis dan.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (3). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Na een pittige periode met ziekenhuisopnames, mentale dips en een kinderwens die even op pauze staat, probeert Amy Rose, bekend van Winter Vok Liefde, vooral weer te vertrouwen op haar eigen lichaam en gevoel. En dat doet ze stap voor stap.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Marije (39) haar dilemma. Haar 12-jarige zoon wil dolgraag op boksen, maar zelf krijgt ze het al benauwd bij het idee van deze sport.
Emigreren naar Amerika, dat is Marjoleins droom. Haar man ziet het echter totaal niet zitten. ‘Het afvoerputje van de wereld’, noemt hij het. Daar wil je je kinderen toch niet groot brengen?
Wil jij het gamegedrag van je kind binnen de perken houden? Dan zijn alleen strenge regels niet genoeg, zo blijkt uit onderzoek.
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]