Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (31) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (4 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Onlangs had ik een gesprek met iemand die voor het eerst een migraineaanval had gehad. Ze was daar nogal van geschrokken, wat ik goed begrijp. Toen we het erover hadden, besefte ik pas hoeveel het mijn leven beïnvloedt. Van jongs af aan heb ik migraineaanvallen gehad, van een niet eens maandelijks als kind tot een hele week achter elkaar in de beroerdste mental health periode die ik gekend heb. Gek hoe zoiets ingrijpends toch ‘normaal’ kan worden. In zekere zin wen je eraan.
Migraine is de meest voorkomende neurologische aandoening. Wat veel mensen niet blijken te weten, is dat het echt iets heel anders is dan hoofdpijn. Als ik ‘gewoon hoofdpijn’ heb, ben ik blij. Je kan het voor een groot deel negeren, wordt het echt vervelend, gooi je er een paracetamol in en you’re good to go. Als ik migraine voel opkomen, moet ik meteen maatregelen nemen, anders kan ik na een tijdje niet meer functioneren. Learned that the hard way.
Zo heb ik rond mijn achttiende een keer bij een ex-vriendje aangebeld, omdat ik gewoonweg door de hevige migraine niet meer verder kon fietsen. Ik wist niet hoe ik naar huis moest komen en ik fietste langs zijn huis. Hij liet me gelukkig binnen, heel lief. Mijn moeder kon me uren later pas met de auto komen ophalen. Ik kreeg enorme ruzie met mijn toentertijd vriendje, die nogal jaloers was en dacht dat ik hele andere dingen had gedaan daar. Was top.
Toen ik een schoonmaakbaantje had, heb ik een keer de net schoongemaakte wc weer ondergekotst, omdat je van migraine gaat overgeven en geen licht meer kunt verdragen als je niet snel genoeg in een donkere kamer gaat liggen, met je ogen dicht en een zwaar kussen op je hoofd als ’tegendruk’ (een beetje zoals tijdens een bevalling, inderdaad) tegen de hevige pijn vanbinnen. Al kan ik natuurlijk alleen voor mezelf spreken, de symptomen en reacties zijn niet bij iedereen hetzelfde.
Ik heb een keer kotsend in de trein terug vanuit Amsterdam gezeten, waar ik studeerde, waarna ik voor dood op het station lag tot iemand me kon komen ophalen, want fietsen gaat in zo’n geval dus niet meer. Autorijden trouwens ook niet. Ik heb evengoed weleens voor dood op een bank in de universiteit gelegen. Iedereen dacht dat ik een enorme kater had, ze vonden het hilarisch. Niets was minder waar. Hetzelfde maakte ik mee op Appelpop, waar ik met mijn beste vriendin was en plotseling een migraineaanval kreeg. Zie dan maar eens thuis te komen.
Ik heb een keer T van zijn werk moeten bellen, omdat ik zo’n hevige migraineaanval had dat ik niet meer voor onze baby kon zorgen en daarvan in paniek raakte. Ik bleef maar overgeven en de baby bleef maar huilen. We moesten allebei gered worden. Sindsdien ben ik extra snel met maatregelen treffen, omdat ik dat nooit meer mee wil maken. Ik kan het me ook niet meer veroorloven dat ik een keer op het kantoor van Kek Mama strand, omdat ik niet meer terug kan rijden door een migraineaanval en dan dus mijn kindjes niet van de opvang kan halen. Zo heb ik ook de coverlancering met Rico Verhoeven moeten laten schieten, omdat ik de migraine niet onderdrukt kreeg en ik het niet aandurfde te blijven, omdat ik bang was dat ik dan niet meer naar huis zou kunnen. Zo zijn er wel meer feestjes, festivals, uitjes en andere festiviteiten die ik niet heb meegemaakt, omdat ik last had van die verdomde migraine.
Slaaptekort triggert mijn migraine en je kan je voorstellen, met zowel een slaapstoornis van mezelf én een peuter die nog steeds het doorslapen niet heeft uitgevonden en gemiddeld genomen 5:30 uur een prachtige tijd vindt om de dag te starten, dat migraine een dagelijks onderdeel van mijn leven is geworden. Ik kan het inmiddels, na zoveel jaar dealen met deze aandoening, wel redelijk goed voelen aankomen en bovendien inschatten wat triggers zijn voor een aanval (bijvoorbeeld stress, spanning en slapeloze nachten). Toch heb ik altijd overal waar ik ga medicatie mee, omdat het soms toch onverwacht ineens opkomt. Je leert ermee leven, zullen we maar zeggen.
Lees hier over de nachtmerrie waar we onlangs met onze oudste zoon doorheen gingen. Je kind redden van de verstikkingsdood: je hoopt het nooit te hoeven doen, maar als het wel moet, ben je intens blij dat je weet hóé je dat moet doen.
Meer columns van Elsemieke lezen? Je vindt ze hier.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Noor (34), samen met Jens (36), moeder van Liv (4) en Sam (1,5).
Achter iedere moeder schuilt óók gewoon een vrouw. In Rollebollen delen moeders hun meest persoonlijke verhalen over seks, verlangen, liefde en alles wat zich afspeelt als de slaapkamerdeur dichtgaat. Deze week Karin, die er door een ontzettend ongemakkelijke situatie achter kwamen dat de wandjes van de hotelkamer wel erg dun bleken.
Soms pakken bepaalde keuzes bijzonder ongunstig uit. Bij Sandra pakte een ritje naar het tuincentrum wel érg duur uit, nadat ze een boete kreeg van bijna 300 euro.
Voor ouders is het zo’n moment waarop je hart een klein sprongetje maakt én je je afvraagt waar de tijd gebleven is. Ook bij de familie Cudogham uit Een huis vol is het zover: Twiggy laat de basisschool achter zich en begint aan een heel nieuw avontuur op de middelbare school.
Een halve Kinder Bueno in een broodtrommel: onschuldig tussendoortje of vragen om gedoe? In de schoolapp van Amy ontstond er een flinke discussie over wat kinderen wel en niet mee naar school zouden mogen krijgen.
Even opletten als je de afgelopen maanden in Frankrijk condooms hebt gekocht. Zo’n 300.000 exemplaren zijn mogelijk niet veilig en worden teruggeroepen.