Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
De laatste maanden ben ik een soort spirituele spons. Ik heb een klein altaar gemaakt met een haarlokje van Susan Smit, ik vraag mezelf bij iedere boom af of hij me roept en ik sta op de wachtlijst bij meerdere ademhalingscoaches. Of dat nu door mijn scheiding, mijn leeftijd of de stand van de maan komt, er heeft duidelijk een shift plaatsgevonden. And I love it.
Er was alleen één stemmetje dat zich weinig aantrok van mijn spirituele ontwaken. En helaas voerde die nog regelmatig de boventoon: mijn innerlijke criticus. Ook wel de geïnternaliseerde criticus genoemd, het superego, de ingebouwde nee-zegger, the inner monster, je eigen Gordon Ramsay maar dan zonder restaurant. Dat stemmetje. Herkenbaar? Bij mij kan ik ’m onderverdelen in drie categorieën: de perfectionist, de people pleaser en de productiviteitsdrammer. Vooral aan die laatste heb ik een hekel, dat ik nooit even iets voor mezelf kan doen zonder schuldgevoel!
Ja, en dan heb je ook nog het irritante neefje van je inner criticus: de intrusieve gedachte. Daar heb ik ook altijd ruzie mee. Die zegt bijvoorbeeld: ‘Wat als ik nu het stuur omgooi en het water inrijd?’
En dit moet je niet zien als een 113-gevalletje, maar echt als zo’n gedachte die soms als een soort horrorclown denkt de boel daarboven over te nemen. En daar komt dan de inner criticus ook nog overheen met: ‘Wat een achterlijke gedachte, Patrice! Normale mensen denken gewoon aan het avondeten.’
Goed, de groten der aarde hebben verschillende theorieën over die innerlijke stem. Sommigen zeggen dat je moet terugpraten en op een zachte toon moet zeggen; ‘Bedankt, maar ik heb je nu niet nodig’. Anderen zeggen juist dat je helemaal geen ‘gesprek’ moet aangaan, maar afstand moet creëren.
Zelf heb ik echt van alles geprobeerd, maar mijn innerlijke criticus bleek alleen verrassend slecht tegen negatieve feedback te kunnen. Tot afgelopen week. Toen ik dé oplossing vond. Geef je inner criticus een mannennaam!
Het blijkt namelijk verrassend makkelijk om tegen een denkbeeldige man te zeggen dat hij zijn mond moet houden. Die van mij heet Erik. Met een ‘k’, niets fancy’s. Dat verdient hij niet.
Echt, probeer het maar eens. Het is heel satisfying om te zeggen: ‘Erik, kappen nou.’ Tja, blijkt er voor mijn spirituele ontwaken uiteindelijk toch weer een man nodig te zijn. Uitgerekend een Erik. Typisch.
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Danique Ploeger geniet volop van haar nieuwe leven als moeder. De oud-deelnemer van B&B vol liefde verwelkomde samen met Daniël hun dochter Novie en kijkt met een goed gevoel terug op de bevalling.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Met een baby ben je vaak vroeg uit de veren en ook Douwe Bob moet er aan geloven. Op Instagram plaatst de zanger een selfie met zijn zoontje, waarin hij vertelt dat zijn zoon voor het eerst de nacht op zijn eigen kamer heeft doorgebracht. Hij was alleen wel heel vroeg wakker.
Als je kind af en toe slaapwandelt, kijk je er op een gegeven moment niet meer van op als hij midden in de nacht ineens op de gang staat. Ook Marjo en haar man zijn wel wat gewend van hun zoon Luuk. Maar wat hij op een nacht in hun slaapkamer deed, zagen ze absoluut […]
