Eigen beeld
Deborah (31) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Ik hou van die momenten waarop kleine handjes naar me reiken, waarop er vanuit de andere kamer ‘Mama!’ wordt geroepen en ik weet dat ik degene ben die ze zoeken.
Maar soms zou ik mijn hoofd even uit willen zetten. Sinds ik moeder ben, heb ik het gevoel dat mijn hoofd uit tientallen openstaande tabbladen bestaat. Er staat altijd wel ergens iets aan. Een afspraak, een vraag, een bericht waar ik nog op moet reageren. Iets wat mijn aandacht nodig heeft. En als ik het ene tabblad eindelijk sluit, opent er alweer een nieuwe.
De afgelopen tijd waren er behoorlijk wat van die tabbladen. Er waren ziekenhuisafspraken, gesprekken en momenten waarop ik mijn kinderen weer even extra goed in de gaten hield. Soms zit je dan in een wachtkamer en ben je alleen maar bezig met dat ene moment. Je luistert naar wat de arts zegt, probeert alles te onthouden en stelt ondertussen de vragen die je van tevoren bedacht had.
En toch weet je, zodra je de deur van het ziekenhuis achter je laat, dat de rest van de wereld gewoon weer verdergaat. Thuis moeten de kinderen eten, er moet een tas worden klaargemaakt. Je breekt je nek over al het speelgoed op de vloer. En ergens tussendoor moet er nog een was in de machine.
Zo ging het ook na een van die afspraken. We reden naar huis, praatten nog even na en daarna ging het leven meteen weer verder. Alsof we niet net een paar uur ergens anders hadden gezeten met een hoofd vol vragen.
De jongste moest eten en de oudste wilde iets vertellen. Ik moest bedenken wat we die avond zouden eten en ondertussen zat er in mijn achterhoofd nog steeds een deel van het gesprek van die dag. Dat blijft toch bijzonder aan het moederschap. Dat je hoofd op de ene plek kan zijn, terwijl je lichaam gewoon doorgaat met alles wat er op dat moment nodig is.
Je kunt je zorgen maken en ondertussen een boterham smeren, gespannen zijn en een jas dichtdoen. Je kunt na een intensieve afspraak thuiskomen en een kwartier later op de grond zitten, omdat je kind wil dat je meespeelt.
Tussen alle zorgen door zijn er ook gewoon de kleine dingen. Twee jongens die hand in hand lopen. Een kind dat ergens ontzettend hard om moet lachen. Een kop koffie die ik voor de derde keer opnieuw inschenk. Een knuffel voordat iemand naar bed gaat.
Soms zou ik willen dat mijn hoofd gewoon even uit kon. Geen vooruitdenken, geen lijstjes, geen dingen die ik moet onthouden. Gewoon niets. Maar als ik ’s avonds eindelijk op de bank zit en het huis stil is, merk ik dat mijn hoofd nog steeds doorgaat. Ik denk aan morgen, aan wat er moet gebeuren, wat ik niet mag vergeten. En dan begint het de dag daarna weer van voorafgaan.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’
