Fotografie: Paulien van Beusekom
Toen ik net zwanger was, vond ik een internetpagina met allerlei percentages in een schema. Die percentages gaven per dag aan hoeveel kans op een miskraam er nog was. Iedere dag was het getal iets lager. Eigenlijk was het een heel akelig schema, maar toch keek ik er elke dag even naar.
Ik keek ook iedere dag in de app ZwangerHap. Dat is een app van Het Voedingscentrum waarin je kunt zien wat je als zwangere vrouw allemaal niet mag eten (lees: veel) omdat het gevaarlijk kan zijn voor je baby. Na een tijdje dacht ik de app uit mijn hoofd te kennen. Ik wist precies welke vissoorten ik allemaal niet mocht en welke af en toe – en die laatste at ik ook niet. Voor de zekerheid.
Toch maakte ik eens een cruciale fout. Ik stond met mijn zwangere pens op een werkevent waar ze minuscule hapjes serveerden, enkel bestaande uit vergeten groenten. Ik had er net eentje geïnhaleerd toen een collega riep: “Dat mag jij niet hoor, daar zit tuinkers op en dat is kiemgroente.” De tuinkers in kwestie bleek garnering van 1 millimeter te zijn, maar desalniettemin voelde het alsof ik mijn baby had vergiftigd met mijn gulzigheid.
De verloskundige vertelde me in die periode dat ik niet meer op mijn rechterzij mocht slapen. Ik zou zo namelijk de bloedstroom naar mijn baby kunnen belemmeren door met mijn volle gewicht op een belangrijke ader te liggen. Ik vond het een moeilijke opdracht. Steeds als ik keurig op mijn rug in slaap viel, werd ik wakker in een totaal andere houding. Als dat toevallig mijn rechterzij betrof, was ik direct ernstig van slag. Ik voelde me dan een hele dikke kip die een van haar kuikens had geplet.
Het was in die tijd ook Oud & Nieuw. Op een forum voor zwangeren las ik dat ongeboren baby’s gehoorschade kunnen oplopen als de moeder langdurig wordt blootgesteld aan lawaai. Ik besloot dat ik tijdens Oud & Nieuw maar héél even buiten bij het vuurwerk zou gaan kijken. Uiteindelijk bleef ik de hele avond binnen.
Tijdens de laatste weken van mijn zwangerschap was ik voortdurend bang dat ik een blaasontsteking had. Ik moest namelijk om het half uur plassen. De huisarts zei dat het erbij hoorde, maar ik had een interview gelezen met een vrouw die haar baby bij 38 weken zwangerschap was verloren vanwege een verwaarloosde blaasontsteking. Haar huisarts zei ook dat veel moeten plassen erbij hoorde. Ik ging daarom nog 47x naar de huisarts. Ik had geen blaasontsteking.
“Ik ben blij als ik bevallen ben. Dan ben ik tenminste niet meer heel de tijd bezig met wat ik allemaal fout kan doen”, verzuchtte ik destijds. Yeah right. Net alsof dat gevoel stopt op het moment dat de baby er is. Integendeel. Moeders worden tijdens hun zwangerschap negen maanden lang gek gemaakt met wat ze allemaal fout kunnen doen, dus natúúrlijk gaan ze daar na de geboorte van hun kind mee verder. Voor dat eeuwige schuldgevoel is zelfs een term: mom guilt. Vaders lijken daar toch stukken minder last van te hebben. De term dad guilt bestaat niet eens. Gek hè?
Tara (30) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Dat André Hazes (32) en Noa Braaf inmiddels ruim een jaar samen zijn, is geen geheim. Volgens de zanger is hun relatie vooral rustig en stabiel. Sterker nog, hij zegt dat ze nog nooit echt ruzie hebben gehad.
De beschuit met muisjes kan in huize Gnodde dubbel worden uitgedeeld. De familie is namelijk in korte tijd uitgebreid met twee nieuwe gezinsleden. Zowel Annebou als Gabrielle waren tegelijk in verwachting en mochten vlak na elkaar hun baby verwelkomen.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
Veel ouders geven eraan toe: nog één verhaaltje, nog even spelen of een schermpje dat nét iets te lang aanblijft. Bedtijd schuift zo ongemerkt op.
