Beeld: Paulien van Beusekom
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Hier lig ik nu al een paar nachten wakker van. Een goeie bekende van me, moeder van drie jonge dochters, vertelde me laatst dat ze ruim een jaar na de breuk met haar ex, hun vader dus, door die kerel mee naar zijn slaapkamer werd genomen en dat wat daar toen gebeurde, niet samen gebeurde. Gewoon bij het overhevelen van de koffertjes en spullen van die meiden die nog even bij oma waren. Daar in die slaapkamer eigende hij zich toe wat al ruim een jaar niet meer voor hem bestemd was.
Uit de freeze, fight or flight schoot haar lichaam in de bevriesstand en ze liet het gebeuren. Iets dat ze naderhand superzwaar vindt om aan te kijken. Ze had niets gedaan. Naderhand huilde ze terwijl hij (ja, ik geloofde mijn oren niet) juist hardop lachte. Zelfs na zijn daad had hij dus blijkbaar geen berouw.
Mijn eerste impuls na WTF was: Heb je het de meiden verteld? (Althans in ieder geval de oudste. Die is in haar tienerjaren.) Maar nee, dat had ze niet.
“Waarom niet?” vroeg ik bijna verontwaardigd. Eerder vertelde ze me namelijk al een heel rijtje andere zeer verwijtbare handelingen van die gast. Die door iedereen die hen kende voor ideale schoonzoon of partner werd aangezien.
Maar schijn bedriegt. Mishandeling, bedreigen, zwart maken bij vrienden, familie en zelfs hun eigen kids, stalken, financieel uitbuiten, structureel waarheden verdraaien. De lijst hield maar niet op. Met deze laatste seksuele misdraging als het misselijk makende dieptepunt.
“Nooit zal ik het de meiden vertellen,” antwoordde ze vastberaden. “Wat hebben die daaraan? Dan is het beeld dat ze van hun vader hebben voor altijd naar de knoppen. Daar doe ik hen mee te kort”.
“Ja hallo,” zei ik, “maar moeten ze dan niet weten hoe hij daadwerkelijk in elkaar zit en dat als zoiets je overkomt je daar tegen op kunt staan?”
“Nee,” antwoordde ze. “Ik draag dit wel zelf. Ik ga hun veilige wereld niet overhoop gooien. En naar hen toe is hij, eerlijk gezegd, best een heel goeie vader.”
“Vind je?’ vroeg ik. “Hij heeft jou bij hen lopen zwart maken, je aan je haren over de vloer getrokken waar ze bij waren en hen toegebeten dat jij hen ging verlaten toen je aangaf van hem te willen scheiden. Een goeie vader? Hoe dan?”
Ze besloot dus voor altijd te zwijgen en geen aangifte te doen om het voor de meisjes niet uit de hand te laten lopen. Maar holy fuck, moet je je kinderen niet gewoon vertellen wat er is gebeurd? Is er later achter komen dat je heel je jeugd in een leugen hebt geleefd niet nog erger?
En natuurlijk, het is zijn woord tegen het hare, en de tegenacties en bedreigingen zal ze ook meegewogen hebben, maar dat gevoel van onrechtvaardigheid. Figuren die zich zo misdragen mogen daar toch niet mee wegkomen? Je ziet ze gewoon lopen, op feestjes, op het schoolplein, bij sportwedstrijden van je gezamenlijke kinderen. Ze lachen vriendelijk tegen je met een bakje koffie in hun hand en je denkt ‘vieze vuile gore respectloze smeerlap’.
Tegelijk begrijp ik haar wel. Je wilt je kinderen beschermen. Niet nog meer beschadigen dan de scheiding al deed. En ze wist: dit wordt oorlog. Maar waar ligt de grens tussen beschermen en verzwijgen? Tussen liefde en leugen?
Want kinderen voelen meer dan we denken. Ze voelen spanning, gaten in verhalen, zien blikken die net te snel wegschieten. Ze groeien op met puzzelstukjes die nooit helemaal passen. En op een dag zijn ze groot genoeg om te vragen: “Maar wat gebeurde er nou écht?”
Misschien zit het antwoord niet in óf je het vertelt, maar wanneer. En hoe. In lagen. In eerlijkheid die meegroeit met hun leeftijd. Zodat de waarheid geen bom is die later afgaat, maar iets wat langzaam vorm krijgt.
Maar in de vanzelfsprekendheid waarmee ze haar eigen gevoel opzijzette en blijft zetten verstopte zich voor mij overduidelijk een ander schrikbarend inzicht: ze is niet alleen. Hier moeten zoveel meer exen mee te maken hebben in ons land.
Liefs en sterkte voor iedereen x
Meer lezen van Patrick? Hier vind je al zijn andere columns.
Kimberley is 35 jaar, intuïtief coach en moeder van twee dochters van 7 en 10. Samen met haar man en hondje vormen ze een gelukkig en avontuurlijk gezin. Kimberley heeft veel meegemaakt en sindsdien ademt ze levenslust. Ze woont met haar gezin op Ibiza, wat hen vrijheid, rust, avontuur en uitdagingen brengt. Je volgt haar […]
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Moederdag is het moment waarop kinderen massaal knutselen, kleuren en hun creativiteit loslaten op een vel papier. Van scheve hartjes tot regenbogen in alle kleuren van de stiftendoos. Toch zijn er moeders die net iets kritischer kijken naar zo’n kunstwerk.
Elsemieke (32) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (5 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Andrea’s dochter lag nooit zo heel lekker in de groep, maar in de brugklas ging het echt mis. Ze werd vreselijk gepest, maar toen ze een niveau lager ging doen, vonden Andrea’s schoonouders dat een schande.
Heb jij onlangs brood gekocht bij Dirk? Of is je kind dol op een boterham? Check dan even goed je vriezer of broodtrommel. De supermarktketen roep namelijk een halfje volkorenbrood terug vanwege mogelijk metaaldeeltjes.