Paulien: ‘Ik wilde heel graag moeder worden, maar je weet niet waar je voor kiest tot je moeder bent’

paulien haring Beeld:

Paulien kan het zelf nog steeds niet helemaal geloven, maar ze is inmiddels toch echt 36 jaar. Ze is trotse moeder van haar zoon Daan van 7 jaar. Samen wonen ze in hun eigen paleisje in Groningen, tenminste, zo noemt ze het altijd. Een plek waar ze heerlijk zichzelf kunnen zijn, waar ze lachen, soms een beetje ruzie maken en vooral hun eigen leven leven zoals zij dat willen. En dat doen ze voornamelijk met z’n tweetjes.

Lees verder onder de advertentie

Ik ben net wakker. Met een kop thee in mijn hand en mijn haar als een vogelnest op mijn hoofd, kijk ik naar de vaatwasser. Meteen zakt de moed mij in de sloffen. Ik heb hier hélemaal geen zin in. Ik ben hartstikke moe. Ik kan al dagen niet in slaap komen, mijn zoon is elke dag tussen 5:30u en 6:30u wakker. En die doet niet aan slow morning… Nee. Die doet aan zingen, dansen en springen, ook gewoon om 5:30u.

Lees verder onder de advertentie

Ik besef mij vaak dat ik een rijk gezegend mens ben. Ik sta in mijn eigen keuken. Ik heb een vaatwasser, zelf afwassen hoef ik niet. En toch, op sommige dagen denk ik: nee… vandaag even niet. Maar dat kan dus niet. Niemand kan dat. De dag begint en eindigt, of we daar nou zin in hebben of niet.

Oh, is dit het…?

Ik wilde heel graag moeder worden. Na een missed abortion werd ik weer zwanger. Daar was hij dan… mijn zoon. Maar mijn hemel wat heb ik daarna veel dagen gehad dat ik dacht: vandaag even niet. Je weet niet waar je voor kiest tot je moeder bent en denkt: oh, is dit het…?

Lees verder onder de advertentie

Meid, als je dit leest met je baby in je armen, om je heen kijkt naar de zooi in huis en je hele berg was, en moeheid voelt waarvan je niet wist dat die bestond, dan kan ik uit ervaring tegen jou zeggen: ja lieverd, dit is het. We’ve all been there.

Als ik eraan terugdenk, hoe eenzaam ik me soms heb gevoeld, vooral tijdens de lockdowns in de coronatijd. Ook dat overviel mij. Ik wist niet dat je sociaal zo geïsoleerd kon raken toen ik moeder werd. Dat vind ik belangrijk om te benoemen, want als moeder willen we heel graag laten zien hoe goed we het kunnen en dat alles goed gaat. Het gaat alleen bijna bij niemand helemaal goed. En hoe eerlijker we daarover zijn, des te beter we elkaar kunnen helpen.

Goed nieuws

Gelukkig heb ik goed nieuws! Het gaat allemaal voorbij. Toen mijn zoon vier was vond ik het fantastisch. Want wat bleek uit mijn eigen onderzoek? Ik was geen baby-moeder. Ik hoor jou denken: geen baby-moeder? Nee, ik wist het ook niet, maar blijkbaar hebben moeders een favo-fase. Een paar vriendinnen van mij vonden de babyfase fantastisch. Het verzorgen, knuffelen en eindeloos liedjes zingen, voorlezen. But girl, not me.

Lees verder onder de advertentie

Er is dus hoop, lieverd. Nu is Daan zeven jaar en gaat het mij allemaal te snel. Ik weet nog dat er mensen tegen mij zeiden toen Daan één was: ‘Geniet ervan, het is zo voorbij.’ En ik kon alleen maar denken: laten we hopen dat dit snel voorbij gaat. Het kan ook zijn dat jouw kind nu tien is en dat je denkt: was hij nog maar één.

We gaan allemaal door leuke fases en niet leuke fases. Elke moeder is zo anders en beleeft het helemaal op haar eigen manier. Dat geldt voor de kinderen. Even van moeder tot moeder: YOU CAN DO THIS, GIRL. Alles gaat voorbij. Ook deze leeftijd, ook deze fase.

Lees verder onder de advertentie

lobis
x
Paulien

Om de week lees je in haar columns de hersenspinsels van Paulien, over het moederschap en het leven, en hoopt ze je te inspireren, of in ieder geval een hart onder de riem te steken.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail