Rianne: ‘Vrijdag is de dag waarop de Peuter haar geloof in de mens volledig verliest’

rianne arendsen columnist Eigen beeld

Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.

Lees verder onder de advertentie

Hoe mijn week was? Ach, prima. Niets bijzonders. Geloof ik.

Maandag

De herfstvakantie is voorbij. De Kleuter, die inmiddels allang in groep 3 zit, doet vrij accuraat verslag van haar eerste schooldag. Al pratend lijkt ze iets te doorzien. Denk de detectivestem er even bij: ‘Ik heb door dat we na elke vakantie een kleurplaat krijgen.’ Ze lijkt te geloven dat hier meer achter zit: is dit een prima traditie, of maakt de juf zich er op dag één wat makkelijk van af?

Lees verder onder de advertentie

Dinsdag

Alles leuk en aardig in groep 3, maar de Kleuter kijkt graag vast wat verder vooruit. ‘Als ik achttien ben, ben ik dan een groot mens?’ vraagt ze. Daar moet ik even over nadenken. ‘Eh, een klein groot mens.’ Ik geef mijn nichtje als voorbeeld. Een meisje nog, maar wel een groot meisje. ‘Ze mag autorijden, werken…’ begin ik. Onze zesjarige vult aan: ‘En bier drinken.’ Diezelfde middag geeft de Peuter oma ervan langs bij het tankstation. ‘Niet die groene, oma. Dan gaat de auto kapot. Die zwarte moet je nemen!’ Wie mijn kinderen aan hun wijsheden helpt, is me een raadsel. Kleine oortjes, maar een olifantengeheugen.

Lees verder onder de advertentie

Woensdag

Tijd voor een educatief middagje. Aan de hand van een voorleesboek over ‘jezelf zijn’ maken we collages. We zoeken foto’s uit die iets over ons vertellen. Met enige weemoed scheur ik zomerse bestemmingen en natuurfoto’s uit ANWB-blaadjes. Welk beeld heb ik eigenlijk van mezelf? De Kleuter vist de advertenties van ieder denkbaar attractiepark ertussenuit. De Peuter heeft haar zinnen gezet op een stapel gratis oudermagazines. Plechtig keurt ze alle kindertjes die voorbijkomen. ‘Mag ik de huilbaby?’

Lees verder onder de advertentie

Donderdag

Haas is jarig! De Kleuter kreeg hem destijds als kraamcadeau, haar naam in zijn buikje geborduurd. Van Haas zijn er drie. Eigenlijk vier, maar nummer vier zit als enige nog altijd knalgeel te wezen in zijn verpakking. Zo gaat dat bij een eerste kind, want stel je voor, lievelingsknuffel in de wasmachine. Of erger: kwijt.

Lees verder onder de advertentie

‘Is Haas écht jarig vandaag?’ vraagt de Kleuter zich hardop af. ‘Jij zei op een dag dat Haas jarig was,’ zeg ik eerlijk, ‘dus dat hebben we uitbundig gevierd en ik heb het in mijn agenda gezet.’ Ze kan haar oren niet geloven en barst in lachen uit. ‘Dus nu is het zo?’ ‘Jij zei het, lieverd, dus dan is het zo.’ Gelukkig heeft ze het bestaan van Moederdag tot op heden nog niet in twijfel getrokken. Of Sinterklaas.

Pakjesavond komt in zicht. Dat houdt de Kleuter vanaf nu – en waarschijnlijk tot ver in het nieuwe jaar – in zijn greep. ‘Krijgen we dan ook pakjes?’ vraagt ze haar vader. ‘Als je lief geweest bent,’ antwoordt hij. ‘Dat ben ik toch wel?’ ‘Ik vind van wel,’ bevestigt de Echtgenoot. ‘Soms een beetje brutaal.’ De Kleuter, zich vermoedelijk gewaar van onzichtbare spionnen, roept: ‘Papa, zeg dat nou niet!’ Wat gezegd wordt is dus waar. Meestal werkt dat in ons voordeel. Op vrijdag deed het dat niet.

Lees verder onder de advertentie

Vrijdag

De dag waarop de Peuter haar geloof in de mens volledig verliest. De dag van de driejarigenprik. Het lijkt me een goed idee onze driejarige van tevoren even in te lichten. ‘Een klein prikje,’ zeg ik. De Peuter neemt het in zich op, met een ernstig gezicht en nog ernstiger tegenzin. De verpleegkundige blijkt helemaal vóór deze aanpak te zijn, alles om het vertrouwen in je ouders te behouden. Zelf heb ik wat twijfels.

Lees verder onder de advertentie

Diezelfde verpleegkundige krijgt het te bezuren. Waar de Peuter zich normaal graag laat verleiden tot een babbeltje of het tonen van haar spierballen, trekt ze zich nu terug in een hoekje. En gelijk heeft ze. Want wat een gemene spuit, wat een loeder. Tranen met tuiten. Met gemengde gevoelens neem ik het welverdiende prikdiploma in ontvangst. Ik had het nog zo gezegd, toch? Het maakt de pijn er niet minder om – voor haar niet en voor mij niet. Weer een hoekje van mijn moederhart afgebroken.

Meer columns lezen van Rianne? Je vindt ze hier!

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail