Beeld: Captured on the island
Kimberley is 35 jaar, intuïtief coach en moeder van twee dochters van 7 en 10. Samen met haar man en hondje vormen ze een gelukkig en avontuurlijk gezin. Kimberley heeft veel meegemaakt en sindsdien ademt ze levenslust. Ze woont met haar gezin op Ibiza, wat hen vrijheid, rust, avontuur en uitdagingen brengt. Je volgt haar op Instagram.
In 2012 moest Kimberley afscheid nemen van haar moeder. In haar vorige column schreef ze meer over deze gebeurtenis.
“Nadat mijn moeder een week opgebaard had gelegen in het crematorium en ik dagelijks bij haar was geweest, was het nu dan echt tijd om de kist te sluiten. Wij mochten als kinderen ieder symbolisch een schroef aandraaien. ‘Dit was de allerlaatste keer dat ik het gezicht van mijn moeder zou zien’, schoot er op dat moment door mijn hoofd.
We namen plaats in een grote, maar tegelijk kille ruimte. De voorste rij stoelen was voor ons gereserveerd. Daarachter zaten onze naasten en daarachter volgden alle anderen die vandaag afscheid wilden nemen van mijn moeder.
Er was een toespraak geschreven vanuit mijn moeder, uitgesproken door de uitvaartverzorger. Voor ieder kind had zij een persoonlijk stukje. Ik weet nog dat ik dacht: ‘Dit is precies zoals het er bij ons aan toeging: weinig woorden.’ Alsof ik hoopte dat dit laatste stukje tekst ineens wél de woorden zou bevatten waar ik al zo lang naar verlangde. Maar dat deed het niet.
Zelf had ik ook iets op papier gezet. Ik voelde de behoefte om voor de allerlaatste keer uit te spreken hoeveel ik van mijn moeder hield en hoe belangrijk zij voor mij was. Daar stond ik dan, op een soort podium, met mijn zusje naast me, kijkend naar een volle zaal met verdrietige mensen.
Zoals een grote zus doet, ging ik als eerste. Ik deelde mijn woorden met de mensen in de zaal. Ik zag dat het hen raakte, maar mij niet. Nee, echt voelen deed ik uit zelfbescherming niet. Dan zou ik alleen maar hebben gehuild en geen woord meer uit mijn mond hebben gekregen. Dus besloot ik het niet binnen te laten komen. Daarna was mijn zusje aan de beurt. Zij had er zichtbaar meer moeite mee en begon al bij de eerste zin te huilen. Ik moedigde haar aan en zei dat ze het wel kon. En dat kon ze. Ook zij sprak haar eigen woorden uit.
De zaal liep leeg en iedereen nam op zijn of haar eigen manier voor de laatste keer afscheid van mijn moeder, die daar lag in die gesloten kist.
In de weken die volgden ontvingen we veel rouwkaarten, lieve woorden en begrip. Daarna ging iedereen weer ‘gewoon’ verder. Misschien is dat nog wel het allermoeilijkste: door moeten gaan in een wereld die voor jou stilstaat. De feestdagen volgden al snel, maar het kostte mij jaren voordat ik die weer kon vieren. Ik dacht weleens: ‘Is iedereen vergeten wat er is gebeurd?’ Ik was mijn moeder verloren en de mensen om mij heen leken dat naast zich neer te hebben gelegd, terwijl ik juist zo verlangde naar een ‘Hoe gaat het?’ of ‘Hoe voel je je?’. Maar die vragen kwamen niet.
En ik? Ik bleef alleen achter met een hoop verdriet, trauma en gemis, niet wetend hoe ik daarmee om moest gaan. Dus stopte ik het weg en ging ik nog extremer leven. Ik had altijd al maling aan wat er van ons verwacht werd, maar nu werd dat alleen maar sterker. Ik deed waar ik zelf zin in had en maakte me niet druk om wat anderen daarvan vonden. Ik was immers mijn moeder verloren. Wat kon mij nu nog overkomen? En wie kon mij nog iets maken? Mijn leven voelde toch niets meer waard… Ik genoot van het uitgaansleven; daar vond ik de afleiding die ik zocht. Ook het kopen van nieuwe kleding gaf me telkens een klein moment van geluk. Op pad gaan met vriendinnen en samen gek doen: zo ‘genoot’ ik van het leven. Althans, het hield me weg van de donkerte, het verdriet en de pijn.
Mijn vader ging na het overlijden van mijn moeder eigenlijk meteen zijn eigen weg. Hij was helemaal niet gewend om voor ons te zorgen of te vragen hoe het met ons ging. Dat was altijd de rol van mijn moeder geweest. Daarom konden we ook niets van hem verwachten. Zo stonden we er ineens allemaal alleen voor.
In die periode kreeg ik een nieuwe relatie. Omdat thuis wonen geen optie meer was, trok ik al vrij snel in bij mijn huidige partner. Hij had dit allemaal niet meegemaakt, maar ik had hem leren kennen in de laatste weken van het leven van mijn moeder. Pas maanden na haar overlijden werd onze relatie serieus.
Zo begon ik een nieuwe relatie, terwijl ik tegelijkertijd rouwde om mijn moeder. Eigenlijk verbloemde deze fijne, nieuwe liefde de pijn en het verdriet om haar verlies. Ik stopte het opnieuw iets verder weg en maakte ruimte voor alles wat bij deze grote stap in mijn leven kwam kijken. Ineens had ik een relatie, woonde ik samen en was ik voor het eerst op mezelf. Genoeg afleiding om maar niet te hoeven voelen…”
Kimberley schreef meer columns over het verlies van haar moeder. Lees hier meer.
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
De partner van Petra Quist, Ruben Jansen, heeft opnieuw van zich laten horen. In een nieuwe video deelt hij een persoonlijk moment met zijn dochter, die hij liefdevol in zijn armen houdt. De beelden laten zien hoe de kerstverse vader deze periode beleeft.
Als het gaat om babynamen, is er de laatste jaren een duidelijke trend zichtbaar. Ouders kiezen namelijk steeds vaker voor korte babynamen.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Christina Curry is afgelopen week moeder geworden van haar eerste kind. Ze deelt nu de eerste foto’s van haar dochter, die naar de naam Cleo luistert.
