Beeld: Captured on the island
Kimberley is 35 jaar, intuïtief coach en moeder van twee dochters van 7 en 10. Samen met haar man en hondje vormen ze een gelukkig en avontuurlijk gezin. Kimberley heeft veel meegemaakt en sindsdien ademt ze levenslust. Ze woont met haar gezin op Ibiza, wat hen vrijheid, rust, avontuur en uitdagingen brengt. Je volgt haar op Instagram.
4 december 2012. De dag van het grote verlies. De dag van het vreselijke afscheid. De dag waarop mijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn. De dag waarop ik mijn lieve moeder voor het laatst in leven zou zien. Die vreselijke dag in mijn leven waar ik nog altijd de littekens van draag.
De avond ervoor kon ik niet in slaap komen. Ik weet nog dat ik zo lag te malen en mijn hele buik naar aanvoelde. Ik was zo niet klaar voor dit moment. Ondanks dat we al een jaar op de hoogte waren van het feit dat mijn moeder zou overlijden, was ik er zo niet klaar voor. En toch wist ik dat het vandaag echt stond te gebeuren. Vanmiddag om 15:00 uur zou mijn moeder haar laatste adem uitblazen. Verlost van de pijn…
Ik stond op, probeerde een hap door mijn keel te krijgen en begon aan deze dag. Uren leken wel dagen, de tijd kroop langzaam voorbij. Ik weet nog dat ik, gek genoeg, nog even naar de winkel ging om iets te halen. Terwijl ik in die winkel stond, zag ik mezelf van bovenaf staan en realiseerde ik me: “Dit is echt vreemd, ik ga gewoon naar de winkel terwijl mijn moeder over twee uurtjes doodgaat..”
Maar het was alsof ik niet wist wat te doen met die tijd. Ik hikte er zo enorm tegenaan en kon haast niet wachten tot 15:00 uur. Laat het dan maar gebeuren, want deze uren ervoor waren verschrikkelijk. Ondragelijk! Ik was er ziek van. Emotioneel en fysiek trok ik het gewoon niet.
Iets voor 15:00 uur lag mijn moeder klaar in het ziekenhuisbed in de woonkamer. Mijn halfzus en oma namen al afscheid van haar. Zij gingen vervolgens naar boven om ons als ‘gezin’ de ruimte te geven. En toen was het aan ons. Na al die momenten van afscheid was het nu onze beurt.
We hielden haar hand vast, gaven haar nog een knuffel en zaten aan de bedrand terwijl zij in slaap werd gebracht door de huisarts. Een diepe, lange, vredige slaap waaruit je nooit meer wakker wordt.
Op het moment dat mijn moeder haar laatste adem uitblies, verscheen er een zachte glimlach op haar gezicht. Een glimlach die ik al zo lang niet had gezien. De pijn vertrok uit haar lichaam, uit haar gezicht en er kwam een prachtige, liefdevolle glimlach voor terug. Haar hele gezicht gaf licht. En eigenlijk was het ook even een heel mooi, vredig en liefdevol moment.
Ik vergeet dat nooit meer. Dat liet mij zien hoeveel pijn deze vrouw fysiek en emotioneel heeft moeten dragen de afgelopen tijd. En nu, nu was zij ervan verlost. En daar zaten wij dan. Aan haar bed, een lichaam zonder ziel, vredig maar leeg. Dit was het dan. Tweeëntwintig jaar heb ik van haar mogen genieten en nu is het aan mij om het verder zonder haar te doen…
Ze lag deze hele dag nog in haar ziekenhuisbed in de woonkamer. ’s Avonds zou de lijkwagen haar pas komen vervoeren naar het crematorium waar ze heen zou gaan om opgebaard te staan.
En hoe dat is, kan ik haast niet met woorden omschrijven. Maar je overleden moeder in het bed hebben liggen in de woonkamer waar jij gewoon weer doorgaat, is eigenlijk gewoon onmenselijk.
Zo zaten wij gewoon aan de eettafel met mijn vader, zusje en oma de rouwkaart uit te zoeken. En ik weet nog dat we nog grapjes maakten van: “Nou mam, hoe vind jij deze tekst?!” En dat moest ook wel, want een beetje luchtigheid paste bij ons als gezin en dat was ook wat we allemaal goed konden gebruiken in deze donkerte.
Toen kwam de lijkwagen aangereden de straat in en was het tijd mijn moeder in de kist te leggen. Ik, als schoonheidsspecialiste/visagiste toentertijd, beloofde haar netjes in de kist te laten liggen. Dus wanneer de uitvaartverzorger zijn werk had verricht, mocht ik haar nog even fatsoeneren met mijn make-up en haarlak. En dat deed ik vanuit liefde, verantwoordelijkheid en plicht. Als dat het enige is dat ik nog voor haar kon doen, dan deed ik dat maar al te graag.
Nadat ze er mooi aangekleed, gewassen, opgemaakt en met haar haar in de lak bij lag, was het tijd om de kist de woonkamer uit te dragen. Ze verzochten ons vriendelijk om naar boven te gaan, want de kist kon niet horizontaal door de deuropening. Alsof het nu nog hielp dat ik boven zat… Met deze info kon ik zelf al wel voor me zien hoe mijn moeder haar hoofd zou stoten tegen de bovenkant van de kist…
Ze pakten nog een kussentje van de bank en stopten dat boven haar hoofd, en op dat moment liep ik met dat beeld de trap op naar boven… Daar ging ze dan. Wetende dat ze nooit meer terug zou komen. Niet fysiek in ieder geval.
De dagen erna waren een echte rollercoaster aan emoties en we werden geleefd. We reden dagelijks naar het crematorium waar mijn moeder opgebaard lag. En ik iedere keer gewapend met mijn visagiekoffer en een bus haarlak in mijn hand. Alsof ze elke dag wel een make-upje kon gebruiken. Maar ik nam deze taak heel serieus, puur omdat dat het enige was wat ik nog voor haar kon betekenen en misschien wel omdat ik zo toch nog een verband met haar had, ondanks dat ze overleden was.
Maar gek genoeg lag ze er elke dag nog zo mooi, licht en vredig bij. Tot op de laatste dag leek ze te stralen, ondanks dat ze dood was.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Kinderen, luchthavens en op tijd komen: het is nogal een uitdaging. Als je kinderen dan ook nog verstoppertje gaan spelen en er eentje spoorloos verdwenen blijkt, slaat de paniek al snel toe.
Alsof het gemis van Jade Kops nog niet groot genoeg was, krijgt haar familie opnieuw een zware klap te verwerken. Via Instagram maakt haar zus Amber bekend dat ook hun opa is overleden. Nog geen paar maanden nadat ze afscheid moesten nemen van Jade, volgt opnieuw een ingrijpend verlies.
Er is gezinsuitbreiding op komst bij Rens Kroes (38). De schrijfster en ondernemer maakt maandag bekend dat zij en haar man Sid hun tweede kind verwachten.
