Meet Johanna (36): biologiedocent, seksuele gezondheidsconsulent, en mama van twee jongens (5 en 7). Na haar recente scheiding jongleert ze met het ouderschap en deelt ze haar avonturen en inzichten.
De stilte is oorverdovend. De kinderen zijn niet thuis en ik ben boven de was aan het ophangen. Het grauwe licht van buiten maakt het donker en de regen die klettert tegen de ramen. Het voelt leeg, zwart en zwaar.
Vanmiddag zat ik voor de tweede keer in een week bij de huisarts. Er is iets gaande in mijn buik, maar wat dat precies is, weten we nog niet. Het is eigenlijk gek dat ik zo lang met klachten en pijn blijf rondlopen omdat ik het idee heb dat als er dadelijk niets is, ik “zo’n” aansteller ben. Dan behoor ik tot de vrouwen die klagen om “niets”…
Dus wacht ik te lang, zo lang dat ik het eigenlijk niet meer trek en direct antwoorden nodig heb. Het maakt me angstig, dat mijn lijf mij in de steek kan laten, terwijl ik moeder ben. Ik voel me op dit soort momenten echt “alleen”. Morgen zijn de kids er weer… wat als ik er dan nog steeds af lig? Dat ik niet goed voor ze kan zorgen? Ik ben verantwoordelijk voor ze.
Natuurlijk hebben ze een vader die ik in geval van nood kan bellen, maar die draagt geen zorg over hoe het met mij gaat. Mijn ouders wonen te ver weg om even snel hierheen te komen, hoewel ze dat graag doen. Sterker nog, regelmatig zijn ze hier om me te helpen. Daarom dat ik me bezwaard voel om hen nog vaker in te moeten schakelen. Mijn vriendinnen zijn er ook nog, ik weet dat ik hen kan inschakelen morgen, als het niet gaat. Als ik nu bel, dan staan ze voor de deur. Al is het voor een knuffel en een luisterend oor.
Dus waarom doe ik dat niet? Hoe kan het dat je bij de mensen die jou zo liefhebben, waar je in twee tellen zelf voor de deur zou staan als zij je nodig hebben, je jezelf te veel voelt als je hen nodig hebt? Ik ben ergens in mijn leven aangeleerd dat er een balans moet zijn, geven en nemen van twee kanten. En nu heb ik het gevoel dat ik teveel vraag. De scheiding, knokkelkoorts en nu dit. Kan ik dan wel genoeg terug geven, er genoeg voor hen zijn? Het voelt scheef en oneerlijk.
Op avonden zoals deze is het moeilijk niet terug te vallen in oude denkpatronen. Jezelf en jouw behoeften wegcijferen voor de ander. Invullen wat de ander zal vinden en denken over jou. Dat het lijkt alsof jouw gevoel en jouw gedachten te veel zijn.
Ik ga mezelf nu echter niet afleiden, vind mezelf niet zielig en ga deze gevoelens en gedachten ook niet uit de weg. Dit alles voelt heel klote, maar mag er wel zijn. Het hoort erbij, het is ook wie ik ben. Ik geef alles in mij de ruimte en zorg voor mezelf. Stress en negativiteit gaat mij niet helpen en maakt me zeker niet beter. Dus kamillethee, vroeg naar bed en dan morgen dat vangnet gebruiken dat zo liefdevol altijd aanwezig is.
Meer columns van Johanna vind je hier.
Elsemieke (31) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (4 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
In Capelle aan den IJssel is grote ontsteltenis ontstaan na twee opeenvolgende suïcides van middelbare scholieren, waarbij de nasleep breed is vastgelegd en gedeeld door omstanders, zo meldt De Telegraaf.
In een ouder-kindrelatie kunnen de rollen soms omgedraaid zijn, waardoor er sprake is van parentificatie. Wat is dit precies?
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Olivia, wiens zoon zonder vragen de creditcard van haar broer has gebruikt voor een online spel.
Soms loopt het leven anders dan gehoopt. Dat geldt ook voor actrice Robin Martens die een punt heeft gezet achter haar relatie.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.