Meet Johanna (36): biologiedocent, seksuele gezondheidsconsulent, en mama van twee jongens (5 en 7). Na haar recente scheiding jongleert ze met het ouderschap en deelt ze haar avonturen en inzichten.
De stilte is oorverdovend. De kinderen zijn niet thuis en ik ben boven de was aan het ophangen. Het grauwe licht van buiten maakt het donker en de regen die klettert tegen de ramen. Het voelt leeg, zwart en zwaar.
Vanmiddag zat ik voor de tweede keer in een week bij de huisarts. Er is iets gaande in mijn buik, maar wat dat precies is, weten we nog niet. Het is eigenlijk gek dat ik zo lang met klachten en pijn blijf rondlopen omdat ik het idee heb dat als er dadelijk niets is, ik “zo’n” aansteller ben. Dan behoor ik tot de vrouwen die klagen om “niets”…
Dus wacht ik te lang, zo lang dat ik het eigenlijk niet meer trek en direct antwoorden nodig heb. Het maakt me angstig, dat mijn lijf mij in de steek kan laten, terwijl ik moeder ben. Ik voel me op dit soort momenten echt “alleen”. Morgen zijn de kids er weer… wat als ik er dan nog steeds af lig? Dat ik niet goed voor ze kan zorgen? Ik ben verantwoordelijk voor ze.
Natuurlijk hebben ze een vader die ik in geval van nood kan bellen, maar die draagt geen zorg over hoe het met mij gaat. Mijn ouders wonen te ver weg om even snel hierheen te komen, hoewel ze dat graag doen. Sterker nog, regelmatig zijn ze hier om me te helpen. Daarom dat ik me bezwaard voel om hen nog vaker in te moeten schakelen. Mijn vriendinnen zijn er ook nog, ik weet dat ik hen kan inschakelen morgen, als het niet gaat. Als ik nu bel, dan staan ze voor de deur. Al is het voor een knuffel en een luisterend oor.
Dus waarom doe ik dat niet? Hoe kan het dat je bij de mensen die jou zo liefhebben, waar je in twee tellen zelf voor de deur zou staan als zij je nodig hebben, je jezelf te veel voelt als je hen nodig hebt? Ik ben ergens in mijn leven aangeleerd dat er een balans moet zijn, geven en nemen van twee kanten. En nu heb ik het gevoel dat ik teveel vraag. De scheiding, knokkelkoorts en nu dit. Kan ik dan wel genoeg terug geven, er genoeg voor hen zijn? Het voelt scheef en oneerlijk.
Op avonden zoals deze is het moeilijk niet terug te vallen in oude denkpatronen. Jezelf en jouw behoeften wegcijferen voor de ander. Invullen wat de ander zal vinden en denken over jou. Dat het lijkt alsof jouw gevoel en jouw gedachten te veel zijn.
Ik ga mezelf nu echter niet afleiden, vind mezelf niet zielig en ga deze gevoelens en gedachten ook niet uit de weg. Dit alles voelt heel klote, maar mag er wel zijn. Het hoort erbij, het is ook wie ik ben. Ik geef alles in mij de ruimte en zorg voor mezelf. Stress en negativiteit gaat mij niet helpen en maakt me zeker niet beter. Dus kamillethee, vroeg naar bed en dan morgen dat vangnet gebruiken dat zo liefdevol altijd aanwezig is.
Meer columns van Johanna vind je hier.
Je herkent het meteen: sommige oma’s zijn een soort magneet voor hun kleinkinderen. Je hoeft als moeder nauwelijks te vragen of ze mee wille en ze staan al met hun jas aan bij de deur. Niet alleen omdat oma lief is, maar omdat het bij haar altijd gezellig, actief en verrassend is. Deze oma’s hebben […]
Bo staat net ongelofelijk lekker te zoenen in het schoonmaakhok op school, met een leuke vader van het schoolplein, als ze ineens een kinderstemmetje hoort.
Haar dochter zeurde al tijden om dit kapsel, maar voor Luca stond vast: dat ging absoluut niet gebeuren. Dus probeerde haar dochter het bij haar vader…
De familie Bellinga zorgt opnieuw voor ophef. Tijdens hun reis door Zuid-Afrika plaatsen ze een video waarin ze een sloppenwijk bezoeken, waarbij een opmerking over de kinderen daar bij veel kijkers verkeerd valt.
Wat begon als een spannende zoektocht naar de liefde op tv, eindigt nu in een echt boeren-babyverhaal. Kijkers leefden massaal mee met Simone en boer Roel, en hoewel het in het programma geen klassiek sprookjeseinde leek te krijgen, bleek de liefde juist ná de camera’s pas echt te bloeien.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Erina, die spijt heeft van de vasectomie van haar man.