Meet Johanna (36): biologiedocent, seksuele gezondheidsconsulent, en mama van twee jongens (5 en 7). Na haar recente scheiding jongleert ze met het ouderschap en deelt ze haar avonturen en inzichten.
De stilte is oorverdovend. De kinderen zijn niet thuis en ik ben boven de was aan het ophangen. Het grauwe licht van buiten maakt het donker en de regen die klettert tegen de ramen. Het voelt leeg, zwart en zwaar.
Vanmiddag zat ik voor de tweede keer in een week bij de huisarts. Er is iets gaande in mijn buik, maar wat dat precies is, weten we nog niet. Het is eigenlijk gek dat ik zo lang met klachten en pijn blijf rondlopen omdat ik het idee heb dat als er dadelijk niets is, ik “zo’n” aansteller ben. Dan behoor ik tot de vrouwen die klagen om “niets”…
Dus wacht ik te lang, zo lang dat ik het eigenlijk niet meer trek en direct antwoorden nodig heb. Het maakt me angstig, dat mijn lijf mij in de steek kan laten, terwijl ik moeder ben. Ik voel me op dit soort momenten echt “alleen”. Morgen zijn de kids er weer… wat als ik er dan nog steeds af lig? Dat ik niet goed voor ze kan zorgen? Ik ben verantwoordelijk voor ze.
Natuurlijk hebben ze een vader die ik in geval van nood kan bellen, maar die draagt geen zorg over hoe het met mij gaat. Mijn ouders wonen te ver weg om even snel hierheen te komen, hoewel ze dat graag doen. Sterker nog, regelmatig zijn ze hier om me te helpen. Daarom dat ik me bezwaard voel om hen nog vaker in te moeten schakelen. Mijn vriendinnen zijn er ook nog, ik weet dat ik hen kan inschakelen morgen, als het niet gaat. Als ik nu bel, dan staan ze voor de deur. Al is het voor een knuffel en een luisterend oor.
Dus waarom doe ik dat niet? Hoe kan het dat je bij de mensen die jou zo liefhebben, waar je in twee tellen zelf voor de deur zou staan als zij je nodig hebben, je jezelf te veel voelt als je hen nodig hebt? Ik ben ergens in mijn leven aangeleerd dat er een balans moet zijn, geven en nemen van twee kanten. En nu heb ik het gevoel dat ik teveel vraag. De scheiding, knokkelkoorts en nu dit. Kan ik dan wel genoeg terug geven, er genoeg voor hen zijn? Het voelt scheef en oneerlijk.
Op avonden zoals deze is het moeilijk niet terug te vallen in oude denkpatronen. Jezelf en jouw behoeften wegcijferen voor de ander. Invullen wat de ander zal vinden en denken over jou. Dat het lijkt alsof jouw gevoel en jouw gedachten te veel zijn.
Ik ga mezelf nu echter niet afleiden, vind mezelf niet zielig en ga deze gevoelens en gedachten ook niet uit de weg. Dit alles voelt heel klote, maar mag er wel zijn. Het hoort erbij, het is ook wie ik ben. Ik geef alles in mij de ruimte en zorg voor mezelf. Stress en negativiteit gaat mij niet helpen en maakt me zeker niet beter. Dus kamillethee, vroeg naar bed en dan morgen dat vangnet gebruiken dat zo liefdevol altijd aanwezig is.
Meer columns van Johanna vind je hier.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Alsof het gemis van Jade Kops nog niet groot genoeg was, krijgt haar familie opnieuw een zware klap te verwerken. Via Instagram maakt haar zus Amber bekend dat ook hun opa is overleden. Nog geen paar maanden nadat ze afscheid moesten nemen van Jade, volgt opnieuw een ingrijpend verlies.
Kinderen, luchthavens en op tijd komen: het is nogal een uitdaging. Als je kinderen dan ook nog verstoppertje gaan spelen en er eentje spoorloos verdwenen blijkt, slaat de paniek al snel toe.
Een relatie die goed voelt, geeft energie in plaats van energie te kosten. Het zijn de mensen bij wie je jezelf kunt zijn, bij wie je je gezien voelt en bij wie je na een gesprek vaak net iets lichter de deur uitloopt. Zulke verbindingen zijn waardevol, maar ontstaan niet vanzelf.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Een samengesteld gezin vormen is altijd spannend. Ook voor Ellen Callebout, de partner van Studio 100-baas Gert Verhulst. In de Vlaamse podcast Peter Van de Veire & De Zandloper vertelt ze over het moment waarop ze Viktor en Marie Verhulst voor het eerst ontmoette.
