Rachelle’s dochter slaat de spijker op zijn kop: ‘Als mensen dit doen, dan doen kinderen dat ook’

Rachelle Jongen

26 mei, 2026 - 18:00

Leestijd: 4 minuten

De Dieze

We waren met z’n tweetjes op pad. Mijn oudste dochter en ik. Zij mocht bepalen wat we gingen doen. In de buurt van het zaakje waar ze heen wilde, plantte ik mijn fiets tegen een rek. Terwijl ik hem op slot zette, keek ze gebiologeerd naar het wateroppervlakte van de Dieze – het water in en rondom het prachtige Den Bosch.

‘Mama, mag ik dit hierin gooien?’ Vroeg ze turend naar het zwerfafval dat gedumpt was in het vrijwel stilstaande water. ‘Nee, natuurlijk niet. Daar staat een prullenbak.’ Welbekend met het fenomeen, propte ze staand op haar tenen het papiertje door de gleuf. Dat ding stond letterlijk een meter verderop. Het lukt me niet om me te verplaatsen in de mens die dan besluit die energie te sparen en de rotzooi ogenschijnlijk ongemerkt uit zijn of haar hand laat glijden.

Samenvatting van alle opvoedboeken

Ze pakte mijn hand en we gingen te voet verder. Terloops sloeg ze de spijker op zijn kop: ‘Maar als mensen dit doen, dan doen kinderen dat ook.’ Even wist ik niet waarover ze het had. Ze was kennelijk nog bezig met het afval vraagstuk.

Met mensen bedoelde ze volwassenen – want ja, dat zijn mensen en zij behoort tot de categorie kinderen. Die later ook een mens wordt en dan doet wat haar is voorgedaan. Hiermee vatte ze ik schat zo’n duizend opvoedboeken samen.

Eerst zien dan geloven

De wijze woorden die vol begrip en emotionele afstemming uit onze ontwikkelde monden komen vervliegen onderweg. Onderweg tussen haast en afleiding. Onderwijl we niet zo’n wijze handelingen laten zien die vragen oproepen bij deze kleine, accurate observanten.

Eerst zien dan geloven, is het adagium waarmee ze de wereld in stappen. En gelijk hebben ze. Geen kind die de politiek zou overleven. Praatjes vullen geen gaatjes. Wij ouders zijn in de jonge jaren nog de popidool die ze willen zijn – later de B-artiest die ze vooral níét willen zijn. Maar in die vroege jaren worden ze onbewust geprogrammeerd. Geprogrammeerd met wat er om hen heen gebeurt. Het ‘normaal’ waarin ze opgroeien.

Van tanden poetsen, fietsen door de regen tot je stem verheffen en weglopen als het moeilijk wordt. Geen enkele actie die hun netvlies raakt is recht te lullen met honderd woorden. En belangrijker nog: dat wat we níét doen, kunnen ze evenmin repliceren. Die arm om hen heen, de welgemeende sorry, de twijfel bij een beslissing en het uiten van de ingewikkelde emoties die het leven kent.

Haar kleine wereld ben ik – nog even

Ze leven ons na. En nee, helaas niet omdat we zo fantastisch zijn, maar omdat we de eerste halte zijn op weg naar de grote wereld. Wat ze meenemen in die grote wereld, is wat ze hebben gezien in de kleine wereld.

Haar kleine wereld ben ik – nog even. Wat ik haar mee kan geven, is wat ik doe als ze staat te kijken. En ze staat altijd te kijken. Helaas is het hacken van haar datacenter met wat minder glorieuze observaties nog niet gelukt. Nieuwe uploaden werkt gelukkig wel prima.

Meer lezen van Rachelle? Haar andere columns vind je hier.

Abonneer met cadeau of korting

Ga voor me-time met Kek Mama

Ga voor me-time