Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (30) is samen met T (32), moeder van twee zoontjes (3,5 en 1,5) en redacteur bij Kek Mama. Probeert op veel te weinig slaap, als eersteklas chaoot, wat van het moederschap te maken.
Mijn baby gaat naar school. Goed, hij is natuurlijk geen baby meer. Gewoon vier, als hij eenmaal echt naar school gaat. Maar het voelt wel echt alsof mijn baby naar school gaat. Om me heen, van moeders met oudere kinderen, hoorde ik alleen maar dat je er zelf na een tijdje ook echt aan toe bent dat ze naar school gaan. Nou, ik wacht nog steeds, en dan moet dat dus binnen een maand nog gaan gebeuren. Ik verwacht het niet meer. Sterker nog, ik kan al janken als ik eraan denk.
Zoon-van-bijna-vier heeft er zelf overigens enorm veel zin in. Die roept al weken dat hij eigenlijk nu al wel naar school zou willen. Grappig vind ik dat, want hij heeft werkelijk geen flauw benul wat ‘school’ inhoudt. Waar baseert hij het op dat hij er graag heen wil? Van ons heeft hij het niet, wij praten er neutraal over en prijzen het hele concept ‘school’ niet enorm de hemel in. Dus waar hij het dan vandaan haalt? Geen idee.
Ik kom mezelf heel erg tegen dat ik controle over mijn kind uit handen moet geven aan de school. Dat ik straks heel veel minder over hem te zeggen heb. Dat ik een controlfreak ben is voor velen geen verrassing, ook geen geheim overigens. Ik kom er openlijk voor uit. Ik ben niet per se een overbezorgde moeder ofzo, ik laat mijn kinderen vrijer dan menig ouder. Ze mogen veel. Ik hanteer voor veel dingen graag de ‘twee keer nee is ja’-regel. Is het levensgevaarlijk? Brengt het schade/last aan zichzelf of anderen? Twee keer nee? Dan ja. Geen zorgen, we hebben ook heus wel gewoon regels in huis die vallen onder fatsoensnormen, ook al is het niet levensgevaarlijk om geen dank je wel te zeggen. Maar toch.
Ik dwaal weer eens af: een controlfreak dus. Vier jaar lang heb ik nagenoeg alles voor hem kunnen bepalen, tot in de kleinste details. Hoe er met hem wordt omgegaan, hoe hij aangesproken wordt, wat er wel en niet tegen hem gezegd wordt, wat hij eet, wat hij niet eet, wat hij wel mag, wat hij niet mag. Voor mijn gevoel zie ik hem straks als hij op school zit nóóit meer. Hele dagen weg van mij, terwijl ik niet weet wat hij aan het doen is en of ze wel lief zijn voor hem (naast controlfreakerige eigenschappen, heb ik ook een naargeestig beeld van de mensheid, en blijkbaar nog niet genoeg therapie gehad om dat te verhelpen).
Maar er is hoop. Hij is vriendjes geworden met een buurjongetje, van een jaar ouder. Hierdoor is hij de laatste tijd urenlang van huis. Buiten spelen. Ik weet dan dus niet ten alle tijden precies waar hij is en het zal je niet verbazen, dat vind ik best spannend. Maar dit is wel een soort voorloper op zijn schooldagen, waar ik ook geen zicht heb op wat hij allemaal precies doet. Hij geeft me – ongetwijfeld onbewust – op deze manier een zachte landing, want ik vind het inmiddels veel minder spannend dan een paar weken geleden.
De wereld vergaat niet als ik geen controle heb! Wie had dat gedacht.
Na een pittige periode met ziekenhuisopnames, mentale dips en een kinderwens die even op pauze staat, probeert Amy Rose, bekend van Winter Vok Liefde, vooral weer te vertrouwen op haar eigen lichaam en gevoel. En dat doet ze stap voor stap.
Een mobiele telefoon, die heeft een kind toch niet nodig, vindt de een. Buitenspelen zal ie, en boeken lezen. Juist wel, vindt de ander. Een mobiel is namelijk hartstikke educatief, en nog veilig ook.
Leven zónder auto, videogames en de hipste items, maar met tweedehands parels, biologische boodschappen en kamperen in de natuur. Moeder Kari (37) leeft samen met haar dochters Isaya (10) en Alela (7) volgens de seizoenen, voor een groen en vrij leven.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Hoe duurzaam zijn we nou eigenlijk écht? Wij gingen op onderzoek uit met Kek Mama’s Grote Duurzaamheid Enquete. En de antwoorden blijken niet zo zwart-wit.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
