Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (10), Emeline (8), Vieve (7) en Lilou (4). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Mijn man en ik hebben vier dochters en daar krijgen we regelmatig opmerkingen over van zowel bekenden als vreemden. Mijn man krijgt altijd standaard medelijdende blikken toegeworpen. Ook heeft hij al heel vaak de flauwe grap moeten aanhoren: “Mietjes maken grietjes”. Mensen vragen ook altijd of er nog een jongetje komt. Ik denk dan alleen maar: “Ja natuurlijk, leuk. Welke ingrediënten hebben we daarvoor nodig?!”.
Mijn man is dolblij met zijn meiden en hartstikke trots op hen. Hij zou ze uiteraard nooit willen inruilen, maar stiekem zou hij een jongetje ook wel leuk hebben gevonden. Natuurlijk is een gezond kindje het allerbelangrijkste, maar ik begrijp zijn wens wel. Toch vond ik zijn reactie stiekem hilarisch iedere keer dat we erachter kwamen dat we weer een meisje kregen.
Bij de eerste hadden we de verloskundige gevraagd om het geslacht op te schrijven en in een gesloten envelop te doen. Toen ik ongeveer 26 weken zwanger was, gingen we naar New York. We zouden tijdens een romantisch moment samen de envelop openen. Alleen had ik op de eerste dag al zoveel fantastische kleertjes gezien voor jongens dan wel meisjes (er was weinig in neutrale kleuren) dat ik niet kon wachten. Ik moest het weten, want ik wilde shoppen!
Diezelfde avond scheurden we de envelop open en mijn man riep enigszins ingetogen ‘een meisje’. Ik was dolblij en ging helemaal los met shoppen. Overigens wist ik toen nog niet dat baby’s echt geen schoenen nodig hebben en dat het geen goed idee is om te proberen een lekkere mollige baby in een skinny jeans te proppen.
Bij de tweede hebben we een gender reveal party gegeven. De envelop hadden we aan de bakker gegeven. Op zaterdagavond gaven we het feestje. Toen we de taart aansneden en de roze vulling tevoorschijn kwam, trok het roze uit het gezicht van mijn man juist weg en werd hij lijkbleek. Hij vroeg direct waar de envelop was om te controleren of het wel echt een meisje zou worden. Hij begon zich maar weer voor te bereiden op nog meer theekransjes en taartjes.
Bij de derde hadden we de envelop aan een vriendin gegeven. Zij zou een roze of blauw cadeautje kopen en dat laten inpakken. Dat cadeautje zouden we met ons hele gezin uitpakken tijdens onze vakantie. Toen mijn dochters het papier openscheurden, zagen we een oudroze gekleurd pakje. Nu het niet schreeuwend felroze was, zei mijn man nog hoopvol dat het toch niet echt roze leek. Nou vriend, blauw is het zeker niet. Hij sloeg wanhopig zijn handen voor zijn ogen.
Bij de vierde wilden we het geslacht vooraf niet weten. We wilden heel graag een keer ervaren hoe het was om het geslacht pas te weten te komen tijdens de geboorte. Negen maanden lang leefde mijn man in hoop en even leek zijn wens uit te komen na de bevalling.
De gynaecoloog tilde namelijk de baby op met haar vinger tussen de beentjes. We dachten dus eerst een piemeltje te zien, maar het was dus meer een ‘middelvinger’ naar mijn man. Weer een meisje! Mijn man was nog wel zo verstandig om enige teleurstelling te verhullen, want ik had nu eenmaal net urenlang zijn kind liggen baren.
En nu is mijn man dus vier dochters rijker. Hoewel onze meiden mogen spelen met wat ze willen, hebben wij vier meiden die zich aangetrokken voelen tot alles wat schattig is, roze is en glitters heeft. Dus zo leeft mijn man in een soort Barbiehuis (en he’s just Ken), waar hij zich moeiteloos manoeuvreert tussen een mijnenveld van knuffelbeesten en poppen.
Waar hij lange haren weet te trotseren met conditioner en een antiklitborstel, waar hij in de badkamer nog net een plekje voor de spiegel weet te veroveren. En waar hij zich staande houdt tussen het dagelijkse drama en waar hij later de vriendjes (of vriendinnetjes) buiten de deur zal houden. Je kunt dus gerust stellen dat mijn man allesbehalve een mietje is!
Lees meer van Anouk:
Anouk: ‘Zat er geen gebruiksaanwijzing verstopt in die placenta?’
Anouk: ‘Onze jongste dochter (3) neemt standaard een babyccino’
Anouk: ‘Hoe vermoeider de meiden zijn, des te meer ze veranderen in kidzillas’
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.
