Beeld: Canva
Een peuter in huis betekent lachen, knuffelen en eindeloos veel ontdekkingsdrang. Soms gaat die nieuwsgierigheid alleen nét iets verder dan je had voorzien. En voor je het weet, leer je dat kleine handjes ook een flinke impact op je portemonnee kunnen hebben. Daar weet Berlinde (41) alles van.
Berlinde (41) is moeder van Scottie (2,5): “Ik ben dol op kaartjes versturen. En dan bedoel ik niet alleen bij verjaardagen of geboortes. Ook gewoon zomaar, als iemand het even moeilijk heeft, begint aan een nieuwe baan of gaat verhuizen. Ik geloof heilig in post. In iets tastbaars krijgen tussen de rekeningen en folders door. Dat voelt simpelweg persoonlijker dan een appje met een hartje.
Daarom heb ik altijd kaarten in huis én postzegels. Of nou ja, dat probeer ik. Want postzegels zijn niet goedkoop en altijd op als je ze nodig hebt. Dus besloot ik laatst slim te zijn. Ik bestelde in één keer meerdere vellen. Volgens mij waren het er een stuk of vijf. Lekker praktisch, want dan kon ik voorlopig vooruit en hoefde ik niet steeds mis te grijpen als ik spontaan weer eens een kaart wilde sturen.
De vellen met postzegels kwamen binnen en ik legde de vellen even op tafel. Heel even maar. Ondertussen ruimde ik de enveloppen op, draaide ik een wasje en zette ik een kopje koffie. Ik had totaal niet door waar mijn peuter op dat moment mee bezig was, maar als ik had nagedacht, had ik het gewoon kunnen voorkomen. Mijn dochter is namelijk in een fase waarin alles wat plakt, een sticker is. Maakt niet uit wat het is, plakken is plakken. En stickers zijn nou eenmaal fantastisch.
Voel je ‘m al aankomen? Ik was echt maar heel even weg. Toen ik terugkwam, zat ze keurig aan tafel met een kleurplaat. Ze keek me trots aan. En toen zag ik het: mijn postzegels. Niet meer netjes op de vellen, maar overal. Op de kleurplaat, op tafel, op haar trui, op haar hand. Eén zat zelfs op haar wang. “Mama, stickers!” zei ze blij.
Tekst gaat verder onder de podcast
Ik gilde terwijl ik snel wat postzegels los probeerde te peuteren: “Oh, nee Scottie, lieverd!”. Maar dat lospeuteren ging natuurlijk niet. De postzegels scheurden, waren ingekleurd of waren op een andere manier niet meer bruikbaar. Langzaam drong het tot me door dat dit niet meer te redden was. En toen begon ik te rekenen. Postzegels zijn tegenwoordig belachelijk duur. En dit waren er veel, heel veel. Uiteindelijk kwam ik uit op bijna honderd euro. Honderd euro aan postzegels die nu dienst hadden gedaan als peuterknutselmateriaal.
Mijn dochter was trots op haar kunstwerk. Ik prees haar creativiteit, maar vanbinnen deed het pijn. Dit was letterlijk geld dat van tafel was geplukt en opgeplakt. Sindsdien behandel ik mijn postzegels alsof het goud is. Ze liggen hoog, uit zicht en buiten het bereik van kleine kinderhandjes. Kaarten sturen doe ik nog steeds, maar elke keer als ik een postzegel op een envelop plak, denk ik even aan de creatieve actie van mijn dochter. Het was in ieder geval een dure les.”
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Wil je nog een kind, krijg je er twee. Of drie. “En dan was mijn man ook nog veel in het buitenland.”
