Beeld: privé
Toen pas lukte het ons om echt in Brazilië te zijn en om een beetje te genieten. Na een poosje had Robin het zich hier helemaal eigengemaakt: het kraantje waar ze haar voeten waste, haar zandbak, de groenteboer waar ze altijd haar tanden in een appel zette als ik even niet oplette. Het voelde hier voor haar echt als thuis.
“Robin had het zich er helemaal eigengemaakt, het voelde voor haar als thuis”De omgeving van São Bento do Sapucaí is heel mooi. We hebben er veel gewandeld met Robin in de rugdrager. Overal was het supergroen, en we liepen tussen de weilanden, langs een waterval, tussen drie bergtoppen die in die omgeving heel bekend zijn. In de buurt was er ook nog een dorpje Gonçalves met een leuke biologische boerenmarkt met lekkere producten. Sowieso was het eten in Brazilië zoveel lekkerder dan wij gewend zijn. De koffie, de vruchtensappen… zelfs de bananen hebben meer smaak.
“Er hing een ontspannen sfeer, nergens had ik een opgejaagd gevoel”We wisselden een dag stad en museum af met strand, zoals het bekende Copacabana. Daar huurde je een bedje en een parasol en kwamen er voortdurend mensen langs die je kokoswater, samosa’s of andere lekkere dingen aanboden. Hier voelde het echt als vakantie. Maar ook de cultuur van de stad, de levendigheid in combinatie met de ontspannen sfeer; nergens had ik een opgejaagd gevoel. Hier zou ik wel willen wonen, dacht ik weleens. Of in elk geval nog een keer naartoe gaan – dat zeker.”
Meer reisverhalen? Volg ons op Facebook.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
