Beeld: Canva
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week het dilemma van de 31-jarige Florien. Door haar eigen onzekerheid en ongemak heeft Tycho (4) geen vriendjes in de straat en dat steekt.
Florien (31): “Mijn kleuter is vier jaar, enthousiast en dol op andere kinderen. Op de opvang maakt hij moeiteloos vriendjes. Hij loopt ergens naar binnen en vraagt zonder aarzeling of ze met hem willen spelen. Thuis zie ik diezelfde behoefte aan contact. Alleen in onze eigen straat gebeurt dit nauwelijks en dat is mijn eigen stomme schuld.
We wonen in een fijne buurt met een speeltuintje om de hoek. Niet groot, maar precies goed voor jonge kinderen. En die zijn er dan ook altijd, net als de moeders. Moeders die elkaar lijken te kennen, die samen staan te kletsen terwijl hun kinderen spelen. Zodra ik daar aankom, voel ik het al: ongemak.
Ik ben namelijk niet goed in dat soort contact. Small talk vind ik lastig. Ik weet nooit goed wat ik moet zeggen en gesprekken over slaap, schoolkeuzes of het weer voelen al snel geforceerd. Ik ben geen vlotte prater en heb het idee dat ik erbij sta zonder echt mee te doen. Dat maakt me onzeker en ongemakkelijk, en dan kies ik vaak de makkelijkste weg: kort blijven of helemaal niet gaan.
Het gevolg daarvan zie ik steeds duidelijker. Mijn kleuter komt minder vaak in dat speeltuintje dan hij zou willen. Hij kijkt naar de andere kinderen, loopt soms voorzichtig hun kant op, maar echte vaste speelmaatjes uit de buurt heeft hij niet. En dat steekt, want het ligt niet aan hem. Het ligt aan mijn moeite met contact leggen.
Ik voel me daar schuldig over, want ik wil niet dat mijn eigen ongemak bepaalt hoe zijn wereld eruitziet. Ik gun hem vriendjes in de straat, samen buiten spelen en spontaan afspreken. Ik wil dat hij zich thuis voelt in onze buurt. Tegelijkertijd wil ik mezelf ook niet forceren in iets wat me duidelijk veel energie kost en kan dus wel wat advies gebruiken.
Zijn er meer moeders die het contact met andere ouders spannend of ongemakkelijk vinden? Moet ik mezelf gewoon dwingen om vaker te gaan en meer te praten? Is het genoeg om er gewoon te zijn, ook als ik niet gezellig meedoe in gesprekken? Kan het ook anders, bijvoorbeeld door één-op-één contact te zoeken? Hoe zorgen jullie ervoor dat je kind toch die sociale verbinding krijgt, zonder jezelf volledig voorbij te lopen?
Marjolein herkent dit gevoel. Haar oplossing voor alles wat haar ongemak oplevert? De fuck-it-list!
Meepraten? Dat kan via onze Facebookpagina!
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Francine, die haar zoon niet meer van de opvang durft te halen, uit angst voor wat voor wangedrag hij nu […]
Sabine (41) werkte fulltime, sportte fanatiek en danste door de woonkamer met haar dochters. Tot Long COVID haar leven stillegde. Wat volgde was een zware periode van overleven, rouw en ontdekken hoe ze het moederschap opnieuw vorm moest geven.
Er zijn van die momenten waarop je naar je kind kijkt en ineens denkt: wow, dit is anders dan vroeger. Kinderen die hun grenzen aangeven. Die durven praten. Die zichzelf serieus nemen. En dat is prachtig.
Je eigen baby is natuurlijk het allermooiste kind van de hele wereld. Maar toen Brenda beviel van haar zoontje, dacht haar moeder heel anders over haar kersverse kleinkind.
De realityserie Grote Gezinnen Emigreren is terug met een tweede seizoen op SBS6. In het programma worden opnieuw de emigratie-avonturen gevolgd van de grote gezinnen Jelies en Gnodde, waarbij vooral de familie Jelies de aandacht trekt.
Er is een trend gaande. Wolletjes. Zo worden kledingstukken en dekentjes van wol genoemd door de moeders die zich erg met deze trend bezighouden.
