Beeld: Canva
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week het dilemma van de 31-jarige Florien. Door haar eigen onzekerheid en ongemak heeft Tycho (4) geen vriendjes in de straat en dat steekt.
Florien (31): “Mijn kleuter is vier jaar, enthousiast en dol op andere kinderen. Op de opvang maakt hij moeiteloos vriendjes. Hij loopt ergens naar binnen en vraagt zonder aarzeling of ze met hem willen spelen. Thuis zie ik diezelfde behoefte aan contact. Alleen in onze eigen straat gebeurt dit nauwelijks en dat is mijn eigen stomme schuld.
We wonen in een fijne buurt met een speeltuintje om de hoek. Niet groot, maar precies goed voor jonge kinderen. En die zijn er dan ook altijd, net als de moeders. Moeders die elkaar lijken te kennen, die samen staan te kletsen terwijl hun kinderen spelen. Zodra ik daar aankom, voel ik het al: ongemak.
Ik ben namelijk niet goed in dat soort contact. Small talk vind ik lastig. Ik weet nooit goed wat ik moet zeggen en gesprekken over slaap, schoolkeuzes of het weer voelen al snel geforceerd. Ik ben geen vlotte prater en heb het idee dat ik erbij sta zonder echt mee te doen. Dat maakt me onzeker en ongemakkelijk, en dan kies ik vaak de makkelijkste weg: kort blijven of helemaal niet gaan.
Het gevolg daarvan zie ik steeds duidelijker. Mijn kleuter komt minder vaak in dat speeltuintje dan hij zou willen. Hij kijkt naar de andere kinderen, loopt soms voorzichtig hun kant op, maar echte vaste speelmaatjes uit de buurt heeft hij niet. En dat steekt, want het ligt niet aan hem. Het ligt aan mijn moeite met contact leggen.
Ik voel me daar schuldig over, want ik wil niet dat mijn eigen ongemak bepaalt hoe zijn wereld eruitziet. Ik gun hem vriendjes in de straat, samen buiten spelen en spontaan afspreken. Ik wil dat hij zich thuis voelt in onze buurt. Tegelijkertijd wil ik mezelf ook niet forceren in iets wat me duidelijk veel energie kost en kan dus wel wat advies gebruiken.
Zijn er meer moeders die het contact met andere ouders spannend of ongemakkelijk vinden? Moet ik mezelf gewoon dwingen om vaker te gaan en meer te praten? Is het genoeg om er gewoon te zijn, ook als ik niet gezellig meedoe in gesprekken? Kan het ook anders, bijvoorbeeld door één-op-één contact te zoeken? Hoe zorgen jullie ervoor dat je kind toch die sociale verbinding krijgt, zonder jezelf volledig voorbij te lopen?
Marjolein herkent dit gevoel. Haar oplossing voor alles wat haar ongemak oplevert? De fuck-it-list!
Meepraten? Dat kan via onze Facebookpagina!
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Je hebt het avondeten overleefd, de broodtrommels voor morgen staan klaar en eindelijk is het tijd om de kinderen naar bed te brengen.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Yolanthe Cabau (41) verlangde naar meer vrijheid en vond dat in Los Angeles, waar ze samen met zoon Xess Xava (10) woont. Ze leeft haar droomleven, maar de wens voor een tweede kindje blijft groot. Kek Mama sprak haar.
De documentaire Suzan & Freek: We vieren het leven laat een kant van Suzan Stortelder en Freek Rikkerink zien die het publiek de afgelopen maanden vooral van een afstand heeft meegemaakt.
