Beeld: Canva
Dilemma’s, we krijgen er als ouders allemaal zo nu en dan mee te maken. Gelukkig zijn we er om elkaar te helpen, daarom deelt iedere week een moeder haar dilemma met Kek Mama. Deze week: Vivian zou het liefst scheiden van haar man, maar ze weet zelf hoe het is om op te groeien met gescheiden ouders en dat houdt haar tot nu toe tegen.
Vivian, getrouwd, moeder van twee kinderen: “Als je me vijf jaar geleden had gevraagd hoe ik mijn toekomst voor me zag, had ik zonder twijfel gezegd: samen oud worden. Mijn man en ik, een huis vol kinderen, vakanties, kersttradities en later kleinkinderen die over de vloer zouden komen. Een scheiding, dat zou ons nooit overkomen.
En toch zit ik nu regelmatig ’s avonds op de bank te googelen op dingen als: Blijven voor de kinderen of scheiden? Alleen al het feit dat ik die woorden intik, voelt als verraad.
Mijn man en ik hebben geen ruzie. We schreeuwen niet tegen elkaar, gooien niet met deuren en de kinderen merken waarschijnlijk weinig. We functioneren prima als ouders. We overleggen over school, brengen de kinderen naar sport en vergeten nooit een verjaardag. Maar als partners zijn we elkaar compleet kwijt.
We leven langs elkaar heen. We praten alleen nog over de boodschappen, wie de kinderen ophaalt en of de vuilnisbak al buiten staat. We slapen naast elkaar, maar het voelt alsof er een betonnen muur tussen ons ligt. Ik mis hem. Of misschien mis ik vooral hoe wij ooit waren.
Ik heb voorgesteld om in relatietherapie te gaan. Niet één keer, maar meerdere keren. Zijn reactie is altijd hetzelfde. “Daar geloof ik niet in. En zo slecht gaat het toch niet?” Voor hem is dit blijkbaar genoeg, maar voor mij niet. Soms vraag ik me af of dit het dan is. Nog dertig of veertig jaar samenleven als goede huisgenoten die toevallig dezelfde kinderen hebben. Een broer-zusrelatie, maar dan met een gezamenlijke hypotheek.
Ik wil méér dan dat. Ik wil iemand die vraagt hoe mijn dag was en ook naar het antwoord luistert. Iemand die mijn hand pakt zonder dat ik daarom hoef te vragen. Iemand die me aankijkt zoals hij deed vroeger.
Maar tegelijkertijd weet ik ook precies hoe een scheiding voelt. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik acht was. Mensen zeggen vaak dat kinderen veerkrachtig zijn, maar ik herinner me vooral hoe mijn wereld instortte. Het gesleep met weekendtassen. Verjaardagen in tweeën. Kerst waarbij je altijd iemand miste. Het gevoel dat je moest kiezen, ook al zei iedereen dat dat niet hoefde.
Ik heb mezelf jarenlang beloofd dat mijn eigen kinderen dat nooit zouden meemaken. Ik wist het absoluut zeker, dit ging ons niet gebeuren. En nu ben ik degene die dat misschien tóch gaat veroorzaken. Die gedachte breekt mijn hart.
Mijn vriendinnen zeggen allemaal hetzelfde: “Kinderen hebben meer aan een gelukkige moeder dan aan ouders die ongelukkig bij elkaar blijven.” En ik snap die redenering echt wel, maar is dat altijd zo? Zo heb ik dat zelf als kind niet ervaren. Wat als mijn kinderen straks net zoveel verdriet hebben als ik vroeger? Wat als ze me later verwijten dat ik ons gezin heb opgegeven? Wat als ik ontdek dat het gras helemaal niet groener is?
En wat als ik blijf? Ben ik dan over tien jaar verbitterd? Heb ik mezelf dan volledig weggecijferd? En wat geef ik mijn kinderen eigenlijk mee als zij opgroeien met ouders die elkaar nauwelijks nog aanraken of écht met elkaar praten?
Tekst gaat verder onder de video.
Ik draai al maanden rondjes in mijn hoofd. Blijven voelt niet goed, weggaan ook niet. Mijn man lijkt ondertussen tevreden met hoe het nu is. Dat maakt het misschien nog wel pijnlijker. Alsof ik de enige ben die voelt dat we langzaam uit elkaar zijn gegroeid.
Soms fantaseer ik over een nieuw begin. Een huis voor mezelf. Rust. Misschien ooit weer verliefd worden. En een seconde later zie ik mijn kinderen huilend met een koffertje tussen twee huizen pendelen. Dan klap ik mijn laptop dicht en denk ik: nee, dat kan ik ze niet aandoen. Ik wou dat iemand me kon vertellen wat de juiste keuze is, maar misschien bestaat die niet.
Dus mijn dilemma is: blijf ik bij mijn partner voor de kinderen, of kies ik uiteindelijk voor mijn eigen geluk? Wat zouden jullie doen?”
Meepraten? Dat kan via onze Facebookpagina!
Sam wordt week na week gedwongen mijn kind gillend en krijsend achter te laten. Dat voelt helemaal niet goed. Ze deelt haar dilemma hier.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Toen dochter Melody uit de kast kwam, was voor vader Jörgen meteen duidelijk dat zijn liefde en steun voor haar nooit ter discussie zouden staan, zo vertelt hij tijdens een interview met Libelle.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Kinderen, luchthavens en op tijd komen: het is nogal een uitdaging. Als je kinderen dan ook nog verstoppertje gaan spelen en er eentje spoorloos verdwenen blijkt, slaat de paniek al snel toe.
Voor het eerst sinds de bekendmaking van haar relatiebreuk met Rico Verhoeven laat Naomy van Beem van zich horen.
