Elke woensdag vertelt een leerkracht aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: juf Fiona staat huilend voor de klas.
Maandagochtend, twee weken voor de zomervakantie. Ik praat met groep vier in de kring over het weekend. “Wat heb jij gedaan, juf?”, vraagt Marianne. Daar had ik liever geen antwoord op gegeven. Onze hond Henk is gisteren flauwgevallen. De dokter denkt aan een hartaanval en bereidt ons erop voor dat hij een spuitje moet krijgen. Vannacht heb ik naast hem geslapen. Ik besluit nuchter te vertellen wat er aan de hand is, maar voor ik het weet zit ik te snikken.
De klas zit als aan de grond genageld. Een huilende juf! Nathalie doorbreekt de stilte. “Mijn hamster is dood, juf”, troost ze. “Toen moest ik ook huilen.” Nu deelt iedereen zijn ervaringen. Joris heeft afscheid moeten nemen van zijn poes; Vincent van zijn konijn, Ebru van de hond van de buren en dan is er nog een rij overleden cavia’s, troetelmuizen en tamme ratten. Ik voel me getroost door de warmte van de kinderen. En dan beginnen we toch maar met de les.
Na school vraagt Thomas hoe Henk eruitziet. Ik vertel dat hij klein is met zwarte krulletjes. De volgende dag geeft hij me een schilderij van een soort egel, vol streepjes. “Dat zijn de krulletjes”, verklaart hij. Intussen gebeurt er met Henk een wonder: hij begint opeens weer te eten. Het spuitje is van de baan. De klas reageert euforisch.
Maar een week later herhaalt de geschiedenis zich. Henk valt weer flauw, de dierenarts verklaart hem weer in levensgevaar, ik vertel het – dit keer nuchter – aan de kinderen, ze troosten me weer lief; ’s avonds trekt Henk weer bij en de volgende dag is de klas weer door het dolle. Maar er heerst ook enige onrust. “Gaat Henk dood of niet?”, vraagt Jonathan. Ik zeg dat ik niet denk dat Henk er na de zomervakantie nog is.
Op de laatste schooldag krijg ik wel zestien tekeningen. Op een ervan stijgt Henk als Superdog op met zwevende kluifjes om zich heen. Op een andere sta ik met een zakje naast Henk terwijl ik zeg: “Poepie toch.” Op 31 juli is Henk zo lang buiten westen dat het moment toch echt lijkt aangebroken, maar na vijf minuten staat hij op uit de dood. De dierenarts ontdekt dat Henk aan epilepsie lijdt. Hij krijgt medicijnen en is binnen de kortste keren zo speels als een puppy.
Na de vakantie stormen mijn oud-leerlingen – ze zitten nu groep vijf – op me af om hun meeleven te betuigen. Hun ouders vertellen dat ze het de hele vakantie over de stervende hond van juf hebben gehad. De verwarring is groot als ik zeg dat Henk weer gezond is. Ik voel me haast bezwaard. Alleen Nathalie is niet verbaasd. Ze vertelt dat ze met haar ouders een kaarsje voor Henk heeft opgestoken in een Frans dorpskerkje. En wel op 31 juli. De volgende dag vertelt haar moeder dat Nathalie later non wil worden, omdat ze aan den lijve heeft ondervonden dat een kaarsje helpt.
Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.
Je eigen baby is natuurlijk het allermooiste kind van de hele wereld. Maar toen Brenda beviel van haar zoontje, dacht haar moeder heel anders over haar kersverse kleinkind.
Goed nieuws! Nou ja, soort van. Het kabinet-Jetten komt met een nieuwe kindregeling waardoor ouders straks meer geld per kind krijgen. Klinkt als een meevaller in tijden waarin een pak hagelslag al voelt als een luxeproduct.
Soms heb je van die televisie-momenten die je raken. Zelfs als je al jaren in het vak zit, zoals Chantal Janzen. In de nieuwste afleveringen van Kopen Zonder Kijken gebeurde precies dat.
Openheid over geld: het blijft een ding. We zijn nieuwsgierig, vergelijken (stiekem) graag en hebben óók allemaal een mening. Lisa Bal – bekend van Een huis vol – besloot het gewoon anders aan te pakken.
Soms denk je: lekker even een sportief avondje voor jezelf. Racket in de hand, haren in een staart, gáán. Maar voor Janneke Jelies (42) liep dat uit op een avond die ze liever had geskipt.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.