Een leerkracht vertelt iedere week aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: overblijfjuf Brenda (42) van groep 6.
“Het is overblijf. De kinderen rennen, spelen en lachen. Ik sta samen met mijn collega op het plein en houd een oogje in het zeil. Dan komt er plots een groepje kinderen op me afgerend, hun gezichten lijkbleek van paniek. ‘Juf, Jamie gaat dood!’ roepen ze.
Mijn hart slaat over. Ik kijk in de richting waar ze vandaan komen en zie Jamie staan. Hij houdt zijn keel vast, zijn ogen groot en angstig. Hij probeert te hoesten. Mijn benen bewegen automatisch die kant op. ‘Jamie, kun je ademen?’ vraag ik terwijl ik hem aankijk. Hij knikt, maar het gaat moeizaam. Tranen prikken in zijn ogen.
Een andere leerling roept: ‘Hij had kauwgom, juf! Van huis meegenomen!’ Mijn hoofd werkt razendsnel. Hij kan nog ademen, maar het zit wel vast. Ik neem geen risico’s. Ik grijp mijn telefoon en bel direct 112. De kinderen staan eromheen, bezorgd en geschrokken.
De ambulance is er snel. Ze bekijken hem en besluiten dat hij mee moet naar het ziekenhuis om het stukje kauwgom eruit te halen. Mijn collega gaat met hem mee. Ondertussen bel ik zijn moeder. Haar geschrokken stem aan de andere kant van de lijn maakt het allemaal nog echter. Ze gaat richting het ziekenhuis.
Even later, als de kinderen alweer in de les zitten, krijg ik een berichtje: het is gelukt. In het ziekenhuis hebben ze het stukje kauwgom eruit gehaald. Het was zo gepiept. Jamie heeft als troost een klein knuffelbeertje gekregen.
Een halfuur later stopt er een auto voor de school. Jamie stapt uit, zijn ouders achter hem. In zijn handen klemt hij trots het beertje. Hij wilde graag terug naar school, om het verhaal te vertellen. Je mag immers niet iedere dag met een echte ambulance mee.
Zodra hij binnenkomt, stormt zijn klas op hem af. Met grote ogen en een brede grijns steekt hij het beertje in de lucht. ‘Ik was bijna dood! Maar ik leef nog!’ De klas luistert ademloos terwijl hij zijn spannende avontuur vertelt. De schrik van eerder lijkt alweer vergeten. Ik haal diep adem en glimlach. Dit had heel anders kunnen aflopen, maar gelukkig liep het goed af.”
Ook juf Saar had een onvergetelijke dag toen een leerling haar een geheim kwam vertellen. Een geheim dat écht niemand mocht weten. Je leest het hier.
Vroeger dacht ik dat kinderen vooral schattig waren. Met een beetje knutselen en koekjes bakken kwam je vast een heel eind (ha ha ha). Dus riep ik altijd dat ik een rijke vent aan de haak zou slaan, kinderen zou krijgen en huisvrouw zou worden.
Maartje (48) is getrouwd en moeder van twee kinderen (13 en 10). Ze werkt als traumachirurg voor het mobiel medisch team van het Amsterdam UMC, waaronder de traumahelikopter.
Nathalie (35) is alleenstaand moeder van twee kinderen (7 en 5) en werkt sinds vijftien jaar bij de Haagse politie. Eerst als agent op straat, nu loopt ze stage als brigadier bij de recherche.
Professionaliteit, dat wil je uitstralen als je je op de werkvloer begeeft, maar die kan soms verraderlijk glad zijn. En daar lig je dan, languit op die vloer. Met je professionaliteit.
Wat als je wordt uitgenodigd voor een kerstdiner, en dan onverwacht een rekening gepresenteerd krijgt? Het overkwam Eva (33) en ze weet niet wat ze ermee aan moet.
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
