Een moeder vertelt over het hilarische moment in het moederschap waarop ze even he-le-maal de mist in ging.
Shanna (36), moeder van dochter Pip (3): “Door het raam van mijn gesloten voordeur zag ik mijn kleine meisje in haar roze stippenregenpak in de gang zitten. Ze wachtte braaf tot ik de deur zou openen om haar te komen halen. Het was kwart over zes ’s morgens en ik was zojuist in de stromende regen naar buiten gerend om de regenkap alvast op de bakfiets te zetten om Pip naar het kinderdagverblijf te brengen.
Door een mix van vermoeidheid en haast had ik uitgerekend die ochtend mijn huissleutels niet in mijn zak gestoken – en de voordeur dichtgedaan. Ik belde direct mijn ex, die op vijf minuten fietsen van ons woont en een reservesleutel heeft voor noodgevallen. Tot dan toe was ik nog chill.
Het huis was babyproof, dus geen angst dat Pip zich zou bezeren zonder mijn toezicht. Wel vreesde ik een huilbui, Pip is namelijk net een gillende keukenmeid. De paniek brak pas uit toen bleek dat ik niets aan de sleutel van mijn ex had, omdat die van mij aan de binnenkant het slot blokkeerde. Wat nu? De enige mogelijkheid was om een raampje in te slaan, maar we hadden niets om het te breken.
Inmiddels had Pip het wel gezien in de hal en kroop uit mijn zicht, naar de woonkamer. Om haar terug te lokken, zong ik liedjes door de brievenbus heen. Maar ze gaf geen krimp. Uiteindelijk tikten mijn ex en ik het raampje in met een stuk hout en met een tak uit de bosjes lukte het ons na lang pielen de klink naar beneden te duwen. Gelukkig was er met Pip niets aan de hand, maar sindsdien stap ik áltijd gewapend met mijn sleutels de deur uit.”
Dit artikel stond eerder in Kek Mama.
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.