Bron: Canva
Een moeder die haar dochter de vrije hand geeft om haar op te maken, dat kan niet misgaan, toch? Oja, toch wel. Lauren weet er alles van, die kreeg namelijk een kunstwerk van permanente marker op haar huid.
Lauren: “‘Ik wil je opmaken, mama!’ Mijn vijfjarige dochter keek me met haar allerliefste puppyogen aan. In haar hand hield ze haar felroze kindermake-upset, waar ze dolblij mee was sinds ze hem voor haar verjaardag had gekregen. Ik twijfelde even. De vorige keer dat ze me ‘mooi’ had gemaakt, liep ik de rest van de dag rond met felgroene oogschaduw. Maar goed, het was zondagavond en we hadden niks te doen. Even qualitytime met mijn dochter, dat kon geen kwaad.
Ik zakte onderuit op de bank en sloot mijn ogen. Had ik meteen een relax-momentje voor mezelf. Zij ging enthousiast aan de slag. ‘Ik ga een bril tekenen, dan zie je eruit als een échte juf!’ jubelde ze. Schattig, dacht ik nog. Tot ik voelde hoe soepel dat ‘oogpotloodje’ over mijn huid gleed. Het voelde verdomd veel als een stift.
In plaats van direct op te springen, vroeg ik paniekerig of ze soms een stift in haar hand had. ‘Nee hoor’ antwoordde ze giechelend, terwijl ze nog een sierlijke krul aan mijn ‘montuur’ toevoegde. Het lachje deed het hem. Ik wist genoeg.
Ik opende mijn ogen, draaide me om en zag een dikke, gitzwarte permanente marker. Die ene die nog op de salontafel lag omdat ik gisteren haar naam op haar gymschoenen had geschreven. Nee! Ik sprong op en rende naar de spiegel.
Daar stond ik. Een volwassen vrouw met twee schoteltjes om mijn ogen. Je weet wel, zo’n brilletje uit een stripboek. Grijnzend keek ze me aan: ‘Mooi hè, mama! Nu bij mij!’
‘Mama moet morgen werken’, piepte ik. Ik had een belangrijke vergadering op kantoor, met mijn baas en klanten. Make-updoekje? Werkte niet. Zeep? Ook niet. Micellair water? Nope. Mijn dochter stond ondertussen tevreden te knikken naar haar meesterwerk.
Inmiddels in blinde paniek googelde ik: Hoe verwijder je permanente marker van je huid? De adviezen liepen uiteen van nagellakremover tot tandpasta en zelfs… deodorant? Ik probeerde alles. Mijn gezicht brandde als een gek, de bril vervaagde wat, maar bleef ook wel echt zichtbaar.
De volgende ochtend zat er niks anders op dan met de grijze gloed, vooral rond mijn neus, naar kantoor te gaan. Onder TL-licht zag het er nog steeds uit alsof iemand met een balpen een bril op mijn gezicht had geschetst. Ik ben voorlopig even geen vrijwillig make-upmodel meer.”
Ook bij Dinah ging het ouderschap niet helemaal zoals gepland. Zij stond nietsvermoedend met een hand vol kak. Je leest het hele verhaal hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
