Beeld: Shutterstock
Elke maand vertelt een moeder over het moment in het moederschap waarop het even he-le-maal misging.
Bente is samen met Rob en zwanger van hun eerste kindje:
“Rob, geboren met latten onder zijn voeten, keek er al het hele jaar naar uit: wintersport, samen. Het leek hem zo leuk die passie te delen. Ik, met een grafhekel aan kou en ook al geen voorliefde voor sport, íéts minder. Maar je probeert weleens wat in de naam der liefde. Ik maakte me geen illusies: een zwarte piste
leek me een mission impossible, maar met een lesje vooraf zou ik toch zeker wel pizzapuntend naar beneden komen? Mijn ervaring op de plaatselijke skischans was niet je van het – ik zag de borstelbaan vaak van akelig dichtbij – maar, zo zei Rob, in de echte sneeuw zou het makkelijker zijn.
Lang verhaal kort: ook in de Zwitserse sneeuw bleek ik geen talent. Mijn benen maakten tientallen gerechten, maar de pizza was er geen van. Ondertussen werd ik links en rechts ingehaald door kinderen die in het echte leven nog niet eens naar school gingen, maar het skiklasje zo te zien al hadden uitgespeeld. Ik vond de babyheuvel al spannend, maar wilde me niet laten kennen. Dus hup, met die sleeplift verder naar boven. Hoe hoger ik kwam, hoe enger ik het vond. Rob, op het liftje voor me, stak nog zijn duim naar me op alsof ik een soort skigodin was. Ik grijnsde wat maniakaal terug. Ik wilde koel overkomen, maar in mijn hoofd was er blinde paniek. ‘Straks moest ik loslaten, me nonchalant van dat ding laten glijden…’
Ondertussen werd ik links en rechts ingehaald door kinderen die in het echte leven nog niet eens naar school gingen, maar het skiklasje zo te zien al hadden uitgespeeld
Je hebt mensen die vechten, mensen die vluchten, en mensen die gewoon niets doen. Ik doe blijkbaar dat laatste. ‘Loslassen, loslassen’, werd er wel geroepen, maar ik bevroor. Het punt om los te laten lag inmiddels achter me, en het heuveltje waarop de lift z’n draai naar beneden maakte recht voor me. Ik klapte op het gevaarte van keihard ijs en werd nog een paar meter naar beneden gesleurd. Bungelend aan dat anker met nog één ski. De lift werd stilgezet, zodat Rob me eruit kon plukken. Hij lachen, ik huilen. Moesten we naar de dokter, nog geen drie uur na aankomst! Was ik een zwaar gekneusde voet en wat blauwe plekken rijker, Rob een illusie armer. Skiën zat er voor mij niet meer in, dus moest de arme ziel alsnog in z’n eentje de piste af.
Sommige passies moet je niet willen delen, weet nu ook Rob. Al moet ik toegeven, samen après-skiën ging ons wél goed af.”
Een bakfiets aanschaffen is één ding. Er vervolgens ook nog mee op vakantie gaan met twee jonge kinderen vraagt om een flinke dosis vertrouwen. Frederique deed het. En kwam verrassend enthousiast terug.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Naomi.
Een mobiele telefoon, die heeft een kind toch niet nodig, vindt de een. Buitenspelen zal ie, en boeken lezen. Juist wel, vindt de ander. Een mobiel is namelijk hartstikke educatief, en nog veilig ook.
Nena Kreber woont met haar vrouw Shary-An, hun dochters Billie (4) en Claes (2) en hond Freek in Scheveningen. Nena werkt als managers van Shary-An en geeft met haar columns een kijkje in het ouderschap.
Ellen (37) is getrouwd met Arend (39) en moeder van Sanne (9) en Keesje (7). Haar man heeft zich een paar jaar geleden laten verleiden om in de crypto’s te stappen, maar dat heeft nog niet het gewenste resultaat opgeleverd.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.