Beeld: Canva
Soms heb je van die dagen waarop alles fout gaat. Waarop je hoofd overloopt, je kinderen elkaar in de haren vliegen en het weer je net dat laatste beetje geduld ontneemt. En soms – hoe afschuwelijk ook – vergeet je op zo’n dag iets wat je nooit voor mogelijk had gehouden.
Ilse, moeder van Tara (10), Mia (7) en Sepp (3): “Ik was met mijn drie kinderen boodschappen gaan doen. Mijn dochters van tien en zeven, en mijn jongste, een zoontje van drie. Het regende pijpenstelen en de wind sloeg de autodeur bijna uit mijn handen toen ik probeerde de zware boodschappentassen in de kofferbak te proppen. Ondertussen maakten de meiden ruzie over iets volstrekt onbenulligs. Ik riep boos: ‘In de auto, nu!’
Geïrriteerd en nat tot op mijn ondergoed stapte ik achter het stuur. Terwijl ik de deuren dichtgooide, hoorde ik een van de meiden hysterisch huilen op de achterbank. Mijn hoofd suisde. Alles in mij schreeuwde: naar huis, nú. Ik startte de motor, zette een rustgevend muziekje aan en reed weg. De regen tikte op de ruiten en mijn hartslag daalde langzaam.
Totdat ik op de snelweg ineens achterom keek. Even checken of ze elkaar inmiddels niet gewurgd hadden. Mijn hart stond stil: de kinderstoel van mijn zoon was leeg.
Een kille golf schoot door mijn lijf terwijl de realisatie binnenkwam. Ik had hem niet in de auto gezet. Wat er daarna gebeurde, weet ik nauwelijks nog. Alles ging op automatische piloot. Ik ramde de eerste afslag in, keerde direct om en scheurde terug naar de parkeerplaats. Mijn vingers trilden aan het stuur, mijn hele lijf stond strak van paniek. Mijn hoofd raasde met gedachten: wat als iemand hem heeft meegenomen? Wat als hij de weg is opgelopen?
Toen ik de parkeerplaats opreed, zag ik hem direct. Mijn kleine ventje stond met betraande wangen hand in hand met een ouder echtpaar. Ik sprong de auto uit en rende op hem af. Het stel glimlachte geruststellend. ‘We dachten al: die komt snel terug’, zei de vrouw. Ik bedankte ze wel honderd keer, terwijl ik mijn zoon stevig tegen me aan drukte.
Die avond heb ik zelf het hardst gehuild. Van opluchting en schuldgevoel. Maar ook liefde. Liefde voor mijn kinderen, die me soms tot waanzin drijven, maar zonder wie ik geen seconde wil zijn.”
Anouk was hulpouder bij een schoolreisje. En dat ging in recordtempo mis, want ze was een kind kwijt. Je leest het hier.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Het nieuwe seizoen van Een huis vol krijgt er een gezin bij dat meteen voor extra dynamiek zorgt. Familie De Lange schuift aan naast de vertrouwde families Bal, Blom en López. Sil en Melissa nemen de kijkers mee in hun dagelijks leven met acht kinderen, variërend in leeftijd van nul tot vijftien jaar.
Een snoepje minder in de eerste levensjaren zou tientallen jaren later mogelijk verschil kunnen maken voor de gezondheid van je hersenen.
