Beeld: Canva
Soms heb je van die dagen waarop alles fout gaat. Waarop je hoofd overloopt, je kinderen elkaar in de haren vliegen en het weer je net dat laatste beetje geduld ontneemt. En soms – hoe afschuwelijk ook – vergeet je op zo’n dag iets wat je nooit voor mogelijk had gehouden.
Ilse, moeder van Tara (10), Mia (7) en Sepp (3): “Ik was met mijn drie kinderen boodschappen gaan doen. Mijn dochters van tien en zeven, en mijn jongste, een zoontje van drie. Het regende pijpenstelen en de wind sloeg de autodeur bijna uit mijn handen toen ik probeerde de zware boodschappentassen in de kofferbak te proppen. Ondertussen maakten de meiden ruzie over iets volstrekt onbenulligs. Ik riep boos: ‘In de auto, nu!’
Geïrriteerd en nat tot op mijn ondergoed stapte ik achter het stuur. Terwijl ik de deuren dichtgooide, hoorde ik een van de meiden hysterisch huilen op de achterbank. Mijn hoofd suisde. Alles in mij schreeuwde: naar huis, nú. Ik startte de motor, zette een rustgevend muziekje aan en reed weg. De regen tikte op de ruiten en mijn hartslag daalde langzaam.
Totdat ik op de snelweg ineens achterom keek. Even checken of ze elkaar inmiddels niet gewurgd hadden. Mijn hart stond stil: de kinderstoel van mijn zoon was leeg.
Een kille golf schoot door mijn lijf terwijl de realisatie binnenkwam. Ik had hem niet in de auto gezet. Wat er daarna gebeurde, weet ik nauwelijks nog. Alles ging op automatische piloot. Ik ramde de eerste afslag in, keerde direct om en scheurde terug naar de parkeerplaats. Mijn vingers trilden aan het stuur, mijn hele lijf stond strak van paniek. Mijn hoofd raasde met gedachten: wat als iemand hem heeft meegenomen? Wat als hij de weg is opgelopen?
Toen ik de parkeerplaats opreed, zag ik hem direct. Mijn kleine ventje stond met betraande wangen hand in hand met een ouder echtpaar. Ik sprong de auto uit en rende op hem af. Het stel glimlachte geruststellend. ‘We dachten al: die komt snel terug’, zei de vrouw. Ik bedankte ze wel honderd keer, terwijl ik mijn zoon stevig tegen me aan drukte.
Die avond heb ik zelf het hardst gehuild. Van opluchting en schuldgevoel. Maar ook liefde. Liefde voor mijn kinderen, die me soms tot waanzin drijven, maar zonder wie ik geen seconde wil zijn.”
Anouk was hulpouder bij een schoolreisje. En dat ging in recordtempo mis, want ze was een kind kwijt. Je leest het hier.
Jaimie Vaes richt haar aandacht volledig op zoon Lío, die volgens haar momenteel een prachtige fase doormaakt. Toch blijft er één onderwerp spelen waar regelmatig vragen over komen: het contact tussen Lío en zijn vader, rapper Lil Kleine.
De documentaire Suzan & Freek: We vieren het leven laat een kant van Suzan Stortelder en Freek Rikkerink zien die het publiek de afgelopen maanden vooral van een afstand heeft meegemaakt.
Terwijl miljoenen voetbalfans reikhalzend kijken naar de prestaties van Oranje, beleeft één moeder het toernooi net iets anders. Voor Marjon de Bruijn draait het niet alleen om winst of verlies, maar vooral om haar zoon Frenkie de Jong, die opnieuw deel uitmaakt van de Nederlandse selectie.
Jordi’s vrouw ging een weekend weg met haar vriendinnen, dus hij dacht: dan ga ik een weekend naar de camping met de kids. Helemaal in zijn nopjes, hij voelde zich een superpapa, tot hij besefte waar hij terecht was gekomen.
Waar sommige kinderen liever op de achtergrond blijven, lijkt Fender de Mol zich juist helemaal thuis te voelen in de schijnwerpers. Volgens vader Johnny de Mol was al vroeg duidelijk dat zijn jongste zoon geen moeite heeft met aandacht en misschien zelfs wel in de voetsporen van zijn beroemde familie treedt.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
