Beeld: Canva
Soms heb je van die dagen waarop alles fout gaat. Waarop je hoofd overloopt, je kinderen elkaar in de haren vliegen en het weer je net dat laatste beetje geduld ontneemt. En soms – hoe afschuwelijk ook – vergeet je op zo’n dag iets wat je nooit voor mogelijk had gehouden.
Ilse, moeder van Tara (10), Mia (7) en Sepp (3): “Ik was met mijn drie kinderen boodschappen gaan doen. Mijn dochters van tien en zeven, en mijn jongste, een zoontje van drie. Het regende pijpenstelen en de wind sloeg de autodeur bijna uit mijn handen toen ik probeerde de zware boodschappentassen in de kofferbak te proppen. Ondertussen maakten de meiden ruzie over iets volstrekt onbenulligs. Ik riep boos: ‘In de auto, nu!’
Geïrriteerd en nat tot op mijn ondergoed stapte ik achter het stuur. Terwijl ik de deuren dichtgooide, hoorde ik een van de meiden hysterisch huilen op de achterbank. Mijn hoofd suisde. Alles in mij schreeuwde: naar huis, nú. Ik startte de motor, zette een rustgevend muziekje aan en reed weg. De regen tikte op de ruiten en mijn hartslag daalde langzaam.
Totdat ik op de snelweg ineens achterom keek. Even checken of ze elkaar inmiddels niet gewurgd hadden. Mijn hart stond stil: de kinderstoel van mijn zoon was leeg.
Een kille golf schoot door mijn lijf terwijl de realisatie binnenkwam. Ik had hem niet in de auto gezet. Wat er daarna gebeurde, weet ik nauwelijks nog. Alles ging op automatische piloot. Ik ramde de eerste afslag in, keerde direct om en scheurde terug naar de parkeerplaats. Mijn vingers trilden aan het stuur, mijn hele lijf stond strak van paniek. Mijn hoofd raasde met gedachten: wat als iemand hem heeft meegenomen? Wat als hij de weg is opgelopen?
Toen ik de parkeerplaats opreed, zag ik hem direct. Mijn kleine ventje stond met betraande wangen hand in hand met een ouder echtpaar. Ik sprong de auto uit en rende op hem af. Het stel glimlachte geruststellend. ‘We dachten al: die komt snel terug’, zei de vrouw. Ik bedankte ze wel honderd keer, terwijl ik mijn zoon stevig tegen me aan drukte.
Die avond heb ik zelf het hardst gehuild. Van opluchting en schuldgevoel. Maar ook liefde. Liefde voor mijn kinderen, die me soms tot waanzin drijven, maar zonder wie ik geen seconde wil zijn.”
Anouk was hulpouder bij een schoolreisje. En dat ging in recordtempo mis, want ze was een kind kwijt. Je leest het hier.
Vrienden Dick (36) en Rob (36) werden vrijwel tegelijkertijd vader van een tweeling. Dick is vader van twee jongens (6 en 4) en een jongen-meisje tweeling (2). Rob is vader van Jonas (3) en tweeling Mila en Noud (2). Samen schrijven ze een boek over hoe het is om vader te worden van een tweeling. […]
Als er één ding is dat Suzan & Freek de afgelopen weken hebben geleerd, dan is het wel dat het leven zich niet laat plannen. Niet in schema’s, niet in dutjes van precies 45 minuten en al helemaal niet in acht uur slaap per nacht. Sinds de komst van hun zoon Sef is alles anders […]
Babygeluk lijkt opnieuw aan te kloppen bij K3.
Een peuter in huis betekent lachen, knuffelen en eindeloos veel ontdekkingsdrang. Soms gaat die nieuwsgierigheid alleen nét iets verder dan je had voorzien. En voor je het weet, leer je dat kleine handjes ook een flinke impact op je portemonnee kunnen hebben. Daar weet Berlinde (41) alles van.
Een vaste oppasdag bij oma klinkt als een droom. Maar soms blijkt zo’n onschuldige woensdagmiddag het begin van een onverwachte Tikkie inclusief familie-akkefietje dat je niet zag aankomen.
Waar de ene zwangerschap voelt als negen maanden overleven, rolt de andere er, met wat hobbels, verrassend soepel in.
