Beeld: Canva Pro
Celine’s zoon is kampioen kattenkwaad uithalen. In de sneeuw bedacht hij een nieuw briljant plan om zijn moeder vlekken in haar nek te geven.
Celine, samen met Bob, moeder van een dochter (6) en een zoon (3): “Onze zoon is bijna vier. Zo’n leeftijd waarop een kind nog nét te jong is voor logisch nadenken, maar al wél oud genoeg om met volledige overtuiging hele slechte ideeën uit te voeren. Hij is lief, grappig, creatief en altijd op zoek naar nieuwe ervaringen. Lees: nieuwe manieren om mij lichtelijk te laten twijfelen aan mijn opvoedkundige kwaliteiten. De vlekken schieten meerdere keren per week in mijn nek als hij weer eens op boevenpad gaat.
Samen met zijn zus was hij in de tuin aan het spelen in de sneeuw. Wat begon met het bouwen van een sneeuwpop en een sneeuwballengevecht, eindigde met een artistiek tintje. Ze kwamen erachter dat je een afdruk van je gezicht kon maken in de sneeuw. Daar gingen ze, over en over. Gezichten in de sneeuw drukken, lachen, opnieuw en nog een keer. Grote lol. Ik dacht nog: wat schattig, zo lekker samen spelen. Dat is niet altijd het geval, dus ik koesterde het moment zolang het duurde.
Even later hoorde ik ineens het bekende gegiechel en geproest van mijn zoon die kattenkwaad uithaalt. Hij is niet zo subtiel, je hebt het altijd vrij snel door. Hij riep me zelfs: ‘Mama, kom eens kijken!’ Uitgesproken op die toon waardoor je weet: ja, hij heeft weer iets uitgevreten. Daar stond hij. Broek op enkels. Billen bloot. Want ja, als een gezicht kan, dan kunnen billen ook, moet hij gedacht hebben. Logisch.
En zo geschiedde. De hele voortuin. Vol. Met. Bilafdrukken. Kleine peuterbillen, keurig naast elkaar, alsof hij een soort moderne sneeuwkunstinstallatie was begonnen. Zijn zus lag dubbel van het lachen. Hij zelf keek trots. Dit was duidelijk een hoogtepunt in zijn jonge leven. Hij stond ondertussen de hele straat te flashen met zijn blote kont, maar dat leek hem niet in het minst te deren.
Ik stond erbij, keek ernaar en dacht twee dingen tegelijk. Eén: hoe ga ik dit uitleggen aan de buren? En twee: mijn zoon is de reden dat ik altijd grappige verhalen te vertellen heb. Want eerlijk is eerlijk, dit is toch goud? Ik heb een foto gemaakt van zijn blote-billen-kunst. Leuk voor later. En als iemand vraagt wat we deze winter hebben gedaan? Dan zeg ik: ‘Herinneringen gemaakt.’ Met blote billen. In de sneeuw.”
Columnist Tara is niet zo dol op sneeuw. In haar column schrijft ze over het zijn van een sneeuw-Grinch en haar dochter die daar maling aan heeft. Je leest het hier.
De hoogtepunten van het leven van een kind zijn toch wel de kinderfeestjes. Extra domper als je eigenlijk al was uitgenodigd, en vervolgens niet meer mag komen…
Peuters hebben bijna een bovennatuurlijke gave: ze vinden álles. Vooral de dingen waarvan je hoopt dat ze die juist níét zien. Ook de peuter van Isa (37) bleek daar een meester in.
We groeien op met een nogal geromantiseerd beeld van relaties. Denk: romantische komedies, perfecte Instagramkoppels en stellen die elkaar altijd begrijpen en leuk en aantrekkelijk vinden. In dat sprookje zijn partners lief, afgestemd en gelukkig. En dat 24/7.
Moederinstinct is een superkracht. Toen haar 9-jarige dochter een uitnodiging voor een kinderfeestje kreeg, had Sophie daar geen goed gevoel bij. En dat had echt niet alleen te maken met de asociale ouders van het meisje.
Van extravagante thema’s tot dure locaties, het lijkt soms alsof de lat steeds hoger wordt gelegd voor kinderfeestjes. Maar wat doe je als je ineens zélf moet betalen voor het feestje waar je kind voor is uitgenodigd? Het overkwam Gina.
Je kind zit net op school en maakt daar een vriendje. Fijn! Tot hij voor het eerst daar gaat spelen en daarna thuis komt met een vreemd verhaal waar je een knoop van in je maag krijgt.
