Fotografie: Paulien van Beusekom
Zaterdagochtend deelde mijn vriend me verheugd het volgende nieuws mee: het had gesneeuwd. Ik keek naar buiten, en inderdaad, het had gesneeuwd. Ik keek op Instagram, en ja hoor, ook bij andere mensen had het gesneeuwd.
Ik houd best van sneeuw. Als ik nergens heen hoef. Ik vind sneeuw ook best mooi. Als ik er vanuit mijn warme woonkamer naar kan kijken. Van mij mag het best vaker sneeuwen. Ergens anders.
Nu ben ik een volwassen vrouw met een eigen wil. Ik hoef dus in principe mijn huis niet uit te gaan als ik dat niet wil. Ook ben ik zzp’er en geef ik mezelf met liefde ijsvrij. Ik hoef dus niks met die sneeuw. Ware het niet dat ik een kind heb.
Mijn kind kende sneeuw alleen van televisie. In haar korte leventje had het nog nooit écht gesneeuwd. Desondanks kwam ze zaterdagochtend al snel met de mededeling dat ze erin wilde. En dat er een sneeuwpop gemaakt moest worden die Olaf zou heten en na zijn schepping spontaan in zingen uit zou barsten. Voor haar moeder aka sneeuw-Grinch bleek het dus tijd om haar innerlijke Elsa naar buiten te laten komen.
Al snel stond ik met sneeuw te hannesen alsof mijn leven er vanaf hing. Ik rolde Olafs romp bij elkaar, deed wat met emmertjes en schepjes en volgde vooral veel commando’s van mijn dochter op. Na een half uur vroeg ik voorzichtig: wil je al naar binnen? Nee, was het antwoord.
Toen het steeds harder ging sneeuwen, onze broeken doorweekt tegen onze benen plakten en onze haren in natte slierten langs ons gezicht hingen, probeerde ik het weer: wil je al naar binnen? Nee, was het antwoord weer.
Mijn vriend was zonder handschoenen naar buiten gegaan (want: hij kon ze niet vinden) en begon langzaamaan last te krijgen van afstervende vingers. Dankbaar greep ik zijn halfdooie ledematen aan als excuus om naar binnen te gaan: ik zoek ze wel! Mijn stiekeme plan was om nooit meer terug te keren.
Mopperend ontdeed ik me van mijn zeiknatte jas en schudde ik de sneeuw uit mijn haren. Pokkesneeuw, bromde ik. Plots hoorde ik mijn dochter hard schaterlachen. Ik liep naar het raam en zag haar dolgelukkig in de weer met haar sneeuwpop. De sneeuw-Grinch ontdooide. Mijn hart smolt. Toch best leuk, die sneeuw. Voor anderen.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Hila Noorzai heeft op Instagram verdrietig nieuws gedeeld. De presentatrice laat weten dat haar vader is overleden. Bij drie bijzondere foto’s, schrijft ze een emotioneel bericht waarin ze haar verdriet onder woorden brengt.
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]