Fotografie: Paulien van Beusekom
Zaterdagochtend deelde mijn vriend me verheugd het volgende nieuws mee: het had gesneeuwd. Ik keek naar buiten, en inderdaad, het had gesneeuwd. Ik keek op Instagram, en ja hoor, ook bij andere mensen had het gesneeuwd.
Ik houd best van sneeuw. Als ik nergens heen hoef. Ik vind sneeuw ook best mooi. Als ik er vanuit mijn warme woonkamer naar kan kijken. Van mij mag het best vaker sneeuwen. Ergens anders.
Nu ben ik een volwassen vrouw met een eigen wil. Ik hoef dus in principe mijn huis niet uit te gaan als ik dat niet wil. Ook ben ik zzp’er en geef ik mezelf met liefde ijsvrij. Ik hoef dus niks met die sneeuw. Ware het niet dat ik een kind heb.
Mijn kind kende sneeuw alleen van televisie. In haar korte leventje had het nog nooit écht gesneeuwd. Desondanks kwam ze zaterdagochtend al snel met de mededeling dat ze erin wilde. En dat er een sneeuwpop gemaakt moest worden die Olaf zou heten en na zijn schepping spontaan in zingen uit zou barsten. Voor haar moeder aka sneeuw-Grinch bleek het dus tijd om haar innerlijke Elsa naar buiten te laten komen.
Al snel stond ik met sneeuw te hannesen alsof mijn leven er vanaf hing. Ik rolde Olafs romp bij elkaar, deed wat met emmertjes en schepjes en volgde vooral veel commando’s van mijn dochter op. Na een half uur vroeg ik voorzichtig: wil je al naar binnen? Nee, was het antwoord.
Toen het steeds harder ging sneeuwen, onze broeken doorweekt tegen onze benen plakten en onze haren in natte slierten langs ons gezicht hingen, probeerde ik het weer: wil je al naar binnen? Nee, was het antwoord weer.
Mijn vriend was zonder handschoenen naar buiten gegaan (want: hij kon ze niet vinden) en begon langzaamaan last te krijgen van afstervende vingers. Dankbaar greep ik zijn halfdooie ledematen aan als excuus om naar binnen te gaan: ik zoek ze wel! Mijn stiekeme plan was om nooit meer terug te keren.
Mopperend ontdeed ik me van mijn zeiknatte jas en schudde ik de sneeuw uit mijn haren. Pokkesneeuw, bromde ik. Plots hoorde ik mijn dochter hard schaterlachen. Ik liep naar het raam en zag haar dolgelukkig in de weer met haar sneeuwpop. De sneeuw-Grinch ontdooide. Mijn hart smolt. Toch best leuk, die sneeuw. Voor anderen.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Goed nieuws in het nieuwe jaar: de kinderbijslag in 2026 gaat omhoog. En dat is fijn, want kinderen opvoeden wordt er niet goedkoper op. Daarom zetten we de bedragen voor je op een rij.
In Een Huis Vol was het maandagavond eindelijk zover: kijkers mochten meekijken met de geboorte van de nieuwste telg.
Nederland is wakker geworden onder een dikke laag sneeuw en je kinderen staan al met hun neus tegen het raam geplakt. Want sneeuw = magie. Sneeuw = buitenspelen. Sneeuw = NU.
Hoe weet je eigenlijk of je goed bent opgevoed? Voor sommigen zit dat in een veilig en liefdevol gevoel, voor anderen in zichtbare eigenschappen of gedrag. Wat vaak wordt onderschat, is hoe veel je hobby’s hierover kunnen zeggen.
Niet alleen de kinderbijslag gaat omhoog in 2026, ook het kindgebonden budget wordt verhoogd. Deze toeslag is bedoeld als extra tegemoetkoming in de kosten voor je kinderen.
“Je krijgt er zoveel voor terug”, zeggen we vaak met sarcasme. Maar voor de gezinnen uit de populaire televisieserie Een Huis Vol klopt die uitspraak eigenlijk best aardig. De kinderbijslag die zij jaarlijks op hun rekening bijgeschreven krijgen is niet mis.