Fotografie: Paulien van Beusekom
Zaterdagochtend deelde mijn vriend me verheugd het volgende nieuws mee: het had gesneeuwd. Ik keek naar buiten, en inderdaad, het had gesneeuwd. Ik keek op Instagram, en ja hoor, ook bij andere mensen had het gesneeuwd.
Ik houd best van sneeuw. Als ik nergens heen hoef. Ik vind sneeuw ook best mooi. Als ik er vanuit mijn warme woonkamer naar kan kijken. Van mij mag het best vaker sneeuwen. Ergens anders.
Nu ben ik een volwassen vrouw met een eigen wil. Ik hoef dus in principe mijn huis niet uit te gaan als ik dat niet wil. Ook ben ik zzp’er en geef ik mezelf met liefde ijsvrij. Ik hoef dus niks met die sneeuw. Ware het niet dat ik een kind heb.
Mijn kind kende sneeuw alleen van televisie. In haar korte leventje had het nog nooit écht gesneeuwd. Desondanks kwam ze zaterdagochtend al snel met de mededeling dat ze erin wilde. En dat er een sneeuwpop gemaakt moest worden die Olaf zou heten en na zijn schepping spontaan in zingen uit zou barsten. Voor haar moeder aka sneeuw-Grinch bleek het dus tijd om haar innerlijke Elsa naar buiten te laten komen.
Al snel stond ik met sneeuw te hannesen alsof mijn leven er vanaf hing. Ik rolde Olafs romp bij elkaar, deed wat met emmertjes en schepjes en volgde vooral veel commando’s van mijn dochter op. Na een half uur vroeg ik voorzichtig: wil je al naar binnen? Nee, was het antwoord.
Toen het steeds harder ging sneeuwen, onze broeken doorweekt tegen onze benen plakten en onze haren in natte slierten langs ons gezicht hingen, probeerde ik het weer: wil je al naar binnen? Nee, was het antwoord weer.
Mijn vriend was zonder handschoenen naar buiten gegaan (want: hij kon ze niet vinden) en begon langzaamaan last te krijgen van afstervende vingers. Dankbaar greep ik zijn halfdooie ledematen aan als excuus om naar binnen te gaan: ik zoek ze wel! Mijn stiekeme plan was om nooit meer terug te keren.
Mopperend ontdeed ik me van mijn zeiknatte jas en schudde ik de sneeuw uit mijn haren. Pokkesneeuw, bromde ik. Plots hoorde ik mijn dochter hard schaterlachen. Ik liep naar het raam en zag haar dolgelukkig in de weer met haar sneeuwpop. De sneeuw-Grinch ontdooide. Mijn hart smolt. Toch best leuk, die sneeuw. Voor anderen.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Lady Gaga en haar verloofde Michael Polansky hebben hun eerste kind verwelkomd, werd vorige week bekend. Nu blijkt dat ze al maanden geleden is bevallen.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.