Fotografie: Paulien van Beusekom
Zaterdagochtend deelde mijn vriend me verheugd het volgende nieuws mee: het had gesneeuwd. Ik keek naar buiten, en inderdaad, het had gesneeuwd. Ik keek op Instagram, en ja hoor, ook bij andere mensen had het gesneeuwd.
Ik houd best van sneeuw. Als ik nergens heen hoef. Ik vind sneeuw ook best mooi. Als ik er vanuit mijn warme woonkamer naar kan kijken. Van mij mag het best vaker sneeuwen. Ergens anders.
Nu ben ik een volwassen vrouw met een eigen wil. Ik hoef dus in principe mijn huis niet uit te gaan als ik dat niet wil. Ook ben ik zzp’er en geef ik mezelf met liefde ijsvrij. Ik hoef dus niks met die sneeuw. Ware het niet dat ik een kind heb.
Mijn kind kende sneeuw alleen van televisie. In haar korte leventje had het nog nooit écht gesneeuwd. Desondanks kwam ze zaterdagochtend al snel met de mededeling dat ze erin wilde. En dat er een sneeuwpop gemaakt moest worden die Olaf zou heten en na zijn schepping spontaan in zingen uit zou barsten. Voor haar moeder aka sneeuw-Grinch bleek het dus tijd om haar innerlijke Elsa naar buiten te laten komen.
Al snel stond ik met sneeuw te hannesen alsof mijn leven er vanaf hing. Ik rolde Olafs romp bij elkaar, deed wat met emmertjes en schepjes en volgde vooral veel commando’s van mijn dochter op. Na een half uur vroeg ik voorzichtig: wil je al naar binnen? Nee, was het antwoord.
Toen het steeds harder ging sneeuwen, onze broeken doorweekt tegen onze benen plakten en onze haren in natte slierten langs ons gezicht hingen, probeerde ik het weer: wil je al naar binnen? Nee, was het antwoord weer.
Mijn vriend was zonder handschoenen naar buiten gegaan (want: hij kon ze niet vinden) en begon langzaamaan last te krijgen van afstervende vingers. Dankbaar greep ik zijn halfdooie ledematen aan als excuus om naar binnen te gaan: ik zoek ze wel! Mijn stiekeme plan was om nooit meer terug te keren.
Mopperend ontdeed ik me van mijn zeiknatte jas en schudde ik de sneeuw uit mijn haren. Pokkesneeuw, bromde ik. Plots hoorde ik mijn dochter hard schaterlachen. Ik liep naar het raam en zag haar dolgelukkig in de weer met haar sneeuwpop. De sneeuw-Grinch ontdooide. Mijn hart smolt. Toch best leuk, die sneeuw. Voor anderen.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Claudia* had al een jaar een affaire met een vriend. Net toen ze ervoor besloten te gaan en hun relaties zouden verbreken, bleek de vriendin van haar affaire zwanger. Hij dumpte Claudia. Alleen… had Claudia haar eigen partner ook al de bons gegeven. Ze blijft met niets over.
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
Fantastisch babynieuws voor oud-De Bondgenoten-kandidaat Thérèse en haar vriend Twan. Het stel verwacht hun eerste kindje samen en deelt het bijzondere nieuws met hun volgers op Instagram.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Freya (41) en haar partner besluiten hun seksleven nieuw leven in te blazen. Ze boeken kaartjes voor een exclusief seksfeest, maar daar wacht haar een veel grotere verrassing dan ze ooit had kunnen bedenken.
Hanneke is 38 en als 20 jaar samen met Bas. Ze zijn heel gelukkig, maar hun seksleven was de laatste jaren niet heel spannend meer. Tot Hanneke Joey leerde kennen.