Fotografie: Paulien van Beusekom
Zaterdagochtend deelde mijn vriend me verheugd het volgende nieuws mee: het had gesneeuwd. Ik keek naar buiten, en inderdaad, het had gesneeuwd. Ik keek op Instagram, en ja hoor, ook bij andere mensen had het gesneeuwd.
Ik houd best van sneeuw. Als ik nergens heen hoef. Ik vind sneeuw ook best mooi. Als ik er vanuit mijn warme woonkamer naar kan kijken. Van mij mag het best vaker sneeuwen. Ergens anders.
Nu ben ik een volwassen vrouw met een eigen wil. Ik hoef dus in principe mijn huis niet uit te gaan als ik dat niet wil. Ook ben ik zzp’er en geef ik mezelf met liefde ijsvrij. Ik hoef dus niks met die sneeuw. Ware het niet dat ik een kind heb.
Mijn kind kende sneeuw alleen van televisie. In haar korte leventje had het nog nooit écht gesneeuwd. Desondanks kwam ze zaterdagochtend al snel met de mededeling dat ze erin wilde. En dat er een sneeuwpop gemaakt moest worden die Olaf zou heten en na zijn schepping spontaan in zingen uit zou barsten. Voor haar moeder aka sneeuw-Grinch bleek het dus tijd om haar innerlijke Elsa naar buiten te laten komen.
Al snel stond ik met sneeuw te hannesen alsof mijn leven er vanaf hing. Ik rolde Olafs romp bij elkaar, deed wat met emmertjes en schepjes en volgde vooral veel commando’s van mijn dochter op. Na een half uur vroeg ik voorzichtig: wil je al naar binnen? Nee, was het antwoord.
Toen het steeds harder ging sneeuwen, onze broeken doorweekt tegen onze benen plakten en onze haren in natte slierten langs ons gezicht hingen, probeerde ik het weer: wil je al naar binnen? Nee, was het antwoord weer.
Mijn vriend was zonder handschoenen naar buiten gegaan (want: hij kon ze niet vinden) en begon langzaamaan last te krijgen van afstervende vingers. Dankbaar greep ik zijn halfdooie ledematen aan als excuus om naar binnen te gaan: ik zoek ze wel! Mijn stiekeme plan was om nooit meer terug te keren.
Mopperend ontdeed ik me van mijn zeiknatte jas en schudde ik de sneeuw uit mijn haren. Pokkesneeuw, bromde ik. Plots hoorde ik mijn dochter hard schaterlachen. Ik liep naar het raam en zag haar dolgelukkig in de weer met haar sneeuwpop. De sneeuw-Grinch ontdooide. Mijn hart smolt. Toch best leuk, die sneeuw. Voor anderen.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Als het schooljaar erop zit, vraagt Chantal (39) haar zoon Milan (9) om zelf een leuk afscheidscadeautje voor zijn juf te bedenken. Hij regelt alles zonder hulp en is apetrots. Tot Chantal bij het ophalen iets op het bureau van juf Sanne ziet staan wat haar wel héél bekend voorkomt.
Een groot huis, mooie vakanties en een succesvolle carrière als influencer: het lijkt Monique Westenberg (48) financieel voor de wind te gaan. Toch is de werkelijkheid anders. Sinds haar breuk met André Hazes jr. moet de moeder van Dré (10) een stuk bewuster met haar geld omgaan.
Video
Betaal je braaf elke keer de Tikkie voor verjaardagcadeaus voor je vriendinnen, maar als je zelf jarig bent, geeft niemand thuis. Lekker dan.
Video
Altijd maar doorgaan, leuke dingen plannen en het liefst overal bij zijn. Maar wat als je lichaam regelmatig op de rem trapt? Emma Deckers (28), de dochter van Daphne Deckers (58) en Richard Krajicek (54), weet inmiddels hoe belangrijk het is om naar haar lichaam te luisteren.
Twee kinderen, veel ambitie en zelden alles onder controle. Mijn partner zit regelmatig wekenlang in het buitenland, dus ben ik vaak mijn eigen back-up. Kortom: hybride alleenstaande moeder. Ik neem je mee in hoe dat eraan toegaat. Met chaos, de nodige breakdowns, hoognodige dromen en een beetje aanmodderen. Want uiteindelijk doet iedereen maar wat.
Nog even en je kind heeft zomervakantie. Wil je last minute nog een afscheidscadeau voor de meester (of crècheleider) scoren? Bekijk dit lijstje met ideeën.
