Laten we nou niet gaan doen alsof vliegen met kinderen een eitje is, want heeft je kind z’n dag niet, dan kan het kan een ramp zijn. Blogger James Lee weet dit als geen ander.
Alleenstaande moeder James wilde kerst bij haar familie in Canada vieren. Hartstikke gezellig natuurlijk, maar dat betekende wel dat ze in haar Remi met twee kinderen (4 en 0) een urenlange vlucht voor de boeg had. ‘Komt vast goed’, dacht ze, en toegegeven: de heenvlucht ging ook volgens het boekje. ‘Ik liep het vliegtuig uit en voelde me de meest volleerde moeder ooit’, schrijft ze op Scary Mommy. ‘Mijn kinderen hadden zich perfect gedragen door míjn uitstekende opvoeding. En als deze reis eenmaal voorbij was, zou ik een ouderschapsboek gaan schrijven met een zwart-witfoto op de kaft van mezelf met twee vrolijke kinderen over mijn nek gedrapeerd.’
Lees ook
Voor deze zonbestemmingen zit je (maximaal) 3 uur in het vliegtuig >
Die euforie was van korte duur, want de terugreis was één groot drama. De vlucht had dik twee uur vertraging, James werd eruit gepikt door de beveiliging voor een extra controle, kind A viel in slaap op de grond in de vertrekhal, wilde vervolgens een halve minuut voor vertrek poepen en kind B was pissig. ‘Toen ik het vliegtuig binnenkwam met een huilende baby en een kleuter die ‘Let it Go’ zong, wist ik dat de medepassagiers ons zagen als een scheet in een veel te kleine lift. En toen besloot mijn baby tijdens een vlucht van zeven uur óók nog zeven(!) keer te gaan poepen.’
Nadat James’ kinderen weigerde te slapen en haar kleuter een uur lang non-stop huilde omdat ze per se uit het vliegtuig wilde, wist ze dat het niet erger kon.
‘In je eentje vliegen met twee kinderen kan een hel zijn’, besefte de blogger na afloop. ‘Maar mijn advies aan ouders is: probeer de chaos te omarmen, want de dag gaat vanzelf voorbij. Of nog een betere tip: stap nooit in een vliegtuig met jonge kinderen. Nooit.’
Meer persoonlijke verhalen lezen? Volg Kek Mama op Facebook >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
