Zangeres Pearl Joan (31) lijkt misschien timide maar is een feestbeest: lachen, dansen, kletsen.

Aan de deur hangt een bordje: niet aanbellen a.u.b. Naomi van anderhalf ligt vandaag letterlijk achter de voordeur, in diepe slaap in de wandelwagen, mijlenver bij ons vandaan. Pearl heeft haar bedenkingen. “Ze wordt vast binnen drie kwartier wakker”, gokt ze. Haar man Renze belooft het in de gaten houden zodat we ongestoord kunnen praten. Ze wonen in een nieuwbouwhuis in de stad. Zalig, vindt Pearl. Later, als ze vertelt over de vakantie naar Suriname waar Renze haar ten huwelijk vroeg maar waar ze zich minder thuis voelde dan ze had verwacht, lacht ze dat ze het liefst zou zien dat de hele wereld uit nieuwbouw bestond. “Alles netjes afgewerkt, schone straten, nieuwe winkels. Zo fijn.”

 

Ik deed maar wat

Ze werd in één klap bekend door haar deelname aan The Voice 2011. Ben Saunders won, zij werd tweede. Voor die tijd zong ze in theaterproducties en musicals zoals Hairspray en Legally blonde, sindsdien treedt ze voornamelijk op als soloartiest. “The Voice gaf een boost aan mijn carrière”, zegt Pearl. Ook was het programma een goede leerschool. “Ik had dan wel muziektheater aan het Tilburgse conservatorium gestudeerd, maar als je kwetsbare zelf op het podium staan is toch iets anders dan derde achtergrondzangeres zijn. Nick en Simon waren mijn coaches en zij maakten echt een ster van me. Omgaan met de pers, make­up, styling, kleding, alles leerde ik daar. Welke kledingstijl past goed bij mij, bij mijn lichaam of bij de avond waarop ik ga zingen? Over dat soort dingen dacht ik vroeger niet na. Ik deed maar wat.”

 

Extreem verlegen en bescheiden

Volgens haar beste vriend Rik van de Rijdt was Pearl extreem verlegen en bescheiden. Hij lacht als hij terugdenkt aan haar begintijd op het conservatorium, waar ze elkaar leerden kennen. Pearls medestudenten deden zich tijdens het voorstelrondje voor als expressieve podiumbeesten en riepen teksten als: ‘Ik wil in die en die musical spelen!’ En toen was Pearl aan de beurt. Rik: “Het enige wat ze zei was: ‘Ik ben Pearl en ik houd van zingen.’” Pearl zingt altijd, elke dag, overal, al zolang ze zich kan herinneren. Van kinderliedjes en meezingen met de radio tot samen met Renze muziek maken en natuurlijk haar optredens. “Ik word er blij van, het is mijn manier om me te uiten. Zingen is ook het enige wat ik goed kan.”

 

Een verre oom

Ze groeide op in Culemborg, waar haar moeder zes kinderen grootbracht: drie zoons en drie dochters. Haar vader was al voor Pearls geboorte naar Suriname vertrokken. Ze kende hem wel, zag hem op feesten en partijen als hij weer even in Nederland woonde. Hij voelde als een verre oom, nog steeds. Gewoon, omdat het altijd zo is geweest.

In het rijtjeshuis waar ze met z’n zessen woonden, was het altijd druk. Iedereen was welkom. Maar geld was er niet. “We moesten ons redden van mijn moeders uitkering. En hulp van mensen uit de kerk. We kregen kleding van ze, en leuke extraatjes met Pasen of Kerstmis.” De kleine Pearl vond het moeilijk dat andere kinderen op vakantie gingen en nieuw speelgoed en kleding kregen. Verdrietig werd ze ervan. Twee dingen waren er thuis in overvloed: gezelligheid en muziek.

 

'Pearl, zing dit voor ons'

“We maakten altijd plezier. Mijn broers, die tien jaar ouder zijn, hadden een bandje en oefenden op zolder r&b. Daar betrokken ze mij van kleins af aan bij. Dan riepen ze: ‘Pearl, zing dit eens voor ons!’ En: ‘Doe het eens op zus of zo’n manier?’ Ik zong ook in de jeugdband van onze evangelische kerk en later bij een black gospelkoor, super swingend. Uit de kamer van mijn ene zus schalde popmuziek, de andere zong ook en mijn derde broer speelde gitaar – allemaal waren we met muziek bezig. Mijn moeder is ook heel muzikaal, ze heeft een prachtige stem en is dol op meerstemming zingen. Ze zong veel kinderliedjes met ons. En met kerst zongen we met z’n allen. Dan was mijn broer Roscoe de dirigent en riep mijn moeder: ‘Ik zing tweede stem want ik ben oud en kan niet meer zo hoog zingen.’”

 

'Mama, mag ik mezelf wit verven?'

Op de basisschool werd ze gepest, vooral de eerste jaren. “‘Je bent zwart, je bent vies en je geeft af’, riepen kinderen. Ik werd niet gekozen als er teams werden gevormd bij gym. Ik hoorde er niet bij. Ik vroeg huilend aan mijn moeder: ‘Mag ik mezelf wit verven? Ik wil ook wit zijn.’” Haar moeder vond het belangrijk dat ze goed haar best deed op school. “Ze zei: ‘Wees je ervan bewust dat je drie keer zo hard moet werken als een witte.’” Zwaarmoedig werd Pearl daar niet van. “Ik wist: het werkt gewoon zo. Verder had je het er vroeger niet over. En, het moet gezegd: in de artiestenbranche heb ik geen last van mijn huidskleur. Als zwarte zangeres word ik met open armen ontvangen.” 

En toch: er zijn van die kleine, nare dingen. Laatst nog, wilde ze met het pontje oversteken van Houten naar Culemborg. “Dat kostte twee euro, wist ik veel. Dus ik zei tegen de schipper: ‘Sorry, mijn portemonnee zit in mijn tas, die moet ik even uit de auto halen.’ Werd die meneer boos. ‘Ja, zo werkt het nou eenmaal in dit land, je moet je aanpassen. Dingen kosten geld hier.’”

Zo’n voorval haalt Pearl uit haar bubbel waarin de mensen haar lief en aardig vinden. “Voor buitenstaanders blijf ik die zwarte, de allochtoon.” Een zwaar gevoel, ze klapt ervan dicht. “Dan ben ik weer dat timide meisje in de kleuterklas.” Ze probeert dit soort dingen van zich af te laten glijden. Praat erover met haar moeder, Renze en haar beste vrienden Rik en Chysha. “Hoe zal Naomi opgroeien? Hoe kijken mensen straks naar haar? Krijgt ze problemen rond Sinterklaas, omdat ze net als ik wordt gepest? Of scheelt het dat ze lichter is?”

 

Geen musicals meer

Ze werkt een stuk minder sinds Naomi er is. Een musical ziet Pearl niet zitten. “Dan treed je zes dagen per week op. Zit je om twee uur ’s middags in de bus naar Groningen en ben je om twee uur ’s nachts weer thuis. Dan lever je wel erg veel thuistijd in. Het kan, er zijn mensen die het doen. Maar ik zou het jammer vinden als ik zo veel van mijn dochters opvoeding uit handen moest geven.”

 

De rest van het interview lees je in Kek Mama 04-2017, tot 1 mei in de winkel.

Lees hier alle BN'er interviews >

BN'er-moeders op Instagram

Van stedentrips tot klussen: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Prachtige foto


Het gouden uurtje meepakken


Wandelen met papa

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Trots aan de wandel met papa 💙 #inlove #dadandson #otis @jonkarthaus #perfectsaturday

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Ah, daar is de make up

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Oooow ok.... daar is mijn Make Up! #trendsetter #wenkies

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op



Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >

 


Aan het klussen

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Klussen klussen klussen💪🏻🙌🏻 #familiehuis #verbouwen

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op


Nieuw familielid

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Verliefd! 🖤🐾🖤 @luckysmit1

Een bericht gedeeld door Nicolette van Dam (@nicolettevandam1) op


Genieten in New York

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Onwijs aan het genieten in NY! The big 🍏 Samen met m’n lieve zus @jettekevanlexmond

Een bericht gedeeld door Lieke van Lexmond (@liekevanlexmond) op


En softijs in Tokio

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Softijs in Japan is niet gewoon🍦Zoals met alles in dit land masteren ze alles tot in perfectie. De baguette is hier beter dan in Frankrijk, de pizza beter in Italië en de vis bij de supermarkt verser dan bij onze viswinkel. Dit ijsje is van rauwe melk gemaakt maar ze hebben ook smaken zoals cheesecake. De smaak en structuur is off the ying yang. Ik heb hier softijs gegeten met 35% vet wat het zou moeten classificeren als slagroom. Het soms bijna stressvol hoeveel goed eten er is. Je kan nooit alles eten🤦🏻‍♀️ Maar ik zal proberen zoveel mogelijk te eten en te laten zien aan je. Binnenkort op @24kitchen_nl 😘 #japan #softserve #cheesecake #milk #tokyo #icecream

Een bericht gedeeld door Miljuschka (@miljuschka) op

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

column-malu
Beeld: Marco Kolanus

De kinderarts van het consultatiebureau vindt dat Mack qua spierkracht achterloopt ten opzichte van andere baby’s, maar als ze ons vervolgens naar de fysio doorverwijst, blijkt er niets met ‘m aan de hand…

Ik schrik me kapot als we op het consultatiebureau een brief vol ingewikkelde Latijnse benamingen in onze handen gedrukt krijgen. “Extra oefeningen heeft-ie echt nodig hoor”, zegt de arts. “Dat nekje wiebelt mij te veel. En trouwens, vanuit liggende positie neemt hij z’n hoofd nog niet mee en dat zou hij wel al moeten kunnen.” Mijn vraag of dit niet te maken heeft met het feit dat Mack met 37 weken geboren is, wuift ze vluchtig weg.

 

Goed, fysio. ‘Kan vast geen kwaad’, denk ik maar zodra we weglopen.

 

'Te lage spierspanning'

Eenmaal thuis kom ik er na wat speurwerk achter dat de niet-te-ontcijferen termen in de verwijsbrief zoveel betekenen als ‘slappe baby’ en ‘te lage spierspanning’. En toegegeven: ik hoef nog net niet aan de zuurstof. Mankeert hij nu iets ernstigs? Moeten we hem dagelijks uitputten met lastige oefeningen? En wat nu als hij op z’n eerste verjaardag nog niet zelfstandig kan zitten? Gelukkig heb ik een vriend die, ook al zou ons complete appartementencomplex in de hens vliegen, de kalmte bewaart: hij stelt me gerust en maakt een afspraak met een fysiotherapeut in de buurt.

 

Vakantiefoto's op Facebook

Een paar dagen later zitten we met Mack bij Eline. Ze stelt zich voor, vertelt wat ze doet, waar ze vandaan komt (wat ik overigens al lang weet, want een uur eerder bladerde ik nog door haar vakantiefoto’s op Facebook - ik móet immers weten wie er aan de ledematen van m’n kind gaat sjorren…) en legt Mack op de behandeltafel. Na nog geen drie minuten stelt ze ons gerust: “Geen zorgen, ik zie niets geks bij ‘m. Hij doet het prima.”

 

Lees ook
Alles wat je wilt weten over de bezoekjes aan het consultatiebureau >

 

'Geef 'm de tijd'

Hoor ik dit nu goed? Niets geks? Prima? En waar kwam dat ‘slappe baby’- en ‘lage spierspanning’-verhaal dan vandaan? Eline legt uit: “Je moet Mack even de tijd geven om te doen wat je van ‘m vraagt en die tijd hebben ze op het consultatiebureau nu eenmaal niet. Na één keer tillen denken ze misschien dat-ie het niet kan, maar kijk: hij tilt z’n hoofd gewoon op hoor, zonder hulp.”

 

Bezorgd voor niets

Vriend knikt tevreden en ik haal opgelucht adem. En als Eline vervolgens oppert een brief naar het consultatiebureau te sturen met daarin háár bevindingen, kan mijn dag helemaal niet meer stuk. Zie je wel: dagenlang bezorgd voor niets. Maar goed, ook daar ben je moeder voor…

 

Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels bijna vijf maanden oud.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >