Mariëtte Middelbeek is chef redactie van Kek Mama en auteur. Samen met haar man Erik heeft ze twee kinderen: zoon Casper (5) en dochter Nora (3).
‘Waarin heb jij jezelf verrast als moeder?’ Dat vroeg een vriendin aan me. Makkelijke vraag, dacht ik, en ik wilde beginnen aan een hele opsomming.
Hoe ik ’s ochtends verander in een soort sergeant-majoor om iedereen op tijd de deur uit te krijgen. Hoe ik vaker ongeduldig reageer dan ik zou willen, omdat geduld nu eenmaal niet een van mijn beste eigenschappen is. Hoeveel ik in mijn eigen ogen fout doe, soms tot huilen aan toe (ik, niet de kinderen). Hoe ik altijd had gedacht een zoete-inval-type te worden waar de lol pas begint bij acht speelvriendjes, maar hoe ik in de praktijk twee vriendjes tegelijk al best heel wat vind. En hoe ik mezelf daardoor soms een zeur vind.
Hoe ik ondanks allerlei voornemens op dat gebied toch vaak met één oog naar mijn laptop zit te kijken terwijl mijn kinderen een verhaal vertellen (en hoe ik instemmend hum op de juiste momenten, zonder echt wat te horen). Wat is er gebeurd met al die echte aandacht die ik ze zou geven? Ik zou toch prioriteiten stellen en bovendien een voorbeeld vormen voor mijn kinderen dat schermen niet boven mensen gaan?
Lees ook
‘Opvoeden? Ik doe maar wat’ >
Maar dat bedoelde mijn vriendin niet. ‘Nu iets positiefs’, zei ze, terwijl ik pas net was begonnen met mijn opsomming, waarvoor ik nog zo veel meer input had. Iets positiefs bedenken kostte me dan weer veel meer moeite, gek genoeg.
Vind ik mezelf een gruwelijke moeder? Nee, dat niet. Het probleem is alleen: als ik iets positiefs moet noemen, kom ik eigenlijk niet verder dan grootse algemeenheden rondom het moederschap. Punten die niet echt iets over mij of mijn karakter zeggen – zoals de minpunten dat wel doen – maar die in mijn ogen voor een groot deel van de moederpopulatie gelden. Dat ik uren kan knuffelen. Dat ik zo veel van mijn kinderen hou dat ik vandaag nog diverse vitale organen zou afstaan, als ze daar op een of andere manier beter van zouden worden. Dat ik toch nog verrassend aardig functioneer in tijden van weinig slaap.
Vraag me wat ik niet goed doe en ik lever met gemak een waslijst aan punten plus uitgebreide, kritische persoonlijkheidsanalyse. Maar als ik moet opnoemen waar ik trots op ben, vind ik alles wat ik bedenk logisch, niet erg bijzonder en bovendien ook nog wel voor verbetering vatbaar.
“Ik ben trots op jou, mam”, zei Casper laatst.
Ik, smeltend: “Waarom dan, liefje?”
Dat vond het liefje in kwestie een vreemde vraag. Fronsend keek hij me aan. “Gewoon om alles. Om jou.”
Trots zijn om alles. Om mij. Best een goed idee.
Deze column staat in Kek Mama 13-2019.
Meer Kek Mama? Neem een abonnement en profiteer van leuke aanbiedingen.
Relatie uit, huis leeg, camper volgeladen. Lianne Kooistra (42) trekt de komende tijd met dochter Keetje (3) door Europa. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Denk je aan een gezonde zwangerschap, dan denk je waarschijnlijk meteen aan de moeder. Stoppen met roken en alcohol, gezond eten, genoeg rust: alle adviezen lijken op haar gericht. Maar dat beeld klopt niet meer, blijkt uit een nieuwe Britse studie.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.