Beeld: Canva
“Dan slaap je maar op de bank” is een veelgehoorde zin tijdens een ruzie. Maar wat als je helemaal geen ruzie hebt? De vriend van Charel slaapt inmiddels al twee jaar op de bank.
Charel, samen met Gregory, moeder van drie kinderen: “Als je me vijf jaar geleden had verteld dat mijn vriend op een dag op de bank zou slapen en daar vervolgens twee jaar zou blijven liggen, had ik je keihard uitgelachen.
Wij waren zo’n stel dat altijd tegen elkaar aan lag. Op de bank, in bed, tijdens een film. We konden niet van elkaar afblijven. Nu slapen we al twee jaar apart. Niet omdat we ruzie hebben. Niet omdat we uit elkaar willen. Maar omdat ons leven simpelweg niet meer in ons huis past.
Ons derde kindje was niet gepland. Natuurlijk was de schrik groot toen de zwangerschapstest positief bleek, maar al snel maakte die plaats voor blijdschap. We zouden een gezin van vijf worden, dat stond vast. Gregory heeft overigens wel meteen een afspraak gemaakt voor de big snip. Dit zou hem niet nog eens overkomen, haha.
Er was wel een praktisch probleem: in ons huurhuis hebben we maar drie slaapkamers. We hebben eigenlijk geen plek voor een derde kind. Onze jongste zou in eerste instantie bij ons op de kamer slapen, zoals zoveel baby’s doen. Alleen… hij is inmiddels twee en slaapt nog steeds ontzettend slecht.
Hij wordt meerdere keren per nacht wakker en slaapt eigenlijk alleen echt goed als hij tegen mij aan ligt. We hebben van alles geprobeerd. Een eigen bed, slaaptraining, een peuterbed, nachtlampjes, andere bedtijden.
Niets werkt. Dus lig ik iedere nacht met onze jongste in bed. En mijn vriend? Die slaapt al twee jaar op de bank. Niet omdat hij dat graag wil, maar omdat er simpelweg geen plek voor hem is.
We krijgen weleens de vraag waarom we niet “gewoon” gaan verhuizen.’ Alsof we daar zelf nog niet aan gedacht hebben. De huizenprijzen zijn absurd. De huurprijzen ook. Met drie kinderen is iedere extra slaapkamer meteen honderden euro’s duurder. We sparen, rekenen en hopen, maar voorlopig zit een groter huis er gewoon niet in.
Dus doen we wat we kunnen. Maar na twee jaar ben ik er wel klaar mee. We missen elkaar. Ik mis Gregory. Vroeger praatten we nog uren in bed voordat we gingen slapen. We keken samen een serie, vielen tegen elkaar in slaap of maakten spontaan tijd voor elkaar.
Nu eindigt mijn avond meestal naast een peuter die dwars in bed ligt, en hij eindigt op de bank. Soms zie ik hem pas weer als we elkaar ’s ochtends aflossen. ‘Goed geslapen?’ ‘Niet echt.’ ‘Nee, ik ook niet.’ Dat is ongeveer hoe romantisch onze gesprekken tegenwoordig zijn.
Seks? Ik denk dat ik het aantal keren in de afgelopen vijf jaar op één hand kan tellen. En dat is niet omdat we elkaar niet aantrekkelijk vinden. Integendeel. Maar probeer maar eens zin te maken als je allebei structureel moe bent, nooit samen slaapt en altijd bang bent dat er weer een kind wakker wordt.
Voor je het weet besef je dat je elkaar al maanden niet echt hebt aangeraakt. Soms mis ik het zó erg. Niet eens de seks (oké, ook de seks), maar gewoon tegen hem aan kruipen. Zijn arm om me heen voelen. Samen wakker worden. Dat zijn de dingen waarvan ik nooit dacht dat ik ze ooit zou missen.
Ik ben niet bang dat mijn vriend vreemd zal gaan, ik ben ook niet bang dat hij niet meer van me houdt. Ik ben bang dat we zó gewend raken aan deze situatie, dat we vergeten hoe het voelt om geliefden te zijn. Dat we alleen nog ouders worden. Huisgenoten. Collega-managers in een druk gezin.
Hij klaagt nooit. Sterker nog, als ik voorstel om zelf op de bank te slapen zodat hij weer een nacht in bed kan liggen, weigert hij meteen. En juist daardoor breekt mijn hart, want ik weet dat hij dit niet doet omdat hij de bank zo lekker vindt. Hij doet het voor ons. Voor onze kinderen. Voor ons gezin. Ik hoop alleen wel dat we snel een oplossing bedenken, want ik mis mijn vriend.”
Iedere ouder weet: je seksleven knapt er niet bepaald van op als je jonge kinderen hebt. Om het een beetje op te spicen, had Luca een plan. Een sexy plan, in theorie. De uitwerking bleek wat ruimte voor verbetering te hebben. Je leest hier wat er gebeurde.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Kinderen, luchthavens en op tijd komen: het is nogal een uitdaging. Als je kinderen dan ook nog verstoppertje gaan spelen en er eentje spoorloos verdwenen blijkt, slaat de paniek al snel toe.
Alsof het gemis van Jade Kops nog niet groot genoeg was, krijgt haar familie opnieuw een zware klap te verwerken. Via Instagram maakt haar zus Amber bekend dat ook hun opa is overleden. Nog geen paar maanden nadat ze afscheid moesten nemen van Jade, volgt opnieuw een ingrijpend verlies.
Er is gezinsuitbreiding op komst bij Rens Kroes (38). De schrijfster en ondernemer maakt maandag bekend dat zij en haar man Sid hun tweede kind verwachten.
