Beeld: Pexels
Anita gaf haar dochter een naam met een prachtig verhaal. Jaren later staat ze voor een heel andere werkelijkheid: haar dochter wil zo snel mogelijk van die naam af.
Anita: “Ik weet nog precies hoe slim en bijzonder ik me voelde toen ik de naam Germanilla bedacht. Zestien was ik, zwanger, doodsbang en tegelijkertijd vastbesloten om alles goed te doen. Ik wilde mijn dochter iets meegeven dat betekenis had, iets dat haar zou verbinden met de vrouwen vóór haar. Mijn oma’s heetten Manuela en Gerda en mijn moeder Nilla. In mijn hoofd werd dat één prachtige naam: Germanilla.
Ik proefde hem hardop, draaide hem om in mijn mond en vond het klinken als iemand die later zelfverzekerd een kamer binnen zou lopen. Haar roepnaam kon Ger zijn, of Gerrie, lekker nuchter en stoer. Dat leek me een perfecte balans met die lange, sierlijke officiële naam. En eerlijk is eerlijk: als baby en peuter was ze ook echt een heerlijke Gerrie. Rossig haar, bolle wangen en altijd vieze knieën. Iedereen noemde haar zo en niemand fronste ooit bij haar volledige naam, want wie vraagt daar nou naar als je nog in de box ligt te sabbelen op Sophie de Giraf?
Fast forward negentien jaar. Gerrie is volwassen, langer dan ik, slimmer dan ik ooit was op die leeftijd en gezegend met een genadeloze eerlijkheid. Ze vervloekt me en haar naam is inmiddels een vast onderwerp van lichte irritatie, diepe zuchten en theatrale oogrollen. Ik snap haar ook wel. Ik weet oprecht niet meer wat mijn zestienjarige brein destijds dacht. Germanilla is ook gewoon best een heftige naam. Zo eentje waar je op een formulier drie keer moet spellen en waar de baliemedewerker altijd even bij opkijkt.
Zelf vind ik haar roepnaam Gerrie nog steeds best leuk. Het heeft iets gezelligs, iets ongecompliceerds. Maar mijn dochter haat het minstens net zo hard. Ze vindt het ouderwets en totaal niet bij haar passen. In haar hoofd is Gerrie een vrouw van zestig die vrijwilligerswerk doet in het buurthuis en altijd pepermuntjes in haar tas heeft. Niet een negentienjarige met crop tops en lange gelakte nagels.
Haar vriendinnen noemen haar al jaren Nila. Dat heeft ze toen ze naar de middelbareschool ging zelf bedacht als roepnaam om haar echte naam niet te hoeven noemen. Eerst deed ik alsof ik het niet merkte, daarna deed ik alsof het me niks deed. En nu merk ik dat het me eigenlijk vooral pijn doet op een hele zachte, stille manier. Niet omdat ik per se wil dat ze Germanilla heet, maar omdat het voelt alsof mijn zorgvuldig geknutselde betekenisnaam gewoon niet geland is.
Onlangs vroeg ze of ik haar ook Nila wil gaan noemen. Heel voorzichtig, alsof ze bang was dat ik in huilen zou uitbarsten of ter plekke haar geboortekaartje zou verscheuren. Ik hoorde mezelf meteen ja zeggen. Natuurlijk. Alles om haar een beetje gelukkiger te maken in iets dat ze elke dag met zich meedraagt.
Daarna zei ze dat ze eigenlijk ook haar naam officieel wil laten veranderen. Dat ze Germanilla echt achter zich wil laten. Ik heb haar beloofd dat we komend jaar gaan uitzoeken hoe dat in zijn werk gaat. Tot die tijd oefen ik op Nila.”
Onlangs lag een moeder onder vuur na delen van haar babynaam. ‘Kunnen ze je hier niet voor aanklagen?’ reageerde iemand. Je leest het hier.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Het mooiste nieuws, met een randje. Barbara Sloesen is moeder geworden.
Zwemles is niemands hobby, maar Anne heeft er nog wat kopzorgen bij gekregen. Haar dochter heeft een zwemleraar en dat voelt toch een beetje… vervelend.
Judith ging gezellig bij haar dochter langs, bij haar baantje in de kledingwinkel. Maar daar betrapte ze haar op een leugen.
Je herkent het vast: de ochtendspits is vaak een race tegen de klok. Als moeder probeer je alles zo goed mogelijk op de rit te houden (of te krijgen), vaak ten koste van jezelf. Celine (32) kan erover meepraten en maakte iets onvergetelijks mee op de kinderopvang.
Babymelk staat ongeveer bovenaan de lijst van dingen waar je als ouder blind op wilt kunnen vertrouwen.
