Zin om uit eten te gaan, maar geen zin in het gejengel van kinderen? Ga dan ook niet naar een familierestaurant, vindt vader en blogger Clint Edwards. Of stel op z’n minst je verwachtingen bij.
Lees verder onder de advertentie
‘Als je naar een familierestaurant gaat, moet je niet verwachten dat kinderen zich als professionals gedragen’, schrijft hij op zijn blog.
Bij elkaar krijsen
Een paar jaar geleden moest Clint, vader van drie, zijn jongste een restaurant uitslepen omdat ze de boel bij elkaar krijste. Veel ouders die zijn blog daarover lazen, namen dat hem kwalijk. ‘Ze vonden dat ik thuis had moeten blijven als ik mijn peuter niet in bedwang kon houden’, zegt Clint. Onzin, vindt hij. ‘Het duurt jaren – echt jaren – voordat je je kind hebt geleerd hoe hij zich in het openbaar netjes moet gedragen.’
Als Clint terugdenkt aan het voorval, herinnert hij zich ook de reacties in het restaurant zelf. ‘Er was een kinderloos stel dat op date was en zich zichtbaar ergerde aan de uitbarsting van onze kleine meid. En de gastvrouw, een jonge vrouw van begin twintig, opende de deur en keek me aan alsof ik een misdaad had gepleegd.’
Lees verder onder de advertentie
Pas nu, jaren later, beseft Clint dat hij niets fout deed. ‘De reden waarom gezinnen naar familierestaurants gaan, is omdat die gericht zijn op kinderen. Daar is het levendig, is er lawaai en kan er een driftbui voorkomen.’
‘Het zijn geen kleine volwassenen’
Iedereen die dat niet kan waarderen, moet naar een ander restaurant gaan, vindt hij. ‘Er zijn eetgelegenheden waar kinderen niet welkom zijn. Maar ik snap ook dat je af en toe zin hebt in friet en een milkshake en dan naar een algemeen restaurant gaat. Deze restaurants zijn echter wel gericht op gezinnen, dus hou er dan in elk geval rekening mee dat je aangestaard kunt worden door kinderen. Dat doen kinderen nou eenmaal – het zijn geen kleine volwassenen. En ja, het kan een keer uit de hand lopen. So be it. Als je naar een familierestaurant gaat, moet je niet verwachten dat kinderen zich als professionals gedragen. Dat zou hetzelfde zijn als naar een naaktstrand gaan en mensen vragen om hun kleding aan te trekken.’
Nog vóór je kind de deur uit stapt, is de emotionele “basislijn” voor de dag vaak al bepaald. Niet door een strak schema of een perfect afgevinkte routine, maar door iets anders: hoe veilig en verbonden je kind zich bij jou voelt.
Er is zo’n opvoedwijsheid die hardnekkig blijft hangen: zoals je een kind aanspreekt, zo gaat het zich ook gedragen. Geef je vertrouwen, dan groeit het. Praat je alsof het kind iets kan, dan gaat het eerder proberen om inderdaad “dat kind” te zijn.
Er zijn van die zinnen die automatisch uit je mond rollen zodra je moeder wordt. Je hoeft er niet eens over na te denken, ze zitten ergens opgeslagen tussen de gebroken nacht en de koude koffie. Een daarvan? “Omdat ik het zeg.” Maar hoe vertrouwd die uitspraak ook voelt, hij blijkt in de praktijk minder […]
Steeds meer kinderen hebben een overvol schema, van sport en muziek tot kunst. Waar vroeger één naschoolse activiteit genoeg was, is nu bijna elke vrije minuut ingevuld. Experts spreken van FOMO-parenting.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Romy* tijdens het optuigen van de kerstboom.