Beeld: Marc Deurloo
Beeld: Marc Deurloo

Kek Mama-columnist Anke Laterveer is single moeder en schrijft elke week op Kekmama.nl supereerlijk en uitgesproken over wat ze meemaakt of wat haar opvalt. Deze week: Trump-angst.

“You just have to grab ‘em by the pussy”, zei Donald Trump een paar jaar terug op een opname. Volgens Trump is het dus prima om een vrouw tussen de benen te grijpen, zeker als je zo bekend bent als hij, want dan kom je met alles weg. Toen hij op zijn uitspraken aangesproken werd, verdedigde hij zichzelf door te zeggen dat het kleedkamerpraatjes waren.

Nou is de enige kleedkamer waar ik wel eens kom die van zwemles en daar roepen de aanwezigen vooral dingen als: “Niet aan de deur likken” en “Mag ik zo gevulde koek. Waarom niet? Chips dan?” Vrouwonvriendelijke dingen heb ik er ook wel eens gehoord, maar dat was dan toch vooral: “Rotmama, ik mag ook niks.” Heel anders dus.

Niet stoer

Toch baart het me nogal zorgen. Want hoewel dit niet in de kleedkamers gebeurt waar ik kom, gebeurt het wel in andere kleedkamers en in woonkamers en vergaderkamers en, nou ja, op heel erg veel plekken wel, eigenlijk. Mijn zoon Jakob is nu zeven en de liefde zelve. Hij vindt vrouwen fantastisch, al was het maar omdat zijn moeder er eentje is. Maar ook hij wordt straks puber en hoe zorg ik dan dat hij niet denkt dat dit soort praatjes en gedrag normaal of zelfs stoer zijn?

Want Trumps opmerking was ook nog eens niet ‘zomaar een vrouwonvriendelijke opmerking’. Het was opscheppen over aanranden. Ik merkte dat ik meteen dacht: ‘Daar hoef ik me bij mijn kind gelukkig geen zorgen om te maken. Die doet zoiets niet.’ Maar dat weet je dus niet. Dertien procent van de Nederlandse mannen en veertig procent van de vrouwen is slachtoffer van aanranding of verkrachting. Dat is verschrikkelijk veel. In bijna alle gevallen is de dader een man. Dat betekent dus dat we niet alleen veel slachtoffers kennen, maar ook veel daders. Want het is natuurlijk niet zo dat er in Nederland twaalf daders zijn die onderling de provincies een beetje verdeeld hebben. En dat betekent dus, hoe verschrikkelijk dat idee ook is, dat onze zonen later ook dader kunnen worden.

'Mag ik een kus?'

Ik vind dat nogal wat. En natuurlijk wil ik dat voorkomen. Dat is waarom ik toen mijn kinderen nog heel klein waren al begonnen ben met hen te leren dat hun lijf van hen is. En dat niemand daar zomaar ongevraagd aan mag zitten, zelfs ik niet. Niemand mag je naakte lijf filmen of fotograferen. Niemand mag van je eisen dat je je uitkleedt of een kus geeft of zelfs nog meer. Ik doe dat zelf ook niet. Ik vraag: “Mag ik een kus” en als het antwoord “nee” is, zeg ik: “Jammer”. Ik zeur niet door, ik eis niet op. En door ze dat te leren, leer ik ook dat ze van anderen nooit zulke dingen mogen eisen.

Soms worden mijn kinderen moe van mijn zendingsdrang en dat snap ik. Soms denk ik dat ze niet meer luisteren als ik erover begin. Tot we laatst in Artis waren en een vriendin van mij een foto wilde maken van Jakob. Hij stond naast een lama die zich net omgedraaid had. Snel stak mijn zoon zijn hand op. “Hier mag je geen foto van maken, want dat zijn de billen van de lama en hij heeft geen broek aan.” Foto mislukt, maar missie geslaagd.

Anke Laterveer (36) is schrijver, columnist, cabaretier en web woman van Kek Mama. Samen met haar kinderen Jakob (7) en Hannah (6) woont ze in Haarlem.

wie-is-de-mol-roos-schlikker

Kek Mama-columnist Roos Schlikker schrijft elke maand bloedeerlijk en supergrappig over wat ze meemaakt. Deze maand: waxen down under.

Na de bevalling van Róman, wilde ik het gras eens goed wieden. Met die dikke buik had ik er steeds maar een gooi naar gedaan. Een beetje op de gok met zo’n scheermes heen en weer strijken en hopen dat de bosschages down under er enigszins acceptabel bij lagen. François noemt het altijd de ‘toef’, wat gezelliger klinkt dan het is. Je moet ervan houden, zo’n dot haar en aangezien hij die van hem netjes bijknipt, wilde ik ook een keurig tuintje.

 

Waxen is gênanter dan baren

Ik besloot het professioneel aan te pakken. Alle hippe meisjes van de stad riepen dat ze niet zonder maandelijks bezoekje aan de waxingsalon konden, dus op een dag toog ik naar een zaakje in de buurt. Wist ik veel dat ik met gespreide benen op een harde bank diende plaats te nemen. Wist ik veel dat een mij volslagen onbekende vrouw warme was op mijn boeltje zou smeren. Wist ik veel dat ik dat gênanter vond dan baren. Wist ik veel dat het allemachtigallehemelsalleg*dsgloeiendegloeiende veel pijn deed toen ze in één sadistische ruk de katoenen lapjes eraf trok en me zo ontdeed van mijn haartjes, mijn opperhuid en mijn waardigheid, aangezien ik het op een loeien zette. Lag dit nou aan mij? 

Ik had nota bene verdovingloos een paar kinderen eruit weten te frotten. Was mijn pijngrens stiekem toch heel laag? Nou, nee. Een dag later sprak ik een kennis die ook naar de waxingsalon was geweest en pas echt een horrorstory had. Een gebrekkig Nederlands sprekende dame had haar gevraagd: “Jij wilt Full Brazilian wax? Die met de sterretje?” Mijn kennis had geknikt. “Is dat je meest uitgebreide behandeling? Dat klinkt uitstekend, doe dat maar. The full works.”
 

Lees ook
Column Roos: 'Mijn zoontje is sinds gisteren gescheiden' >

 

'Wat doe je?'

Ze lag op de martelbank en de waxspecialiast was lustig begonnen met smeren. Nogal, eeeh, uitgebreid. Toen de kennis verschrikt vroeg: “Wat doe je???”, antwoordde de waxeuse: “Jij wou alles weg. Anaal gebied is begroeid. Daarom heet die behandeling met ster.” Paniekerig riep mijn kennis dat ze dit niet wilde – “Haal weg!” – maar de wax was al afgekoeld. Laten we zeggen dat ze na de behandeling zo zacht als een baby was. En de buurt dacht dat het maandelijkse noodalarm was afgegaan.

Ik zal een mietje wezen, maar na twee bevallingen, een waxingsessie en dit verhaal mag mijn tuintje alleen heel zacht geaaid worden met een mesje. Dat is pas een sterbehandeling.

 

Roos Schlikker (42) is journalist, columnist en moeder van zoons Miró (8) en Róman (6). Op Kek Mama schrijft ze over haar gezinsleven. Mail Roos op roos@kekmama.nl.

 

Deze column staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

oude shirts partner

Goed met naald en draad? Bekijk dan het werk van Stephanie Miller: zij tovert overhemden van haar partner in no time om in een fantastische jurk voor haar dochters.

Zo hoef je nooit meer kleding weg te gooien.

 

'Geen geld'

"Ik ben opgegroeid in een gezin waar niet veel geld was", zegt Stephanie tegen Huffington Post. "Mijn moeder was heel creatief en leerde mij dat ik het moest doen met wat ik had." Dat zorgde ervoor dat ze een paar jaar geleden oude kleding van haar man uit de kast trok en deze omtoverde tot een outfit voor haar dochters. "Het leuke hiervan is: ik weet zeker dat ik nooit iemand anders in hun kleding zal zien."

 

Lovende reacties

Op Instagram deelt ze haar creaties en krijgt ze honderden lovende reacties.

 

 

 

Lees ook
De kledingkast van je kind opruimen: zo pak je het handig aan >

 

 

 

My baby woke up early this morning so I sewed in the early morning hours. She was a good sport letting me try on the dress (only 2 time😂) to cut and fit the sleeves. Once I made her a dress two years ago and kept fitting it on her to adjust the dress, by the time I was done she wouldn't wear it. I decided to not make my kids clothes at that point. Now they ask me to make them dresses and never want to take them off. It is much more rewarding. This shirt was her daddy's shirt that shrunk, @letsbuyutah. #sew #refashion #refashioned #refashionista #sewing #sewingproject #diy #beforeandafter #mothermakes #oldshirt #newdress #dresses #littlegirl #littlegirldress #onehour #onehourprojets #quickneasy #sewforfun #sewfun

Een bericht gedeeld door Stephanie Miller (@mothermakesx4) op

 

 

 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >