Beeld: Shutterstock
Ben je een moeder die thuis is voor haar kinderen? Dan moet je niet klagen, vond Bridgette Anne. Pas toen ze zelf moeder werd, realiseerde ze zich dat ze verkeerd had geoordeeld. De brief die ze hierover schreef op Facebook, ging meteen viral.
Bridgette was altijd van mening dat je als thuisblijfmoeder geen reden had om te zeuren. ‘Zoals veel mensen dacht ik: wie fulltime met haar kind thuis is, kan lekker luieren. Je hebt het geluk dat je niet hoeft te werken.’
Anderhalf jaar geleden werd ze voor het eerst zelf moeder, van zoon Riley. Inmiddels ziet ze in dat ze er volledig naast zat. ‘Je kunt als je thuis bent werkelijk niets doen’, geeft ze toe. ‘Je kunt niet douchen, even rustig zitten met een kop koffie of een boek lezen, zonder dat iemand huilt of schreeuwt. En je krijgt geen enkele pauze, tenzij je kind even slaapt – maar die tijd gebruik je om tig dingen te doen, zoals opruimen.’ Ze deelt haar ervaringen in een emotionele post op Facebook:
Ze is erachter gekomen dat haar hele bestaan nu om haar kind draait. ‘Je vergeet gewoon wat het betekent of hoe het voelt om een individu te zijn. Bovendien kijk je naar werkende moeders en word je jaloers omdat je zou willen dat je een excuus had, om alleen al een normaal gesprek te kunnen voeren met een volwassene – zonder gestoord te worden.’
Bridgette noemt haar bestaan als een thuisblijfmoeder eenzaam. ‘De mensen die zeiden dat ze er voor je zouden zijn om je te helpen, zijn ineens verdwenen. En dan blijf je achter met het gevoel dat je als moeder faalt. Mijn huis is niet schoon, de afwas is nog niet gedaan, ik schreeuw en huil tegen mijn kind en voel me schuldig dat hij het allemaal ziet.’
Lees ook:
Deze moeders werken fulltime: ‘Mijn kinderen hebben het prima naar hun zin op de crèche’ >
Het beeld dat rondom thuisblijfmoeders bestaat, is volgens Bridgette helemaal verkeerd. ‘Mensen denken dat we gewoon de hele dag thuis zitten, onze kinderen voor de tv zetten en zelf op onze telefoon zitten. Ze realiseren zich niet dat bijna de enige interactie die je op een dag hebt, met je kind is. Daardoor voel je je eenzaam en soms emotioneel uitgeput.’
Ze zegt dat de meeste vrouwen er niet over praten, uit angst voor reacties van anderen. ‘Daarom deel ik mijn verhaal. Ik hoop dat andere thuisblijfmoeders die hiermee zitten, nu het gevoel krijgen dat het goed is om erover te praten.’
Nog meer persoonlijke verhalen lezen? Schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
