Beeld: Getty Images
Dat het ouderschap echt niet alleen maar unicorns en rainbows is, daar weet Tessa alles van. Ze mist regelmatig haar oude leven van voordat ze moeder werd.
Tessa: ”Mijn peuter stuitert door de woonkamer terwijl mijn dreumes enthousiast op een pannendeksel trommelt. Het is een vrolijke chaos, en ik glimlach terwijl ik ze zie spelen. Ze zijn mijn alles, mijn grootste trots. Maar eerlijk? Ik mis mijn oude leven vaker dan me lief is. Het leven van vóórdat ik moeder werd.
Vroeger was alles anders. Als ik na een lange werkdag zin had om iets leuks te doen, stuurde ik een appje naar vrienden en zat ik een uur later op een terrasje met een glas wijn in mijn hand. We praatten over van alles en nog wat, zonder zorgen, zonder planning.
Zaterdagochtenden waren voor uitslapen, sporten, lunchen met vrienden of uitgebreid de weekendbijlage lezen van de krant. Bedenken of je die avond drankjes gaat doen met vrienden, een avondje bankhangen met een serie of een spannende date met een scharrel. Een spontaan weekendje weg of urenlang door de stad slenteren — dat kon gewoon. Nu voelt dat alsof het uit een ander leven komt.
Mijn dagen bestaan nu uit schema’s. Alles draait om slaapjes, eten en verschoningen. Als ik af wil spreken met een vriendin, heb ik hooguit een tijdframe van twee uur. En zelfs dat vraagt om militaire precisie: precies na het ochtenddutje van de jongste en vóór het moment dat de oudste alweer moe wordt. Het is puzzelen, plannen, en hopen dat iedereen een beetje welwillend is tijdens de koffiedate.
Ik hou van mijn kinderen, begrijp me niet verkeerd. Maar ik mis ook de vrijheid om alleen maar met mezelf bezig te zijn. Gewoon even niks. Geen constant verantwoordelijkheidsgevoel, geen eindeloze to-do-lijstjes over het huishouden, boodschappen en kinderregeldingen in mijn hoofd. Soms zou ik zó graag weer een hele avond onbezonnen met vrienden willen doorbrengen, zonder rekening te houden met bedtijden of babyfoons. Of een kater hebben met kinderen de volgende dag. Dat is echt de slechtste combinatie ooit.
Het voelt als een spagaat. Aan de ene kant ben ik dankbaar voor dit leven, voor mijn gezin. Ik heb er voor gekozen om moeder te worden. Aan de andere kant verlang ik soms terug naar de tijd waarin ik alleen maar Tessa was, en niet altijd ‘mama’. Ik weet dat deze fase voorbij zal gaan, dat het op een dag weer makkelijker wordt. Maar voor nu droom ik soms even weg, naar de onbezonnenheid van vroeger.”
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
