Roos Schlikker

Kek Mama-columnist Roos Schlikker schrijft over wat ze meemaakt.

Toen ik tien jaar geleden op de top van de Kilimanjaro de zon zag opkomen, wist ik één ding zeker: ik zou mijn hele leven avonturier blijven. Niets zou mij in de weg staan om tijdens talloze reizen de prachtige wereld die nu letterlijk aan mijn voeten lag te ontdekken.

 

Niet langer dan drie uur vliegen

En ik heb het gedaan, hoor. Helikopterskiën in Canada, mountainbiken in Ecuador, duiken bij de Malediven. Maar toen ging ik trouwen. En carrière maken. En kinderen baren. En jawel, ik reis heus nog steeds dolgraag. Maar dan alleen naar een bestemming die niet langer dan drie uur vliegen is, omdat de piloot anders denkt dat het brandalarm is afgegaan gezien het gekrijs van mijn jongste.

 

'Lekker Nederlands'

Naar een plek waar ze gewoon Zwitsal verkopen voor de billetjes. Naar een locatie met veel andere Nederlanders, zodat mijn jongens vriendjes kunnen maken. Naar zo’n in- en in-burgerlijk vakantieparadijs waar ik vroeger met mijn bergschoenen, afritsbroek en kloeke rugzak mijn globetrottersneusje voor zou hebben opgehaald.

 

Avontuur verhalen

O ik lees ze wel. Verhalen in glimblaadjes over Eva en Sjors die met hun peuter en een baby in de draagdoek heerlijk zes weken door India hebben getrokken. Of alleenstaande moeder Willemien die geheel zelfstandig een jeep in elkaar heeft geschroefd en daarmee de Sahara onveilig maakt, haar tweeling van anderhalf kirrend op de achterbank. En over Jelle en Lisa die al maanden met de driejarige Lois hotseklotsend de woeste Atlantische Oceaan aan het overzeilen zijn.

 

'Geen avonturen meer voor mij'

Ik zie de verhalen en kan maar twee dingen denken. Respeeeeeeeeeeect. En vooral: Wat. Een. Hel. Sinds ik kleine kinderen heb, wil ik op vakanties weinig meer dan een cocktail, een zwembad en een zonnetje. Grootse avonturen zijn me veel te veel moeite. Eigenlijk wel gênant, bedacht ik tijdens onze laatste vakantie onder een parasol. Moet ik die kinderen van mij niet wat meer van de wereld laten zien?

 

Prachtavontuur

Maar toen dook mijn oudste bovenop me. Opgewonden riep hij: “Mama! Mama! Kom mee! Ik heb een egeltje gevonden!” Even later lagen we op onze buiken in het gras te staren naar een grijze bal die zich extreem ontspannen uitrekte. “Mooi, hè, mam. Wat een avontuur!” verzuchtte Miró. Ik aaide zijn door het zoute water ruw geworden haar. “Ja, jong, wat een prachtavontuur.” Toen wist ik: onze vakantiewereld mag dan klein zijn, hij is groots tegelijk. En die Kilimanjaro? Die doen we wel als ze zestien zijn.

Roos Schlikker (42) is journalist, schrijver, columnist en theatermaker, zowel letterlijk als figuurlijk. Samen  met haar man heeft ze twee zonen: Miró (7) en Róman (5). Mail Roos op roos@kekmama.nl.

Deze column staat in het Kek Mama Zomerboek 2016

 

BN'er-moeders op Instagram

Van groupies, een onesie tot Valentijnsdag met voetbal: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Goeiemorgen...


 

Lief


 

Prachtige foto


 

Samen de wereld ontdekken


 

Jubileum


 

Op standje lam dan maar...


 

Maandag onesiedag


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

oude-versleten-bank-koesteren

Lauren Eberspacher belooft haar partner dat ze ooit die mooie witte bank uit de woonmagazines zullen kopen. Maar zolang er nog kinderen door het huis springen, kunnen ze hier alleen van dromen.

Op Facebook schrijft ze een ode aan de witte bank (én aan haar oude, versleten exemplaar).

 

Sapvlekken

'Lieve man', zo begint Lauren haar bericht. 'Je weet wel, die witte bank uit dat woonmagazine, ooit gaan we hiervoor sparen en kopen we er een. En hij zal schoon zijn. Niet vies van de sapvlekken, appelschillen en melk. Oh, en wanneer er mensen op bezoek komen, hoeven we niet al het speelgoed eraf te gooien: geen barbiearmpjes die in onze rug porren. We gaan gewoon met z'n allen zitten en genieten van het comfort van onze witte bank.'

 

Lees ook
Moet je zien: man stuurt z'n vrouw 'uitdagende' foto's terwijl hij schoonmaakt >

 

'Prachtige stof'

De moeder vervolgt: 'Op een dag voelen we aan de prachtige stof waar we jarenlang van hebben gedroomd en voor hebben gespaard. En dan zullen we de vlekken missen, want geen vlekken betekent dat onze kinderen niet zo klein meer zijn. De armleuningen zijn stevig en de kussens lekker donzig. Ik weet zeker dat het zo comfortabel zal zijn als we dachten, maar toch zullen we terugdenken aan de momenten dat onze kinderen van onze bank afsprongen, deden alsof ze superhelden waren of 'op avontuur' gingen. Ik denk dat we op die dag onze versleten bank missen.'

 

'De mooiste jaren van ons leven'

Daarom wil Laura haar oude bank koesteren, nu het nog kan. 'Laten we de vlekken blijven schrobben en de dekens blijven gebruiken. Laten we blijven knuffelen met onze kinderen en kijken hoe ze op avontuur gaan in onze woonkamer. Omdat de jaren die we met deze versleten bank hebben, ongetwijfeld de meest kostbare, vermoeiende en mooiste jaren van ons leven zullen zijn.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >