Beeld: Canva
Tja, sommige schoonmoeders roepen nou eenmaal wat frustraties op. Dan kan fijn zijn om je hart te luchten. Christel (31) heeft alleen een hele belangrijke tip: doe wel eerst even je babyfoon uit, als je je irritaties de wereld in slingert.
“Het is zaterdagochtend, een uur of tien, en ik ben net bezig met het aankleden van de kinderen als de deurbel gaat. Ik voel het gewoon: het is mijn schoonmoeder. Wie anders komt er onaangekondigd op de meest ongelegen momenten? En ja hoor, als ik de voordeur open, staat ze daar, in volle glorie met een grote glimlach en haar net iets te luidruchtige teckel Toosje.
“Hallo lieverd!” roept ze enthousiast, waarna ze het vervolgens nodig vindt om nog even te benadrukken hoe moe ik eruit zie. “Ik was in de buurt en dacht: ik kom even langs.” Ik forceer een glimlach, al is mijn ochtend nu officieel verpest. In de buurt? denk ik bij mezelf. Ze woont letterlijk een halfuur verderop. Dit bezoek is allesbehalve toevallig.
“Gezellig”, lieg ik, terwijl ik haar binnenlaat. De kinderen rennen naar haar toe, natuurlijk dolblij om oma te zien. En ik? Ik ben vooral bezig om die zenuwtrek in mijn oog onder controle te krijgen. Ik hou van haar, echt, maar haar ‘spontane’ bezoekjes komen altijd net op het verkeerde moment, net als haar ongevraagde adviezen
Een uur later zit ze nog steeds te kletsen op de bank, terwijl ik eigenlijk boodschappen moet doen, de was moet vouwen en het liefst nog even tijd met de kids wil doorbrengen. En natuurlijk blijft ze maar tips geven over hoe zij het vroeger allemaal deed. ‘Ach, lieverd, je moet echt wat vroeger opstaan. Dan krijg je véél meer gedaan.’ Die opmerking is de druppel die de spreekwoordelijke emmer doet overlopen, en ik besluit dat het tijd is om even de babykamer in te vluchten. Zogenaamd, om de luier van onze jongste te verschonen.
Tekst gaat verder onder de podcast
Mijn man volgt me naar boven. ‘Hoe lang blijft ze deze keer?’ vraag ik zachtjes, terwijl ik de deur van de babykamer achter me dichtdoe. ‘En waarom heeft ze altijd iets op te merken over hoe ik dingen doe? Alsof ik niet weet hoe ik mijn eigen kinderen moet opvoeden!’ Mijn man zucht en haalt zijn schouders op. Hij weet dat dit gesprek eraan zat te komen. ‘Ze bedoelt het goed’, zegt hij, maar ook hij klinkt niet al te enthousiast. ‘Ze houdt gewoon van de kinderen. En van ons.’ Ik frons: ‘Maar moet die liefde altijd komen met een kant-en-klaar adviespakket?’ mompel ik gefrustreerd. ‘Serieus, als ze nog één keer opmerkt dat ik het huishouden ‘iets beter kan organiseren’, dan..’ En ineens hoor ik het. Dat zachte gekraak van de babyfoon. Oh nee!
Mijn hart slaat een slag over. De babyfoon staat aan en beneden, in de woonkamer, staat het andere deel. Precies waar mijn schoonmoeder al een uur lang zit. Ik kijk mijn man aan met mijn ogen wijd van paniek. Hij begrijpt het meteen. ‘Oh, oh’, fluistert hij, alsof hij de bui al voelt hangen. We blijven een paar seconden in totale stilte staan, alsof we op deze manier de situatie nog kunnen redden. Zou ze alles gehoord hebben? Hoe erg is dit? Mijn gedachten gaan in overdrive. Straks komt ze omhoog met die beledigde blik in haar ogen, of erger nog, ze loopt gewoon weg zonder iets te zeggen en we horen er de komende zes maanden niets meer van.
Na wat voelt als een eeuwigheid, besluiten we naar beneden te sluipen om ons verlies te nemen. Ik werp snel een blik op de babyfoon in de woonkamer – ja hoor, hij stond aan. Maar tot mijn grote opluchting staat mijn schoonmoeder in de keuken, de koelkast grondig onder handen te nemen. Iets waar ik normaal gesproken stressvlekken van zou krijgen, maar vandaag ben ik er maar wat blij mee.
Ik probeer kalm te blijven. ‘Gaat alles goed hier?’ vraag ik met een iets te opgewekte stem. Ze kijkt op, helemaal in haar eigen wereld. ‘Oh ja, hoor schat! Ik kom alleen heel veel potjes tegen die over de datum zijn. Daar moet je wel op letter hoor. Wat was je boven aan het doen?’ Haar opmerking raakt mij dit keer niet eens en ik dwing mezelf om niet opgelucht te zuchten. Ze heeft helemaal niets door. Ze was waarschijnlijk zo druk bezig met het opruimen van de koelkast dat ze niets heeft gehoord. Ongelofelijk.
Als ik die avond eindelijk op de bank plof, met de babyfoon naast mij, grinnik ik om de gedachte hoe dit had kunnen eindigen. Volgende keer misschien maar gewoon even diep ademhalen voordat ik mijn gal spuw in de babykamer. Of de babyfoon voortaan standaard uitzetten als ze op bezoek komt. Dat is waarschijnlijk een betere strategie.”
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Na een periode van plannen, schuiven en geduld is het moment daar voor Vinenzo Wildeman: hij staat op het punt om zijn ouderlijk huis te verlaten. Een mijlpaal waar het gezin al een tijd naartoe leefde en die nu eindelijk concreet wordt.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Bridget Maasland geeft haar volgers een kijkje in een moeilijke periode binnen haar gezin. De presentatrice deelt een kwetsbare foto van haar moeder Elly, die in bed ligt, en vertelt dat de afgelopen weken erg zwaar zijn geweest.
We vroegen jullie op Instagram wat jullie van het tropenrooster vinden. En of jullie een mening hebben!
