Beeld: Canva
Je moet wel gek zijn om je lens te gaan zuipen als je vriendin elk moment kan gaan bevallen. Toch deed de vriend van Djamila precies dat. Dat was de bekende druppel.
Djamila (23), zwanger van een dochter: “Ik wist heus wel dat hij van stappen hield toen we een relatie kregen. Sterker nog, dat vond ik juist leuk aan hem. We waren net twintig, gingen samen naar festivals, bleven tot diep in de nacht hangen op terrasjes en sliepen de volgende dag zonder schuldgevoel uit. Heerlijk.
Maar toen ik zwanger werd, dacht ik eerlijk gezegd dat sommige dingen vanzelf zouden veranderen. Niet dat hij nooit meer een biertje mocht drinken of met vrienden op pad mocht. Absoluut niet. Ik gun hem zijn sociale leven. Alleen… drie keer per week tot diep in de nacht stappen terwijl je vriendin hoogzwanger thuis zit? Dat begon me steeds meer tegen te staan.
Iedere keer zei hij hetzelfde: ‘Straks, als de baby er is, kan het voorlopig niet meer. Laat me nu nog even genieten.’ En ergens snapte ik dat ook wel. Alleen zat ik intussen met een bekken waar ik amper nog mee kon lopen, sliep ik hooguit twee uur achter elkaar en moest ik in mijn eentje de laatste babyspullen regelen.
Terwijl mijn vriend op zondagochtend zijn roes lag uit te slapen, was ik bezig met het in elkaar zetten van de commode. De bekende druppel kwam een twee weken voor mijn uitgerekende datum. Hij ging weer stappen, terwijl ik zei dat ik het onverstandig vond. Wat als ik zou gaan bevallen? Ik zou de eerste niet zijn, met deze termijn. Hij zou zijn telefoon in de gaten houden, beloofde hij. Tegen beter weten in, liet ik hem gaan.
Rond twee uur ’s nachts werd ik wakker van heftige buikpijn. Niet zo’n pijntje waarvan je denkt: ach, het zal wel. Ik kon nauwelijks rechtop staan. Natuurlijk schiet er dan maar één gedachte door je hoofd: dit is het, de bevalling begint. Ik wist ook niet wat ik moest verwachten natuurlijk. Ik belde mijn vriend. Geen gehoor. Nog een keer. Nog een keer. Ik denk dat ik hem wel twintig keer heb geprobeerd te bereiken. Niets.
Ik raakte volledig in paniek. Omdat de pijn steeds erger werd en ik alleen thuis was, belde ik uiteindelijk de huisartsenpost. Ik kon zo zelf niet rijden, mijn ouders wilde ik niet wakker bellen. Ze stuurden meteen een ambulance. Daar lag ik dan, hoogzwanger en alleen in een ambulance, terwijl de vader van mijn kind ergens in een kroeg stond en niet eens doorhad dat zijn telefoon was ontploft.
Gelukkig bleek het uiteindelijk geen bevalling te zijn, maar hevige bandenpijn in combinatie met oefenweeën. Achteraf viel het mee. Maar voor mij was er iets definitief veranderd. Toen ik de volgende ochtend weer naar huis mocht, belde ik mijn moeder om me naar huis te brengen. In de auto naar huis had hij nog altijd niks laten weten. ‘Mam, mag ik met jou mee naar huis?’ vroeg ik. ‘Natuurlijk, schat.’
Ik was zó kwaad, ik wilde mijn vriend geen moment meer onder ogen komen. Mijn moeder was bijna nog kwader, die schold hem helemaal verrot zodra we thuis kwamen. Hij was nog steeds straalbezopen en had niet eens gemerkt dat ik niet in bed lag. Wat een idioot!
Ik kon niet op hem rekenen, dat was wel duidelijk. ‘Kijk maar wat je doet, maar je doet het zonder mij. En je dochter krijg je nooit te zien’, schreeuwde ik, voor ik de deur achter me dicht knalde. Dat ging misschien wat ver, want ik gun haar natuurlijk wel een band met haar vader. Laten we dat dan maar op de hormonen gooien.
Sindsdien heeft hij ongeveer alles geprobeerd om het goed te maken. Bloemen, brieven, beloofd dat hij nooit meer zou stappen. Dat hij het nu écht begreep. Ik geloof ook wel dat hij spijt heeft. Alleen krijg ik dat beeld van mezelf in die ambulance niet meer uit mijn hoofd. Ik vraag me steeds af: wat als het wél de bevalling was geweest? Wat als er écht iets mis was geweest? Dan wil ik niet hoeven hopen dat de vader van mijn kind eindelijk zijn telefoon opneemt. Ik wil zeker weten dat hij er is, zonder dat ik het ook maar hoef te vragen. Ik besefte die nacht dat ik liever alleen moeder ben dan samen met iemand op wie ik niet kan bouwen als het erop aankomt. Maar wie weet, laat hij zien dat hij een tweede kans verdient.”
Nils was wél fysiek aanwezig, maar was na de geboorte van zijn zoontje woedend op zichzelf omdat hij tijdens de helse bevalling zo passief had toegekeken. Je leest hier zijn verhaal.
Een relatie die goed voelt, geeft energie in plaats van energie te kosten. Het zijn de mensen bij wie je jezelf kunt zijn, bij wie je je gezien voelt en bij wie je na een gesprek vaak net iets lichter de deur uitloopt. Zulke verbindingen zijn waardevol, maar ontstaan niet vanzelf.
Intens verdrietig nieuws. Petra Quist, bekend van het influencerkoppel Date & Discover is, enkele uren nadat zij was bevallen van haar dochter Jessie, overleden. Dat maakt haar partner Ruben bekend via Instagram.
Achter de bravoure en de muziek schuilt ook een vader die zijn zoon mist. In de nieuwste aflevering van de documentaire Lil Kleine: Terug spreekt Lil Kleine openhartig over de moeilijke band met zijn zoontje Lío.
Heeft jouw kind op dit moment krentenbaard? Hij of zij is niet de enige. Het aantal kinderen met deze besmettelijke huidziekte is flink toegenomen vorige week.
Heb jij onlangs chocolade gekocht bij Dirk? Check dan dan even je voorraadkast. De supermarktketen roept namelijk een chocoladereep terug, omdat er mogelijk stukjes rubber in kunnen zitten.
Ouders willen het goed doen. Liefst overal tegelijk: gezond eten op tafel, genoeg hobby’s, goede schoolprestaties en vooral een blije kindertijd. En zodra er een beetje stilte of verveling ontstaat, voelt dat voor veel ouders als iets dat meteen opgelost moet worden.
