Pauline Wingelaar BN'er interview

In de serie echte Gooische meisjes viel Pauline Wingelaar (32) al op door haar zelfspot en die is nog even groot nu ze twee zoontjes heeft.

Op zaterdagochtend slenteren over de markt in de dorpskern van Naarden-Vesting. Verse bloemen kopen, ontbijten in een koffietentje. Man Harmen loopt voorop, oudste zoon Reinier met zijn handen in de zakken achteraan – op de voet gevolgd door Pauline achter de buggy met baby Diederik. “Op die momenten denk ik: wat heb ík het goed voor elkaar.”
 

Echte Gooische meisjes

Ze werd bekend als een van de ‘echte Gooische meisjes’ uit de gelijknamige realityserie, maar vindt zichzelf totaal geen Gooisch meisje. “Ik liep stage bij de tv toen Laguna Beach en The Hills, series over verwende Amerikaanse nesten, een grote hit waren. ‘Nou’, riep ik, ‘zulke meiden hebben wij in het Gooi ook hoor!’ Goed format, vond mijn baas: ‘Dan moet jij de meiden ronselen én zelf meedoen.’

De vijf vrouwen die meededen zijn tien jaar na dato nog steeds vriendinnen. Drie van ons waren zelfs tegelijk zwanger. Lagen we hoogzwanger te appen: ‘Pff, gebeurt er bij jou al wat?’
 

Een huis met zeven voordeuren

Ik groeide op in een gewoon rijtjeshuis. Mijn vrienden woonden in riante villa’s. Een vriendje grapte: ‘Kijk nou, hoe leuk: jouw huis heeft zeven voordeuren.’ Ik ben opgevoed door ouders die vinden dat je hard moet werken voor je geld. Mijn moeder vond het daarom weleens lastig dat ik werd neergezet als verwend nest. Mijn vader was nuchterder.

Hij zei: ‘Als je je kop boven het maaiveld uitsteekt, weet je dat-ie eraf wordt gehakt.’ En de legendarische woorden: ‘Beter verwend dan verwaarloosd.’ Ik werd ook best verwend, als enig kind. Toen ik zestien werd, zei mijn vader: ‘Je mag kiezen: nu een scooter, of een auto als je achttien bent.’ Ik zei: ‘Ik kies voor de scooter, want ik weet hoe je bent; tegen de tijd dat ik achttien ben krijg ik die auto ook wel.’ Ik bedoelde het niet eens verwend, ik wist gewoon hoe hij in elkaar zat.
 

Vrijheid-blijheid

Ik had een fijne, warme jeugd en ben nog steeds heel close met mijn ouders. Ze voedden me vrij en open op: alles was bespreekbaar zolang ik maar eerlijk was. Mijn moeder werkte bijna fulltime, maar ik hoefde nooit de tafel te dekken of mijn kamer op te ruimen. Die vrijheid-blijheid wil ik doorgeven aan mijn eigen kinderen. Al is het wel de bedoeling dat zij straks hun steentje bijdragen in het huishouden, ha!”

Als enig kind was Pauline altijd bang haar ouders te verliezen. “Ik dacht: dan ben ik helemaal alleen. Die angst verdween pas toen ik vier jaar geleden trouwde met Harmen en een jaar later Rein geboren werd. Nu heb ik mijn eigen gezin, mocht er iets met mijn ouders gebeuren.”
 

Lees ook
Fotoserie: stel neemt IVF-embryo overal mee naartoe >

 

'Bij het eerste onderzoek was het duidelijk'

Dat Pauline kinderen kreeg was niet vanzelfsprekend. “Ik heb PCOS: polycysteus-ovariumsyndroom. Een hormonale afwijking waardoor je een heel onregelmatige eisprong hebt en cystes krijgt op je eierstokken. Je bent zelden of nooit ongesteld en verminderd vruchtbaar. Ik kwam erachter toen ik op mijn 27ste stopte met de pil en maar niet ongesteld werd. Anderhalf jaar later was ik nog steeds niet zwanger. Bij het eerste onderzoek was het meteen duidelijk: mijn eierstokken leken wel druiventrossen.

Ik kreeg Clomid om de eisprong te bevorderen, maar dat sloeg niet aan. We wilden net overstappen op hormooninjecties toen de arts in de zomer van 2014 zei: ‘Joh, Harmen en jij gaan trouwen en van hormooninjecties word je geen leuker mens. Ga lekker genieten en zet dat zwanger worden even uit je hoofd. Als je terugkomt beginnen we met prikken.’
 

Een sprookje

We trouwden in de Grote Kerk van Naarden, en vertrokken naar Toscane voor een bruiloft van twee dagen. Het was een sprookje. Een week na thuiskomst ging ik met mijn moeder naar het ziekenhuis om te oefenen met prikken. Ik bleek hartstikke zwanger. ‘Ik weet niet wat jullie hebben gedaan in Italië’, zei de arts, ‘maar dit is uniek.’ Misschien kwam het doordat ik zwanger worden even uit mijn hoofd had gezet. Of omdat ik voor mijn huwelijk nogal was afgevallen; PCOS hangt samen met overgewicht.

Hoe dan ook, Harmen en ik waren onwijs gelukkig met dit nieuws. Na de geboorte van Reinier dachten we: we zien wel. Na zes maanden stopte ik met borstvoeding en werd ik weer niet ongesteld.
 

'Ik rende gillend naar beneden'

Wat is je haar in slechte staat’, zei mijn kapper en goede vriend Mika van Leeuwen toen ik maanden later bij hem in de stoel zat. ‘Nu je het zegt,’ zei ik, ‘ik voel me al tijden raar. Opgefokt, misselijk; misschien ben ik wel zwanger.’ Thuis heb ik meteen een test gedaan, en met de positieve stick in mijn handen rende ik gillend naar beneden. Harmen en ik waren zo blij. Helaas, de test was vals positief. Ik moest toch aan de Clomid. Na drie maanden was ik zwanger van Diederik.”


Het hele interview staat in Kek Mama 05-2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

schoonmaken weekend
Beeld: Pexels

Het huis opruimen en soppen: wie geen schoonmaakster heeft, moet zelf aan de slag. Blogger Mandy Roussel stelde het zo lang mogelijk uit, tot ze de troep niet langer kon aanzien.
 

‘Maar toen ik alles had schoongemaakt, voelde ik me verschrikkelijk’, schrijft ze op Scary Mommy.

 
Verdwaalde druif

Een vieze douche, stof in alle hoeken en gaten en een verdwaalde druif onder de stoel: Mandy negeerde alle tekenen dat haar huis toe was aan een flinke schoonmaak. Ze vertelt: ‘Hoewel ik er de tijd voor had – we hadden eindelijk eens een weekend zonder verplichtingen – betekende dit nog niet dat ik het ook moest doen. Toch?’
 

Lees ook:
Dit is dé tip voor moeders die rommel in huis zat zijn >

 

Vernietiging

Op vrijdag en zaterdag lukt het haar prima om door de troep heen te kijken. Ze hangt op de bank, neemt haar kinderen mee naar het park en gaat ’s avonds een potje bingewatchen. Ze verheugt zich op een regenachtige zondag voor een Harry Potter-marathon met het hele gezin, maar het loopt anders. ‘Opeens scheen de zon’, zegt Mandy, ‘en zag ik de vernietiging: overal lag speelgoed, borden van het ontbijt en de lunch nog in de woonkamer en door alle kruimels leek het alsof de druif onder de stoel zorgvuldig geplaatst was in het interieur. Ik wist: dit hou ik niet veel langer uit.’

 

‘Waarom doe ik dit?’

Mandy verzamelt moed en begint aan de schoonmaak. ‘Na drie kwartier was ik klaar en voelde ik me verschrikkelijk. Waarom deed ik dit? Waarom kon ik niet gewoon ontspannen?’ Volgens haar zijn er twee redenen: ‘Wij moeders hebben het zo druk, dat we ergens de controle over moeten houden om niet gek te worden. Of misschien is ons leven zo chaotisch dat we orde in huis moeten scheppen om wat rust te vinden. Als ik als moeder een superkracht zou kunnen kiezen, weet ik het wel: het negeren van een vies huis. Maar helaas is die superkracht alleen beschikbaar voor vaders – en ik kan me niet voorstellen dat zij het willen ruilen voor borstvoeden.’

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

foto's social media kinderen
Beeld: Pexels

Van het eerste stapje tot de eerste schooldag: we zijn apetrots op ons kind en posten bijna elke mijlpaal op social media. Blogger Lorna Rose deed dat ook, maar toen haar tweede kind werd geboren ging ze nadenken over de gevolgen.  

‘Wie geeft mij toestemming om informatie over mijn kinderen, laat staan hun privacy, online te zetten?’, schrijft ze op Scary Mommy.

 
Alles vastleggen

Toen Lorna voor het eerst moeder werd, plaatste ze allerlei foto’s van haar zoon op Facebook. ‘Zijn eerste badje, een foto dat hij sliep, de trap op kroop en voor het eerst spaghetti at: ik wilde elk moment vastleggen en het vervolgens delen op Facebook’, vertelt Lorna. ‘Ik wilde mijn moederschap naar de wereld schreeuwen.’

 

Lees ook:
'Kap eens met dat 'mooie' social media-plaatje: geen kind is perfect' >

 

Lelijke pony

Tweeënhalf jaar later werd haar dochter geboren. Na een tijdje merkte Lorna dat ze minder over haar dochter op social media postte. ‘Ik ging erover nadenken: was het omdat dit de tweede ronde van het moederschap was en ik niet de behoefte voelde om het van de daken te schreeuwen? Was het omdat zij een meisje was?’ Lorna realiseerde zich dat ze zelf als kind ook niet op internet stond. ‘Mijn lelijke pony van toen ik 12 jaar oud was en de dikke onderlip die ik als tiener had stonden niet op Facebook, want dat bestond toen niet. En daar ben ik nu opgelucht om. Dus waarom doe ik dat mijn kinderen nu wel aan?’

 

'Denk eerst na'

Lorna kwam tot de conclusie dat het posten van een kwetsbaar moment van haar kinderen, hoe eng of gedenkwaardig ook, niet langer alleen hun gezinsmoment is. ‘Het wordt onderdeel van de Facebook-machine’, zegt ze. ‘Ik heb niet langer controle over wie het ziet, wie het gebruikt en met welk doel.’ Ze wil nog steeds foto’s en video’s delen om verre vrienden en familieleden op de hoogte te houden en steun te ontvangen als het niet goed gaat met haar kinderen. Maar ze denkt nu goed na vóórdat ze iets post: ‘Ik vraag mezelf steeds af: zou dit mijn kind op een dag in verlegenheid kunnen brengen? Of is er een andere manier dan Facebook om steun van mijn omgeving te ontvangen?’

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >