Wat doe je wanneer de NIPT – de Niet-Invasieve Prenatale Test – uitwijst dat je kind misschien een syndroom heeft? Jeanne (34) vertelt erover.
“Hoe graag ik ook een kind wilde, toen ik anderhalf jaar geleden de positieve zwangerschapstest in mijn handen hield, kon ik niet echt blij zijn. Vast door de schrik, dacht ik. Of door de hormonen. Maar het gevoel hield aan, en met lood in mijn schoenen ging ik met tien weken samen met mijn vriend Jeroen naar de eerste echo. Stomverbaasd was ik, toen ik een hartje zag kloppen; al die tijd wist ik zeker dat er iets niet in de haak was. Toen de verloskundige de NIP-test aanbood, twijfelde ik geen seconde. Ik kon elk bewijs dat ons kind gezond was, hard gebruiken.
Een kleine twee weken na het bloedonderzoek kwam de uitslag: niet goed. Er was een zogenaamde ‘nevenbevinding’ gedaan; een afwijking op chromosoom 5. We moesten door naar het ziekenhuis voor vervolgonderzoeken. Zie je wel, dacht ik, ik wíst het. Tegelijkertijd voelde ik me schuldig. Straks had ik dit veroorzaakt met mijn negatieve gedachten. Klinkklare onzin natuurlijk, maar mijn emoties schoten alle kanten op. ‘Het is maar een kans’, sprak mijn vriend bemoedigend, maar ik deed de dagen erna geen oog meer dicht. Hoe moesten we nu verder?
De dag na de uitslag, begon ik spontaan te vloeien. Het hartje van ons kindje klopte niet meer, constateerde de verloskundige, bij wie ik ondanks mijn doorverwijzing naar het ziekenhuis goddank meteen terecht kon. Gezien mijn bloeding was de uitdrijving van het vruchtje al begonnen, zei ze. Naast groot verdriet, voelde ik grotendeels opluchting. Al was de miskraam heel naar; ik had een dag lang vreselijke krampen en vloeide enorm.
Momenteel probeer ik opnieuw zwanger te raken. Het duurde even voor ik me over mijn angst durfde heen te zetten, maar onze kinderwens is zo groot; we wagen het er toch op.”
Nog meer Kek Mama? Schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Mariëtte Middelbeek is chef redactie van Kek Mama en auteur. Samen met haar man Erik heeft ze twee kinderen: zoon Casper (5) en dochter Nora (3).
Een snoepje minder in de eerste levensjaren zou tientallen jaren later mogelijk verschil kunnen maken voor de gezondheid van je hersenen.
