Nienke (32) liep vorig jaar mee tijdens de laatste avond van de Avondvierdaagse en de sfeer was gemoedelijk, tot een iets te gezellige vader met een blikje bier de show begon te stelen. “Op een gegeven moment deed hij alsof hij de leider van een fanfare was.”
Nienke: “Daar liep ik dan, met een slinger van kinderen voor me en achter me, op de laatste avond van de Avondvierdaagse. Er hing een gezellige sfeer. Overal zag je ouders met bloemen, medailles en… blikjes bier. Vooral één ouder sprong eruit: de vader van Sophie, het klasgenootje van mijn zoon.
Hij had zijn shirt al half in zijn broek gefrommeld en liep luid zingend mee. In het begin kon ik er nog om lachen – ach, een beetje joligheid na vier dagen wandelen mag best. Maar al snel werd het een gênante vertoning.
‘Jaaa, toppers! Wat een bikkels!’ brulde hij, terwijl hij met zijn blikje proostte op de groep kinderen die vooral sneller gingen lopen om maar bij hem vandaan te komen. Hij begon allerlei rare dingen te bedenken alsof hij de leider van een fanfare was of dat de kinderen aan het marcheren waren in het leger. Mijn zoon keek me vragend aan. ‘Waarom doet die papa zo raar?’
Zijn dochter Sophie probeerde zich te verstoppen achter haar moeder, die zichtbaar ongemakkelijk probeerde te doen alsof ze hem niet kende. En toen struikelde hij over zijn eigen voeten, waar hij van die grote overdreven bergschoenen aan droeg. Hij viel midden op het gras en lachte alsof hij de grootste grap had gemaakt. Een groepje ouders keek elkaar ongemakkelijk aan. Kon hij nog opstaan? Ja, dat wel gelukkig. Maar wie weet hadden we hem daar anders wel laten liggen.
Ik voelde niet alleen plaatsvervangende schaamte voor hem, maar ook voor mezelf en de andere ouders. Niet alleen omdat hij zich zo aanstelde, maar ook omdat mensen vast dachten dat wij bij elkaar hoorden. Toen hij even later ‘Links, rechts, links, rechts!’ begon te scanderen en rare liedjes begon te zingen, terwijl hij zijn bier morste over zijn broek, was voor mij de maat vol. Ik trok mijn zoon iets dichter naar me toe en versnelde mijn pas. ‘Kom, we lopen een stukje vooruit’, fluisterde ik. Mijn zoon knikte. ‘Die papa is gek.’
Ik hoop dat hij zich de volgende dag net zo schaamde als ik me die avond deed en waarschijnlijk was dat ook zo, want Sophie werd die dag gebracht en opgehaald door haar oma. Met het spreekwoord: ’s avonds een man, ’s ochtends een man was de vader duidelijk niet bekend.”
Ook Maike staat niet te springen om de avondvierdaagse weer mee te lopen: “De moed zakt me bij voorbaat al in de wandelschoenen, die ik natuurlijk niet heb” Je leest het hier.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Soms brengt een nieuwe levensfase precies wat je nodig hebt. Dat geldt ook voor Karen Damen. De voormalige K3-zangeres heeft de afgelopen jaren veel meegemaakt, maar kijkt tegenwoordig met een grote glimlach naar haar leven.
Terugkijkend leidde ze een luxeleventje toen ze maar zestien uur per week werkte. Maar nadat haar huwelijk strandde is Vivian fulltime gaan werken, met een eeuwig schuldgevoel naar haar kinderen toe als gevolg.
Ontwerpster Meike is vanwege ernstige rugklachten voor tachtig procent afgekeurd en krijgt een uitkering.
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Drukke agenda, volle dagen en altijd maar doorgaan: veel ouders zullen het herkennen. Ook Chantal Janzen dacht jarenlang dat ze wist wat een burn-out was. Totdat ze van dichtbij meemaakte hoe zo’n situatie er echt uitziet.
