mama is goed bezig

Met de stichting Oma Meijel Breit brengt Moniek Hanssen (41) verschillende generaties bij elkaar. Door oma’s slofjes te laten breien voor baby's in het ziekenhuis bedient ze twee kwetsbare groepen. En brengt ze op die manier een prachtig eerbetoon aan haar moeder - een fanatiek breier - die vijf jaar geleden door een ongeluk om het leven kwam.

Moniek Hanssen (41), moeder van Flo (3,5) en Ize*: “Mijn moeder was een echte brei-oma, altijd in de weer met naalden. Ze maakte babyslofjes voor iedereen die zwanger was; voor bekenden, voor mensen uit de buurt, voor mijzelf. Dat breien was haar kenmerk. Ze droomde ervan om slofjes te maken voor kinderen in het ziekenhuis. Totdat ze vijf jaar geleden, samen met mijn vader en mijn tweejarige dochtertje Ize om het leven kwam, toen ze aangereden werden tijdens een fietstochtje. Je kind én beide ouders in een klap verliezen, is het heftigste dat je als mens kan overkomen. Het voelde alsof ik álles kwijt was.”
 

“Via de stichting voelde ik me dichter bij mijn moeder”

“Heel lang was het leven zwart en was ik tot niks toe in staat. Tot ik op een gegeven moment weer aan de droom van mijn moeder moest denken, nu ongeveer drie jaar geleden. Het gaf mij een heel fijn gevoel dat zij van breien zo gelukkig werd. En het was een belangrijk onderdeel van het rouw-proces om uit te zoeken hoe ik haar droom kon waarmaken.

Ik had zelf ooit wel geleerd hoe ik moest breien, maar kon het niet goed meer. Bovendien wilde ik het groot aanpakken. Dus ben ik op zoek gegaan naar dames die mij wilden helpen. Mijn moeder zat in een breiclubje, zij hielpen mij op weg, onder andere met het patroon voor de slofjes. Langzaam merkte ik dat als ik met de stichting bezig was, ik me dicht bij mijn moeder voelde.”
 

“Terwijl haar dochter aan allerlei slangetjes lag, bleven de sloffen goed aan de voetjes zitten."

“Op dit moment hou ik me met name bezig met de stichting. Ik verwerk bestellingen, organiseer de breicafé’s, werf nieuwe oma’s en doe de marketing, zoals het bijhouden van Facebook, Instagram en de website. Inmiddels hebben we een club van 25 tot 30 oma’s die onze babyproducten maken. Het idee erachter is het één voor één principe: wij verkopen onze spullen en voor ieder verkocht product schenken we een paar slofjes aan een baby in het Wilhelmina Kinderziekenhuis.

Ik koos voor dat ziekenhuis, omdat de dochter van een van mijn beste vriendinnen daar lag toen zij een ernstige hartafwijking bleek te hebben. Terwijl haar dochter aan allerlei slangetjes lag, bleven de sloffen die mijn moeder had gebreid, goed aan de voetjes zitten. En leidden zo de aandacht even af van de ellende. Inmiddels zijn we ook bezig andere ziekenhuizen te benaderen om nog meer kinderen en ouders door dit kleine gebaar een steuntje in de rug te geven.”
 

“Ze zou zeven zijn geworden”

“Voor het ongeluk had ik een heel goede baan, werkte ik vier dagen per week en vond ik mijn carrière belangrijk. Maar als je zoiets heftigs meemaakt, verandert het je hele perspectief op de wereld. Want een auto, een huis, een baan: ik zou álles opgeven om dat stukje geluk dat ik had weer terug te krijgen. Je komt er eigenlijk achter waar je als mens echt gelukkig van wordt; iets betekenen voor anderen. Ook omdat ik zelf heb ervaren hoeveel kracht je ontvangt van anderen op het moment dat je het heel zwaar hebt.

Ik kom net weer uit een lastige tijd. In maart is de geboortedag van Ize. Ze zou nu zeven zijn geworden en de tijd daar omheen is heel erg moeilijk. Daar heb ik fysiek en mentaal heel veel last van. Gelukkig hebben Erik en ik nog een dochter gekregen. Flo is nu drie en zij brengt weer heel veel liefde en geluk in ons leven. Ze kan Ize nooit vervangen, maar zorgt er wel voor dat ik weer moeder ben en dat ons leven weer vervuld is. Al ben ik er na vijf jaar ook wel achter dat je zo’n groot verlies echt voor de rest van je leven meedraagt.

Dat dit project zo goed ontvangen wordt, doet daarom veel met me. Het is voor mij een stuk rouwverwerking, maar het is ook een manier om iets voor een ander te kunnen betekenen. Dat maakt mij heel blij en daar kan ik zelfs ook weer gelukkig van worden, ondanks dat de stichting natuurlijk uit een heel heftige en zware situatie is ontstaan.”

 

Moniek.
Beeld: privébeeld.

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

tips-gewichtscoach-afvallen-niet

Door die schappen vol met pepernoten en kerstkransen ben je waarschijnlijk nog lang niet bezig met de nieuwjaarsvoornemens. Hoeft ook niet, maar mócht je je op 1 januari toch bedenken, dan heb je ongetwijfeld wat aan deze tips van gewichtscoach Mieke Kosters.

1. Leef niet volgens de regels van een ander


Je eetpatroon van de ene op andere dag omgooien? Echt. Niet. Doen. Dit houdt niemand vol. De kans dat je na een paar dagen weer in je oude patroon valt, is groot. Afvallen gaat in kleine stappen: luisteren naar je lichaam, eigen keuzes maken. Dus niet opeens gaan leven volgens de regels van een ander. Of dat nu Sonja Bakker, Fajah Lourens of Rens Kroes is. Blindelings anderen volgen, doe je alleen maar tijdelijk. Daar gelooft Mieke niet in: "Je moet in jouw huidige leven, met de dingen die jij lekker vindt en die bij jouw gezinssituatie passen, een manier zoeken om in balans te blijven", legt ze uit. "Je hebt simpelweg drie knoppen om aan te draaien: ‘meer bewegen', ‘minder eten' en ’snelheid van afvallen'. Zorg dat je deze drie factoren in een evenwicht brengt waarmee je tevreden afvalt, eet en beweegt. Dát werkt. En dan hoef je nooit apart te eten van je gezin en eet je nog steeds de dingen die jij lekker vindt."
 

Lees ook
5 steengoede afvaltips voor de laatste 5 kilo

 

 

2. Laat lekkere dingen niet altijd staan


Bijna elk dieet draait om wat je allemaal níet meer mag eten. Je start daardoor met een negatieve kijk op afvallen: jij moet weer streng zijn en afzien. Niet doen: regievol afvallen is veel leuker dan machteloos overeten. Draai je mindset om: Jij mag alles eten, je wilt het niet langer. Je kiest ervoor om slanker te worden (en te blijven). Als je zo redeneert, ben je zelf de baas over je eetgedrag en heb jij de regie. Er zijn geen verboden middelen, want als je geen chocola mag, wil je het juist. Dan ben je alleen maar bezig met al die lekkere dingen die aan jouw neus voorbijgaan en da's zonde. Je mag alles, je kiest zelf. Niet meer al het lekkers, wel het allerlekkerste. Dan val je af en eet je super lekker, ja, ook wijn en chocola.
 

 

3. Roep niet de hele dag 'arme ik'

'Alle slanke mensen kunnen altijd alles eten': arme ik. 'Zij vallen veel sneller af': arme ik. 'Oh, ik moet wéér streng zijn': arme ik. Stop met deze negatieve gedachten, want blijf je 'arme ik' roepen, dan zal het jou niet lukken om lange tijd op je gewicht te blijven: niemand kan een heel leven afzien. Dus stuur ‘arme ik’ de deur uit. Stop met vergelijken en kies het eetgedrag waar jij blij van wordt. Pak de regie. Jij bepaalt wat je in je mond stopt. Je hebt een keuze. 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Editor's note: dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

gescheiden-ouders-herkenbaar

Sinds de scheiding loopt blogger en moeder Michelle Dempsey tegen een hoop dingen aan. Op Scary Mommy zet ze vijf punten op een rij, in de hoop dat andere (gescheiden) ouders zich hierin herkennen.

1. Je propt 'jouw dagen' helemaal vol

"Voor mijn scheiding haalde ik mijn dochter op van school, liet ik haar achter bij de oppas en ging ik weer aan het werk. Nu, op de dagen dat ze bij mij is, stopt de wereld om 15.00 uur. Ik zorg ervoor dat er geen mailtje belangrijker is dan het avondeten met mijn dochter, en dat ik haar rondjes kan zien draaien, met haar kan kleuren of dat we samen lieveheersbeestjes kunnen zoeken in de achtertuin."

 

2. Je worstelt met het ritme van je kind

"Ik heb zo mijn best gedaan om mijn dochter in haar eigen bed te laten slapen, maar toen ze na de vakantie bij haar vader weer terugkwam, was dat hele ritme (je raadt het al) weg. Het is niet dat mijn ex mijn harde werk opzettelijk wilde saboteren, het is gewoon moeilijk om op twee plekken consistent te blijven."

 

Lees ook
Co-ouderen na de scheiding: 'Het gemis van je kinderen went nooit' >

 

3. Je vraagt je steeds af of je het niet verknoeit

"Het eerste wat in me opkomt als m'n zoon weer een 'Ik wil mama-meltdown' heeft, is: 'Krijgt hij hier op latere leeftijd last van?' Vervolgens krijg ik een schuldgevoel en moet ik mezelf er weer even aan herinneren waarom mijn ex en ik op dit punt waren beland. 'Het is beter zo', zeg ik dan steeds. 'Dit is beter dan getuige moeten zijn van twee ruziënde ouders.'"

 

4. Je mist van alles

"Natuurlijk is er niets mooiers dan vrolijke FaceTime-telefoontjes van mijn dochter krijgen als ze bij haar vader is, maar als ze dan vertelt dat ze bij Disney on Ice was en haar held Elsa zag, baal ik dat ik daar niet bij was. Want dat is wat het ouderschap zo mooi maakt."

 

5. Je voelt je rot om een uitnodiging af te slaan omdat je kind dat weekend niet bij jou is

"Er is niets erger dan dat. Het blijft rot dat mijn kind een samenzijn met vrienden of een weekend met familie mist, omdat ons schema dat niet toelaat. En hoe hard je ook probeert om van te voren te plannen, er zijn altijd last-minute speelafspraken of bezoekjes van familie."

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >