Eigen beeld via Lilian van Adrichem
Na ongeveer vier jaar proberen om zwanger te worden, is het voor Michelle Wesselink (37) en haar partner Maurits eindelijk raak. En niet met één kindje, maar met drie. Michelle is in verwachting van twee jongens en een meisje. Hoewel de zwangerschap niet zonder zorgen verloopt, kijken zij en Maurits vooral uit naar de komst van de drieling.
Michelle heeft al een zoon, Olivier van zeven, uit een eerdere relatie. Samen met Maurits vormt ze inmiddels een gezin van drie. Al vroeg in hun relatie spraken ze over een gezamenlijke kinderwens. “Ik wist al dat Maurits ook graag kinderen wilde. Daarom zijn we er vrij snel aan begonnen. We worden natuurlijk niet jonger en het leeftijdsverschil met Olivier werd steeds groter.”
Maar zwanger worden bleek niet vanzelf te gaan. “We hebben ongeveer vier jaar geprobeerd om zwanger te worden. Dat is best een lang traject geweest, waarin we ook veel verdriet hebben gehad. Toch zijn we achteraf allebei blij dat het niet meteen is gelukt. Dat klinkt misschien raar, maar het heeft ons ook dichter bij elkaar gebracht. We hebben nu een mooiere, betere en gelukkigere relatie, juist doordat we samen zoveel hebben meegemaakt.”
Na een paar jaar proberen besloten Michelle en Maurits medische hulp te zoeken. Ze wilden alleen niet meteen een uitgebreid vruchtbaarheidstraject ingaan. “We waren eigenlijk al heel gelukkig met ons gezin van drie. Het voelde ook echt als een gezin. Niet als mijn zoon en mijn vriend, maar gewoon als ons gezin. Daarom hadden we voor onszelf besloten dat we nog één ding wilden proberen. We wilden niet het hele traject met IVF en ICSI ingaan, omdat we bang waren dat dat ons als mens en als relatie niet beter zou maken.” Uiteindelijk kozen ze voor een behandeling met inseminatie. “We wilden het nog proberen, zodat we in ieder geval konden zeggen dat we er alles aan hadden gedaan.”
Voordat de behandeling kon beginnen, kreeg Michelle verschillende medische tegenvallers te verwerken. Bij een bloedonderzoek bleek dat haar schildklier bijna niet werkte. “Ik werd in het weekend gebeld door de spoedlijn van het ziekenhuis. Mijn schildklier bleek bijna niet te werken. Dat wist ik helemaal niet. De arts vroeg hoe ik dat niet had kunnen merken. Ik sportte vier keer per week, werkte fulltime en had natuurlijk ook een kind. Ik had wel klachten, maar ik ben iemand die gewoon doorgaat.”
Bij Michelle werd de auto-immuunziekte Hashimoto vastgesteld. Ze kreeg te horen dat ze voorlopig niet zwanger mocht worden. “De arts zei dat het niet goed voor mij was en gevaarlijk kon zijn voor een mogelijk kindje. Eerst moest mijn schildklier onder controle komen voordat we verder konden.”
Gelukkig sloeg de medicatie binnen een paar maanden aan. Achteraf begreep Michelle ook beter waar haar vermoeidheid en andere klachten vandaan kwamen. “Ik werkte in een net startend bedrijf, waar we nog van alles aan het opbouwen waren. Dan denk je: het is gewoon druk, dat hoort erbij. Maar door de medicatie ben ik echt een lichter mens geworden. Ik kan makkelijker dingen loslaten en ga anders met bepaalde situaties om.”
Toen haar schildklier eenmaal onder controle was, volgde opnieuw een tegenvaller. Bij Michelle werden afwijkende cellen op haar baarmoederhals ontdekt. “Die moesten eerst worden weggebrand. Daarna moest alles weer genezen voordat we verder mochten met het traject. Dat kwam er dus ook nog bij.” Michelle en Maurits besloten daarom even een pauze te nemen. “We dachten: we gaan eerst lekker oud en nieuw vieren en op wintersport. Daarna kijken we wel verder. Ik was gewoon even klaar met die hele polonaise aan mijn lijf.”
Na de wintersport besloten ze toch door te zetten. Op eerste paasdag vond de inseminatie plaats. Twee weken later mocht Michelle een zwangerschapstest doen. “Die was meteen hartstikke positief. Maurits was thuis, dus ik liet hem de test zien. Alleen dacht hij eerst dat het misschien nog door de triggerprik kwam die je tijdens zo’n traject krijgt. Als je te vroeg test, kan die namelijk ook een positieve uitslag geven.”
Michelle vertrouwde erop dat de test klopte. “Ik was helemaal niet zo vroeg met testen. Dus ik zei: dat denk ik niet. Daarna hebben we nog een paar testen gedaan en toen bleek dat het echt raak was.” Dat ze niet één, maar drie kindjes verwachtte, wist ze op dat moment nog niet.
Op de dag dat Maurits veertig werd, hadden ze hun eerste echo. Michelle had al het gevoel dat deze zwangerschap anders was dan haar eerste. “Bij Olivier had ik eigenlijk een hele makkelijke zwangerschap. Ik had nauwelijks complicaties en ben uiteindelijk met 40 weken en vier dagen bevallen. Nu was ik al heel erg moe. Daardoor hadden we ergens wel het gevoel dat het misschien meer dan één kindje zou zijn.”
Tijdens de echo wilde de arts eerst zelf kijken voordat Michelle en Maurits het scherm mochten zien. “Ze zei ineens: ‘O, dit wordt spannend.’ Maar niet op een negatieve manier. Dus ik dacht eigenlijk meteen: het zijn er twee.” Toen het scherm werd omgedraaid, bleek het om drie baby’s te gaan. “Ik zag één, twee, drie. Een drieling! Iedereen vraagt steeds of we niet helemaal in paniek waren, maar eigenlijk niet. We dachten vooral: we moeten heel snel verhuizen.”
De drie kindjes hebben ieder een eigen vruchtzak en placenta. Tijdens het vruchtbaarheidstraject waren er twee eicellen die waarschijnlijk zouden springen. Er was ook een derde, maar daarvan werd gedacht dat die niet voldoende zou doorgroeien. “Blijkbaar is dat toch gebeurd.”
Na de echo vertelden Michelle en Maurits het nieuws aan hun ouders. Een dag later was Olivier aan de beurt. “We hebben hem uit school gehaald en zijn met hem gaan zitten. We hadden gezegd dat we lekker sushi gingen eten, want daar zijn we allemaal gek op. Toen hebben we hem verteld dat er drie baby’s komen.” Olivier reageerde meteen enthousiast. “Hij heeft bij zijn vader al een zusje, dus hij weet hoe het is om een broertje of zusje te krijgen. Hij vond het eigenlijk meteen heel leuk en heeft er nog steeds ontzettend veel zin in.”
Michelle en Maurits benadrukten dat er voor Olivier niets zou veranderen. Vooral één opmerking van haar zoon raakte Michelle. “Het allermooiste vond ik wat Olivier tegen Maurits zei. Hij noemt hem Paupie, een combinatie van papa en Maupie. Toen zei hij: ‘Ah, Paupie, maar dan krijg jij kindjes van jezelf. Dat vind ik heel fijn.’ Dat vond ik zo ontzettend lief. Dat een kind van toen zes jaar daar al zo over nadenkt.”
Ook de verdeling van de baby’s vindt Olivier leuk. Michelle verwacht twee jongens en een meisje. “Bij zijn vader heeft hij al een zusje. Straks heeft hij dus twee broertjes en twee zusjes.”
De tekst gaat verder onder de video.
Met drie baby’s op komst was hun woning in Amsterdam-Oost ineens niet meer groot genoeg. “We hadden nog één slaapkamer over, maar die was vrij smal en daar stond ook het kantoor van Maurits. Eén kindje hadden we daar prima kwijtgekund, maar drie niet.” Gelukkig werken Michelle en Maurits allebei in het vastgoed. “Vijf dagen na de echo hadden we al een ander huis gekocht.”
Daarna volgde een drukke periode van verhuizen en verbouwen. Inmiddels wonen ze in hun nieuwe huis in Muiden, waar ook Olivier helemaal op zijn plek is. “Het is een heerlijk huis op een groene plek met leuke buren. Olivier kan nu ook lekker buiten spelen. Die komt thuis, geeft me een kus en zegt meteen dat hij weer buiten gaat spelen.”
Hoewel Michelle ontzettend blij is met haar zwangerschap, valt die lichamelijk niet altijd mee. “Vooral de vermoeidheid is echt een rode draad. In het eerste trimester was ik ontzettend moe. Iedereen zei dat het in het tweede trimester beter zou worden, maar ik bleef moe.”
Rond de negentien à twintig weken zwangerschap ging Michelle met verlof, officieel via de Ziektewet. Daarna bleek dat haar baarmoederhals verkort was, waardoor ze veel rust moest houden. “Eerst was hij al wat korter en daarna werd hij nog korter. Dat was wel spannend. Je schiet dan een beetje in een soort bevriezingsstand. Je wilt gewoon dat die kindjes zo lang mogelijk blijven zitten.”
De zwangerschap draait daardoor steeds meer om het halen van kleine mijlpalen. “Eerst wil je de 24 weken halen, dan 26 weken en nu zitten we op 28 weken. Je leeft eigenlijk steeds van mijlpaal naar mijlpaal.” Tijdens een controle bleek bovendien dat een van de baby’s wat afweek van de groeicurve. Gelukkig waren de metingen bij een volgende controle weer geruststellend. “Ze zitten gelukkig allemaal heel dicht bij elkaar. Er is niet één kindje dat veel kleiner is dan de andere twee.”
Door haar zwangerschap moet Michelle inmiddels vrijwel voortdurend rust houden. “Ik ben eigenlijk bijna alleen maar thuis. Ik kan niet meer ver lopen en ook lang rechtop zitten gaat niet goed. Het huishouden mag ik ook niet doen. Dat vind ik mentaal soms best zwaar, want normaal ben ik juist altijd bezig.”
Gelukkig krijgt ze veel hulp van familie en vrienden. Haar moeder helpt één dag per week in huis en haar vader komt iedere dinsdag bij haar thuis werken, zodat ze niet alleen is. “Dan staat mijn vader ineens een broodje voor me te smeren of eten te koken. Dat zijn momenten die ik anders waarschijnlijk niet had gehad.”
Ook heeft Michelle veel contact met andere zwangere drielingmoeders via een WhatsAppgroep. “Het is zo’n andere ervaring. Als je bijvoorbeeld hoort dat je baarmoederhals verkort is, schrik je enorm. Dan reageren andere moeders die hetzelfde hebben meegemaakt en vertellen ze dat ze met rust houden toch nog een mooie termijn hebben gehaald. Dat stelt je wel gerust.”
Michelle staat onder begeleiding van Amsterdam UMC. Wanneer de drieling geboren wordt, is nog niet duidelijk. “Als alles goed blijft gaan, wordt de bevalling uiteindelijk gepland. Maar het kan natuurlijk ook spontaan beginnen.” Tijdens een recente controle kreeg ze positief nieuws. “De artsen zeiden dat als het zo doorgaat, we de NICU misschien helemaal niet nodig hebben. Dat zou natuurlijk fantastisch zijn. De kindjes groeien goed, dus ik probeer gewoon zo rustig mogelijk te blijven en ze zo lang mogelijk binnen te houden.”
Dat Michelle straks moeder van vier kinderen is, had ze een paar jaar geleden nooit verwacht. “Nooit gedacht, maar ik vind het eigenlijk superleuk. Hoe meer zielen, hoe meer vreugde. We vinden het altijd gezellig als er mensen over de vloer komen. Iedereen is welkom, dus het wordt straks waarschijnlijk een mooie chaos.”
Bang voor de komst van drie baby’s is Michelle niet. “Natuurlijk zal het op bepaalde momenten zwaar worden. Maar als het huis straks helemaal klaar is, komt het wel goed. We gaan het gewoon ervaren en hebben er ontzettend veel zin in.” Dat anderen soms geschrokken reageren op het nieuws, begrijpt ze wel. Zelf kijkt ze er vooral naar uit. “We wilden dit al heel lang. En nu komen er drie. Ja, dat is een beetje veel, maar het past eigenlijk ook wel weer bij ons. Laat ze maar komen. Al moeten ze nu nog wel even blijven zitten.”
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week vertelt Joy (30) over het Tikkie dat ze van haar schoonmoeder kreeg.
Video
Drie kinderen, bomvolle agenda’s en af en toe een flinke woordenwisseling: ook bij Kim Kötter (44) en Jaap Reesema (42) is het echt niet altijd rozengeur en maneschijn. Toch weet Kim na veertien jaar samen één ding heel zeker: zij en Jaap worden samen oud. Daar heeft ze zo haar redenen voor.
Een nieuwe liefde vinden is nog niet zo eenvoudig, zeker als je precies weet wat je zoekt. Monique Westenberg zoekt een nieuwe liefde en krijgt daarbij hulp uit onverwachte hoek: haar vriendin gaat op Instagram op zoek naar een geschikte man voor haar.
Bij opa en oma gelden soms heel andere regels dan thuis. Geen tablet aan tafel, gewoon buiten spelen en netjes ‘dank je wel’ zeggen. Misschien vind je sommige gewoontes een tikje ouderwets, maar ze kunnen juist verrassend goed zijn voor je kind.
Video
Je kind achterlaten bij opa en oma is voor veel ouders een vertrouwd gevoel. Toch kunnen er achter de schermen dingen gebeuren waar je als ouder geen weet van hebt. Soms kom je daar op een onverwachte manier achter.
Babynieuws voor Roxanne Filion! De oud-deelneemster van B&B Vol Liefde verwacht samen met haar verloofde Dirk de Nijs haar eerste kindje. Vanwege de zwangerschap hebben de twee besloten hun bruiloft voorlopig uit te stellen.
