meghan-markle
Beeld: Getty Images

Een verdrietige gebeurtenis voor Meghan Markle en haar man, prins Harry. Afgelopen zomer kreeg Meghan namelijk een miskraam. Ze schrijft er een openhartig stuk over in de New York Times.

Met het stuk hoopt de hertogin het taboe op het verliezen van een kind te doorbreken.

Article continues after the ad

 

Scherpe kramp

Meghan omschrijft het verdrietige moment dat ze haar miskraam kreeg. “Het was een ochtend in juli die net zo normaal begon als elke andere dag: ontbijt klaarmaken, de honden voeren. Nadat ik Archie’s luier had verschoond, voelde ik een scherpe kramp. Ik viel op de grond met hem in mijn armen en neuriede een slaapliedje om ons allebei kalm te houden. Het vrolijke deuntje stond in schril contrast met mijn gevoel dat er iets niet klopte. Ik wist, terwijl ik mijn eerstgeboren kind vasthield, dat ik mijn tweede aan het verliezen was.”

Eenmaal in het ziekenhuis krijgen zij en Harry te horen dat ze inderdaad een miskraam heeft gehad. “Ik lag in een ziekenhuisbed met de hand van mijn man vast. Ik voelde de klamheid van zijn handpalm en kuste zijn knokkels, nat van onze tranen. Ik probeerde me voor te stellen hoe we hier weer uit zouden komen.”

 

Belangrijke vraag

In haar column omschrijft Meghan dat ze terugdacht aan een moment in Zuid-Afrika, toen een journalist haar vroeg of ze ‘oké’ was. Die vraag, die ze vrijwel nooit krijgt, hielp haar. “In het ziekenhuisbed, terwijl ik toekeek hoe het hart van mijn man brak toen hij de scherven van het mijne probeerde vast te houden, besefte ik dat de enige manier om te herstellen is dat we eerst vragen: ben je oké?”

 

Lees ook
Als je zwangerschap misgaat: 'Ik was intens verdrietig' >

 

Eerlijk antwoord

Door de huidige coronasituatie en de vele lockdowns, maar ook door de verdeeldheid in de samenleving, voelen veel mensen zich volgens Meghan meer alleen dan ooit. Ze hoopt dat mensen daarom vaker aan elkaar zullen vragen hoe het gaat. Én dat iedereen ook eerlijk durft te antwoorden. Ook als het om een miskraam gaat, waar veel ouders mee te maken krijgen maar waar veelal nog een taboe op zit. “Een kind verliezen betekent een bijna ondraaglijk verdriet, dat door velen ervaren wordt maar door weinigen besproken wordt. Sommige mensen waren zo dapper hun verhaal te delen’, schrijft Meghan. ‘Zij openden de deur, wetende dat als één iemand de waarheid spreekt, het voor ons allemaal een reden is om dat ook te doen.”