Beeld: Jo Goossens
Meddy Goossens (30) is spreker, auteur en moeder. Al meer dan tien jaar wordt ze belaagd door een anonieme stalker, die haar naaktfoto’s online blijft verspreiden. Ze weet niet wie het is, al heeft ze wel een vermoeden. Dit jaar besloot ze het heft in eigen hand te nemen en de rollen om te draaien. Ze schreef een boek over wat ze meemaakte.
Meddy staat met wallen onder haar ogen in de badkamer. Haar zoontje Milas (5) is net wakker. Zelf heeft ze opnieuw een nacht vol nachtmerries achter de rug. Ze twijfelt al maanden over één grote vraag: vertelt ze eindelijk haar verhaal of blijft ze zwijgen? Dan kijkt haar zoon haar aan en zegt: ‘Mama, jij bent mijn superheld.’
“Op dat moment dacht ik: dan moet ik me ook als een superheld gedragen. Ik ga het doen.” Dat ene zinnetje geeft haar het laatste zetje om iets te doen waar ze jarenlang doodsbang voor is geweest: een boek schrijven over de nachtmerrie die haar al meer dan tien jaar achtervolgt.
Die nachtmerrie begint op Werelddierendag 2014. Meddy is thuis bij haar moeder aan het poetsen als haar telefoon ineens ontploft. Binnen een paar minuten stromen de vriendschapsverzoeken binnen. Dertig. Veertig. Vijftig. Eerst denkt ze nog dat het door een foto van haar hond komt die ze die ochtend op Facebook heeft geplaatst. Tot de eerste berichten verschijnen.
“Your pictures are on the internet.” Nietsvermoedend klikt ze op de link. Op haar scherm verschijnt een collage. Gewone foto’s van zichzelf, afgewisseld met naaktbeelden die ze meteen herkent. Die foto’s heeft ze naar haar toenmalige vriendje gestuurd. “Ik raakte volledig in paniek.”
Ze belt haar vriend, die meteen naar haar toe komt. Ook hij is in paniek. Haar vader probeert haar te helpen, maar reageert ook boos. Waarom had ze überhaupt naaktfoto’s gemaakt en opgestuurd? Een vraag die Meddy in de jaren daarna nog honderden keren krijgt. Terwijl niemand de vraag stelt die er volgens haar wél toe doet: waarom verspreidt iemand ze ongevraagd? Iedereen lijkt er vanuit te gaan dat het haar toenmalige vriendje was, maar dat weet ze niet zo zeker.
Wat begint met een paar foto’s, groeit uit tot een jarenlange digitale nachtmerrie. Drie jaar lang duiken de beelden steeds opnieuw op. Er worden nepaccounts aangemaakt, foto’s bewerkt, filmpjes gedeeld en complete websites gebouwd. Iemand maakt zelfs nepadvertenties met haar foto’s en persoonlijke gegevens. Alsof dat nog niet genoeg is, ontvangt ook haar omgeving bedreigingen en wordt ze gestalkt. Ook nieuwe partners worden lastiggevallen. Werkgevers moeten worden ingelicht. Bij iedere nieuwe baan, iedere date en iedere vriendschap komt hetzelfde pijnlijke gesprek terug.
“Op de tweede afspraak vertelde ik het eigenlijk altijd al. Negen van de tien keer wist die ander het dan al. Dan hadden ze het via via al gehoord. Dat was altijd heel pijnlijk.” Alsof één keer slachtoffer worden niet genoeg is, blijft de buitenwereld haar ook nog veroordelen voor wat ze als tiener heeft gedaan.
Omdat Meddy minderjarig is op de beelden, is iedereen die ze doorstuurt strafbaar. Toch lijken veel mensen daar niet bij stil te staan en is de controle hierop nihil. Op sociale media verschijnen discussies waarin wildvreemden haar uitmaken voor ‘slet’ en ‘hoer’. Meddy wil de politiek in, maar partijgenoten willen afstand van haar nemen. Zelfs vriendinnen en haar toenmalige vriendje laten haar vallen.
“Het was heel eenzaam. Ik gaf mezelf jarenlang de schuld. Niet omdat ík de foto’s had verspreid, maar omdat ik ze ooit had gemaakt. En wat had ik dan iemand aangedaan dat hij of zij mij dit aan wilde doen? Ik weet nog altijd niet wie de dader is. Al heb ik wel een vermoeden. Het moet iemand zijn die mij persoonlijk kent. Dat is moeilijk.”
Juist dat schuldgevoel wil ze aanpakken. “We praten nog veel te weinig over digitale veiligheid. Natuurlijk kun je jongeren uitleggen wat verstandig is. Maar zelfs als je álle afspraken maakt met elkaar, blijft degene die de beelden verspreid verantwoordelijk. Niet het slachtoffer. Dat is in onze samenleving nog lang niet doorgedrongen.”
Inmiddels is Meddy moeder van haar vijfjarige zoontje Milas. En dat moederschap verandert alles. Waar haar zoontje eerst de reden is om vooral níét naar buiten te treden – stel dat hij er later mee gepest wordt? – wordt hij uiteindelijk de reden om het juist wel te doen.
“Ik dacht: wat wil ik dat hij later van mij leert? Dat je je hele leven bang blijft? Of dat je je verhaal terugpakt?” Dat betekent niet dat alle angst ineens verdwenen is. Ze volgt nog steeds therapie voor PTSS. Ze controleert soms meerdere keren of de deur wel op slot zit en heeft geen huisnummer en geen deurbel aan haar huis hangen. Nog altijd bang om opnieuw gestalkt te worden.
Zelfs toen ze dacht dat het ergste achter de rug was, bleek dat niet zo te zijn. In 2024 roept haar manager haar onverwacht bij zich. Al weet Meddy natuurlijk wel meteen waar dit over zou moeten gaan. Collega’s blijken een oud filmpje van haar rond te sturen. Opnieuw voelt ze dezelfde paniek als tien jaar eerder. Opnieuw volgen slapeloze nachten en EMDR-sessies.
“Toen besefte ik: als ik hier na tien jaar nog steeds bang voor ben, waar wacht ik dan op?” Haar psycholoog stelt voor de controle terug te pakken. Niet meer vluchten, maar het beest recht aankijken. Dus schrijft ze haar boek. “Ik wil helemaal niet in een slachtofferrol blijven hangen. Als ik iemand in dezelfde situatie kan helpen door mijn verhaal te delen, is het het waard geweest.”
Meddy’s verhaal laat zien dat online seksueel geweld veel langer doorwerkt dan mensen denken. Dat de schaamte vaak bij de verkeerde persoon terecht komt. En dat volwassen mensen zich daar net zo goed schuldig aan maken als jongeren.
Tegenwoordig staat Meddy regelmatig voor klassen, organisaties en bedrijven. Niet alleen om haar verhaal te vertellen, maar vooral om gesprekken op gang te brengen over online veiligheid, victim blaming en veerkracht. En als ze één boodschap mag meegeven? “Stop met vragen waarom iemand ooit een naaktfoto maakte. Vraag liever waarom iemand dacht het recht te hebben om die te verspreiden.” Misschien is dat wel haar grootste superkracht geworden: van haar grootste angst haar belangrijkste missie maken.
Benieuwd naar het boek Shaming van Meddy Goossens? Je koopt het hier.
Toen dochter Melody uit de kast kwam, was voor vader Jörgen meteen duidelijk dat zijn liefde en steun voor haar nooit ter discussie zouden staan, zo vertelt hij tijdens een interview met Libelle.
Even snel een appje beantwoorden tijdens het spelen, nog één keer je mail checken aan tafel of gedachteloos door je telefoon scrollen terwijl je kind een verhaal vertelt.
Voor het eerst sinds de bekendmaking van haar relatiebreuk met Rico Verhoeven laat Naomy van Beem van zich horen.
Spaar je ieder jaar een mooi bedrag bij elkaar om belastingvrij aan je kind te schenken? Dan is het slim om de plannen van de overheid in de gaten te houden.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Een ongeluk zit helaas in een klein hoekje, zeker als kinderen lekker aan het spelen zijn. Voor Kim Kötter en haar gezin kreeg hun vakantie dan ook een heel andere wending dan gehoopt.
