Bo weet niet of ze dankbaar of boos moet zijn: ‘Hoezo kan mijn man nu ineens wél bijspringen?’

gips rolstoel Beeld: Canva
Elsemieke Tijmstra
Elsemieke Tijmstra
Leestijd: 3 minuten

Bo sprong gezellig mee op de trampoline met haar kinderen, maar landde nogal onhandig op de rand en brak haar bovenbeen. Gips en een rolstoel, minstens zes maanden revalidatietijd. Vrij onhandig als moeder. Zeker met een man die geen poot uitsteekt.

Lees verder onder de advertentie

Bo, getrouwd met Rik, moeder van twee kinderen (5 en 3): “Heel standaard, ons gezin. Rik werkt vijf dagen, ik vier. Onze kinderen gaan naar school en naar de opvang, een dag in de week komt oma oppassen. En bovendien, ook heel typisch, is de gehele mental load voor het ouderschap op mijn schouders terecht gekomen.

Lees verder onder de advertentie

Op mijn “vrije dag” zorg ik voor de kinderen, het huishouden, de boodschappen en maak ik het huis schoon. Ik houd afspraken zoals de tandarts, verjaardagen en feestjes bij en zorg dat elk kind altijd overal op tijd is, er cadeautjes in huis zijn en niemand in te kleine of vieze kleding rondloopt. Ook kook ik elke dag, ook al is Rik eerder thuis van zijn werk. Hij gaat gerust zitten wachten tot ik thuis kom.

Tekst gaat verder onder de video.

Ik heb hier al honderden keren wat van gezegd. Dat ik het zwaar vind, al die taken. Dat ik het beter wil verdelen. ‘Zeg me dan wat ik moet doen’, zegt hij. Maar wat initiatief hoef ik niet te verwachten. Bloedirritant. We hebben eigenlijk nooit ruzie, behalve over dit. En toch verandert er geen reet.

Lees verder onder de advertentie

In het gips

Tot ik mijn dijbeen brak. Wat een pijn! Bevallen is er niks bij. Ik viel van de trampoline en kwam heel onhandig neer. Resultaat: een operatie, minstens twaalf weken gips en een rolstoel. Minimaal zes maanden revalidatietijd. Helemaal ruk natuurlijk, maar ik greep direct mijn kans. Rik zou weleens voelen hoe het is als je partner geen poot kan uitsteken (letterlijk, in mijn geval).

Lees verder onder de advertentie

Ik besloot alle huishoudelijke taken die ik normaal op me neem acuut te laten vallen. Heel eerlijk, ik kan ook eigenlijk niks, al had ik het gewild. Vanuit de rolstoel kan ik bijna nergens bij, dus schoonmaken en koken zit er sowieso niet in. En ik moet hem nageven: Rik heeft alles zonder morren opgepakt. Hij haalt de kinderen uit zijn werk op, hij kookt, hij doet de was. Ook had hij in no time een schoonmaakster gevonden.

Gemende gevoelens

Mijn gevoelens zijn gemengd, eerlijk gezegd. Een deel van mij is blij dat hij nu zonder zeuren taken oppakt, een ander deel is juist kwaad dat hij dat niet gewoon eerder heeft gedaan. Ik heb zó vaak gevraagd of hij me kon helpen met dingen, omdat het me te veel werd en ik kreeg altijd te horen dat hij daar geen tijd voor had. Dat was dus gewoon niet waar, want hij doet het nu wél. Dat maakt me boos. Denk maar niet dat ik alle taken weer ga oppakken als mijn gips eraf is. Vanaf nu gaan we het echt eerlijker verdelen. De rest doe ik gewoon niet meer. En weet je wat, die schoonmaakster mag wat mij betreft gewoon blijven.”

Lees verder onder de advertentie

Tiktak, tiktak. Veel vrouwen met een kinderwens voelen hun biologische klok tikken, zo ook Heleen. Maar de man die ermee door leek te kunnen, bleek een totale nietsnut. Je leest het hier.

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail