Beeld: Eigen beeld
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
“Dit is de LAATSTE waarschuwing”, klonk het in de hal. We stapten zojuist door de openslaande deuren van de vakantie-BSO, mijn zoons en ik. De zomervakantie was precies vier minuten oud, het was 08:00 uur ’s ochtends, en de pedagogisch medewerker was er al klaar mee.
De vakantiesfeer zat er verder op zich al goed in. Er werd geknutseld, gevoetbald, iemand was een toren aan het bouwen en ergens klonk dus die veelzeggende zin. Het fascineerde me vooral dat er blijkbaar al meerdere waarschuwingen aan vooraf waren gegaan. En dat vóór negen uur.
Wat moet je in hemelsnaam gedaan hebben om op de eerste vakantiedag al aan je láátste waarschuwing toe te zijn? Had het kind in kwestie een complete emmer strijkkralen over de vloer gegooid? Een fles afwasmiddel leeg geknepen boven een bak vers gesneden fruit? Of de pedagogisch medewerker enthousiast begroet met een waterpistool? Ik stel me voor hoe de rest van de zomer eruit moest zien. Nog zes weken te gaan. Dat zijn ongeveer tweehonderd laatste waarschuwingen per kind en dat is dan nog exclusief de mijne, thuis, richting Frankrijk.
Misschien is de overgang van het strakke schoolritme naar de semi-vrijheid van de vakantieopvang gewoon groter dan we denken. Alsof kinderen om acht uur ’s ochtends collectief besluiten dat de regels nu ook met vakantie zijn. Eigenlijk werkt het woord zomervakantie op kinderen precies zoals twee glazen wijn op volwassenen: de rem gaat eraf.
Bij ons thuis zit de rem er nog even op. Mijn man en ik behoren tot die grote groep ouders die op de eerste vakantiedag gewoon achter de laptop kruipt. Terwijl jaloersmakende kiekjes worden gestuurd vanaf zonnige vakantieadressen met Italiaanse campings, opblaasflamingo’s en kinderen die om 9:00 uur al een ijsje eten, gaan die van ons logeren bij opa en oma en naar de vakantie-BSO. Inclusief haastig uitgesmeerde zonnebrand en de belofte dat “wij over een paar weekjes óók op vakantie gaan.” Een belofte die ik inmiddels iedere ochtend opnieuw moet bevestigen.
Mijn jongste zoon heeft namelijk geen enkel besef van tijd. Voor hem is “over tweeënhalve week” hetzelfde als “na de lunch”. Sinds de eerste vakantiedag begint iedere ochtend met exact dezelfde vraag: “Gaan we NU dan naar Frankrijk?” Nee, nog een paar weekjes. Nu nog even keten met je vrienden bij de BSO. Soms gaan ze er schoorvoetend heen, bijna altijd haal ik ze dolenthousiast weer op.
En dit maakt de vakantie-BSO misschien toch wel de meest onderschatte uitvinding van deze tijd. Daar zijn tenminste andere volwassenen die de hele dag verzinnen wat je kunt knutselen met wc-rollen. Die zonder met hun ogen te knipperen een voetbaltoernooi organiseren. En die blijkbaar beschikken over een onuitputtelijke voorraad laatste waarschuwingen (dat laatste waarschuwingen alleen effectief zijn bij zeer schaars gebruik is weer voer voor een andere column). Ik gun ze oprecht een standbeeld.
Tegen de tijd dat ik mijn kinderen weer ophaal, hebben zij een hut gebouwd, een watergevecht gehouden en een speurtocht gelopen (en hopelijk niet al te veel laatste waarschuwingen gekregen). Ik heb een zonnige dag op kantoor overleefd en op de fiets terug nogmaals zevenentwintig keer uitgelegd waarom we vandaag nog niet naar Frankrijk vertrekken.
Morgen om 08:00 uur lever ik mijn kinderen weer af. Ik ben benieuwd wie er dan als eerste aan zijn laatste waarschuwing toe is.
Meer avonturen, observaties en herkenbare momenten van Laurie en haar jongens lees je hier.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Alsof het gemis van Jade Kops nog niet groot genoeg was, krijgt haar familie opnieuw een zware klap te verwerken. Via Instagram maakt haar zus Amber bekend dat ook hun opa is overleden. Nog geen paar maanden nadat ze afscheid moesten nemen van Jade, volgt opnieuw een ingrijpend verlies.
Kinderen, luchthavens en op tijd komen: het is nogal een uitdaging. Als je kinderen dan ook nog verstoppertje gaan spelen en er eentje spoorloos verdwenen blijkt, slaat de paniek al snel toe.
Een relatie die goed voelt, geeft energie in plaats van energie te kosten. Het zijn de mensen bij wie je jezelf kunt zijn, bij wie je je gezien voelt en bij wie je na een gesprek vaak net iets lichter de deur uitloopt. Zulke verbindingen zijn waardevol, maar ontstaan niet vanzelf.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Een samengesteld gezin vormen is altijd spannend. Ook voor Ellen Callebout, de partner van Studio 100-baas Gert Verhulst. In de Vlaamse podcast Peter Van de Veire & De Zandloper vertelt ze over het moment waarop ze Viktor en Marie Verhulst voor het eerst ontmoette.